Freedom of Speech – Maya indeed.

Akhila PR replies to Devdutt Patnaik’s Op-Ed article – In maya, the killer and the killed – which appeared in The Hindu, 14th January 2015

Mr. Devdutt Patnaik has written in The Hindu that – in essence – if you mock anything, especially a religion, you should be prepared to pay the cost for that decision on any terms suitable to the offended; e.g. being mowed down by Kalakshnikovs. This differs a bit from the usual expectation of someone being responsible for what they produce in a legal or even moral sense. Dialogue and views on the motivation of the creator is out the window and the offended person’s feelings (valid or not) reign supreme, blotting out all else.

Mr. Patnaik, begins by citing an extract from one incident in the Mahabharat which is rather out of context . This is Krishna cutting off Sishupala’s head after Sishupala insults him a 100 times, with the explanation “The limit of forgiveness was up”, implying that ‘God’ as he was, even Krishna had to retaliate after such a barrage of insults. However, the context of the Krishna-Sishupala story is:

It was fore-ordained that Sishupala would die at Krishna’s hands. Sishupala’s mother, Krishna’s aunt, then begged Krishna to spare her son. Krishna promised that he would forgive Sishupala 100 times but would then kill him.

This introduction, then, is particularly poorly chosen, unless the author wishes to imply that the Charlie Hebdo massacre is part of a larger Cosmic plan where the killers and writers had made a pact in a previous birth to kill and be killed in this life and was not only significant of the inability to not be offended.

The Amar Chitra Katha Version

He then goes on to postulate the interesting, but slightly obfuscating point, that it is Neo-Brahminical to expect everyone to employ language in the way the elite writers do, and that to term ‘barbarians’ those who resort to bullets rather than prose is a priggish, ivory-tower world-view.

To state right off the very obvious counter to this: would Mr. Patnaik be as implacable in his demand for the right to ‘equitable rather than  equal response´ if I were to barge into his place of work toting a gun –  or to be culturally sensitive – a pistol, a kukri, an aruvalu or a flaming torch, because words failed me and I saw no other means of response to his writing?

Let’s put Charlie Hebdo in a bit of cultural perspective: I was rather surprised at Charlie’s hard-line mockery of religion and the State. But I realized how much my thinking was conditioned by my growing up in India, a country where religion and state are as hard to separate as several balls of twine knotted together –not impossible, but requiring aeons of work, burnt fingers and perhaps, ultimately, resorting to snipping off bits that just wouldn’t untangle. From my perspective, Charlie really was playing with fire.

But in France, the separation of State and Church is not only a constitutional guarantee, but one that many publications ensure is kept up through the use of free speech to talk out against all institutions that wield power (religion and state prime among them).  Charlie came up in a time of political censorship and vigilance. It was initially shut down for joking about Charles de Gaulle’s death. The paper re-opened as Charlie Hebdo, determined to speak out against the forces that had muzzled it. While much of the humour is, perhaps, in bad taste (that is to say, not to mine), it is a lively instrument for gauging how committed the State remained regarding the freedom of expression.

1969 cover of Hara-Kiri Hebdo making fun of Charles De Gaulle

To reiterate, Charlie was meant for France – a country where this freedom was welcomed and response in letters was traditional. It is not really Charlie’s doing that in the decade following its rebirth, the world changed dramatically through the wider adoption of neoliberal economic policies and the creation and installation of the godhead of the Web. When Charlie went beyond the borders of France as easily accessible material, it was seen as an attack on their religion(s) by those outside France. And people who had and have no conception of the cultural context in which Charlie was created and read, made it their business to shut it down, a desire which then permeated the country of its creation.

While Charlie is a conundrum that many in religion-bound countries like India will find hard to square with their conscience, there is another example of physical coercion triumphing over the written word much, much closer home: Perumal Murugan.

Mr. Murugan is a Tamil writer with several books behind him. Then came the English translation ‘One Part Woman’, which has been burned and bullied out of existence by a group of religious enthusiasts (to be charitable).  The book, whose Tamil version came out four years ago with no protests surrounding it, is about a childless couple and their attempts to have a child. One of these attempts is a consensual sex-rite at the Ardhanareeswarar temple, a rite where a woman has sexual intercourse with a man who is not her husband, in order to get impregnated.

Yes, a consensual sex-rite in a temple, in a country where temple-architecture regularly depicts orgies and, as that beaten-to-death drum gasps out, whose Kamasutra remains an important, perhaps unparalleled, contribution to the world of sexual relations.

But all this is really quite irrelevant. Mr. Murugan has access to a large and rich world of fact and fiction – the world he creates in his head. This world is answerable to no one and as long as he is not shoving his writing down the throats of everyone in this country (which would constitute several violations of Rights) there is no force, moral or legal, that should stop him penning his thoughts down whether we are known for the Kamasutra or the re-installation of Section 377 of the IPC.

Forces have, nonetheless, succeeded in doing this by burning the books and convincing Mr. Murugan that the safest path was complete retreat. He has recalled all the books from his publishers (the English version published by the much-harassed Penguin), promising to compensate them for any copies unsold and, further, has taken on a vow of silence. ‘Perumal Murugan the writer is dead’, he announced.

When writers are silenced for fear that anything they write will be offensive to someone out there and when the saying ‘the Pen is mightier than the Sword’ is taken as justification for picking up the sword, there lies the death of the author, free speech and human interaction.

Mr. Patnaik states that in today’s world the right to words is being privileged over the right to military action. The self-serving blindness of this statement, penned in a time when there are daily military engagements (state-sponsored and privately-funded) around the world and increasing demands for censorship, should be an indicator of how laughable his basic premise is. Indeed, even the examples he puts forth, citing mental violence, are ridiculous:

So, one has sanction to mock Hinduism intellectually on film (PK by Rajkumar Hirani and Aamir Khan) and in books (The Hindus: An Alternative History by Wendy Doniger), but those who demand the film be banned and the books be pulped are brutes, barbarians, enemies of civic discourse, who resort to violence.”

Laughable though they are, his contentions, which will be taken up by many, are dangerous. His argument that the ‘offended’ can only respond with violence is in itself an offensive polarization of thought and action. Surely somewhere a contradictory point of view can find middle ground between writing and murder? In India itself we have a reasonably vast variety including, of course, burning things (posters, books, effigies – not actual land-property like houses and places of worship). These acts can be seen as a legitimate expression of protest. However, that is where freedom of expression STOPS.

You can protest.  But no legal force on earth should ensure that your choice to be offended trumps someone else’s thoughts’ right to exist.

And this is where his argument about PK and Wendy Doniger runs into a brick wall. Protesting isn’t barbaric. But to demand that your protests be heeded “or else..” is to become an enemy of civic discourse.

And while it is an undeniable fact that language-based hegemonies exist the world-around, stemming from several complex causes, it is fatuous to suggest that because someone cannot write like a Charlie Hebdo or a Murugan, they should promptly take physically coercive measures to silence them.

Writers and ‘artists’ in general tend to stand out because  of the something different they bring to any field of human existence. The sad little fact is that not everyone is a Voltaire or Kalki or Tagore. My inability to respond in Tamil prose is not reason enough for me to ban Kalki being read if something in his writing offends me.

And, interestingly, many of these doers who are so bereft of words that they must needs resort to violence, belong to groups that are led and inspired by immensely articulate individuals who know and milk the power of the Word: Bal and Raj Thackeray, Laden, even Hitler, Gandhi, Obama, Jayalalitha… So the ‘hegemonic power of the Word’, it would seem, is only railed against when it goes counter to one’s beliefs.

Finally, from talking about taking offence and how it can be measured, the author brings up the closing conceit of this article: everything is Maya.  Maya, commonly interpreted as relating to the transient and ephemeral world, which is only a part of the larger, unfathomable universe,  is interpreted here as the world of the measurable and tangible.

Mr. Patnaik’s claim is that physical violence is condemned because it is measurable and emotional abuse (read: offence) is dismissed because it is not measurable; a farcical argument in this case: in a work of art, your engagement with it is your responsibility and your choice.  If something offends you, you do have (among several others) the option of moving away and not engaging further**. Neither of these conditions holds true for the majority of abusive one-on-one relationships in personal life.

Maya is also a leveling concept. One cannot posit that everything is Maya (‘Killer and Killed’, the title states) but go on to imply that some things are more or less worthy of being ‘Maya’ than others, as with the approving tone when talking about the ‘offended’ and the opprobrious tone when talking of the ‘offender’ laughing to the bank.

Everything is subjective, including our experience of the world of Maya, we are told. But if everything is subjective, should everyone remain ensconced in their cozy little construct without engaging outside it for fear of offending someone whose construct might be different? Mr. Patnaik’s article seems to imply that we hold back from ever expressing views which may differ from another’s, since these views fall outside the purview of the other’s person’s experience of reality. An extreme extension of this article would ban education itself as an Other being imposed on my native understanding of the world.

Yet, contradictory schools of thoughts clashed and then became entangled over centuries to create new thoughts and new beings. As seen in Mr. Patnaik’s own popular writings on myth and interpretation, religion itself is in constant recreation and reinterpretation. In the sense of a transient, illusory phenomenon, religion itself is Maya. So if you want to go down that path, what is offence? What is belief? What is sacred?

Large parts of the Mahabharata offend my perhaps Westernized sensibilities and my internalized Indian concept of Guru-sishya reverence. Drona’s warcraft ensured the Kauravas didn’t lose the battle of Kurukshetra, so the Pandava Yudhishtira  (revered as Dharmaraja) lied to his Guru about the death of his son to get him to ‘off himself’. And this was done on the advice and with the able abetting of the ever-present Krishna, whose act of silencing Sishupala is the opening piece of this article. Even in its out-of-context form, isn’t this story, like all stories in all mythologies pertaining to god, just a means of showing that Krishna, an avatar of a God, is not perfection himself? If Krishna were perfection, why the Vishwaroopam++ on the battlefield? Is his conduct (especially as seen in the Mahabharat!) really something to aspire to, especially in this instance?

As if the author himself squirms over this quandary, the closing paragraph of the article goes out of its way to explain Krishna’s act within the framework of the Jay-Vijay myth. But if words are so psychologically damaging and if only actions are allowed to speak, Sishupala’s taunting Krishna is surely more than enough justification for Krishna to lose his head (and ensure Sishupala loses his too)? Why tie yourself into knots to show that Krishna was, really, only part of a larger game? Because, somewhere, Maya or not, there is in inherent recognition of the crude brutality of Krishna’s act and the need to explain it beyond and better than just the desire to avenge offence.

++On the battlefield of Kurukshetra, when Arjuna begins to agonise over the pointless bloodshed, Krishna reveals himself in the ‘divine’ form, of which he is just a physical manifestation, to reassure Arjuna that it is all for some greater good that Arjuna’s conception of ‘right’ and ‘wrong’ cannot contain.

Is your experiment time travel?

by samyuktha pc.


Forty kilometres,

one foot after another, another one of mine,

in front of one foot, then another foot of mine,

it only takes one lakh and twenty thousand,

one foot after another, my foot after another,

walking away from my two-storey-two-TV house,

to the nearest nuclear power plant.

Uranium and Plutonium, however travel faster than me.


Three continuous days of rain,

and the one road that envelops my house,

it’s empty plots on either sides,

now are filled with water, knee-deep,

so one foot after another is a bit hard to count,

beautiful crabs and snakes distract me.

Then why would I want the main road,

where the buses speed in plenty?


“Leptos Pirosis”, someone warns me,

from inside the tiles of the house,

“Elephantisis”, I thought. “Dengue”, they say.

“SARS was many years ago”, a friend knocks my head,

“TB just might be your fate.”

“No cancer is not out of fashion.”


Forty more kilometers to go,

one foot after another, my foot after another,

Six hundred and ninety four kilometers,

one foot after another, my foot after another,

one foot after another, my foot after another…


one more nuclear power plant!


Thyroids and bladders in danger,

invisible half-lives floating around.

My stomach has been crying for days,

“Take me away from all of this,”

it craves.


Constitutions and nations too hard

for my four chamber stomach to mulch.

In a week, I’d be sitting

in colorful camps by governments

to scan irises,

deploy vaccines,

run emergency drills,

copy fingerprints,

build barbed wire fences,

maybe even shave our heads.

Biometric bullshit

inside my house, inside my head,

inside inside yours and mine,

inside every tube and cell.


Just that this is not new,

reaching this cow a little too late,

when parts of it just fall away,

inside its breath, inside its balance,

inside its sexual common sense,

not able to place any foot after another.

The cow and I stand still.


It takes a cold glass of buttermilk,

some prolonged sleep, and no other humans

asking it questions. Then, they, my organs, agree with me.

On this planet, third away from the sun,

maybe no longer the only one with life or diamonds,

(believed to be rare), we shall be our next dinosaurs.


Like the rusted seas of years ago,

now the iron we swallow,

Like the ice age remnants,

that NY uses to reach high skies,

Like the million histories, we each,

try to convince each one of us, individually,

each to be convinced, maybe that those

planes can’t crash down on

all of this and more.

No, we will all go.


Not together. Just disappear.

You will remember me for a few days.

Remember the post-mortem details,

and the new incinerator that burnt me up,

maybe even a biometric unique i.d.

but how would you know

how my mind decayed…

for everything we release

is invisible now.


Enhanced by Zemanta

“to fight for our future without nukes together”: Joint Letter from three Japanese anti-nuclear activists

To our friends who struggle for nuclear free future,

A Historic movement is underway in Tamil Nadu State against Koodankulam nuclear power station. People across the world are moved by the resistance and want to express solidarity. We tried to visit India to show our solidarity on September 25 but were denied access at Chennai airport. After an hour-long interrogation, we had our paper written as “Inadmissible person” ,which denied our entrance to India. It is unforgivable for the government, which invites countless nuclear merchants from Western countries, to deny such small citizens like us. We are writing this letter because we would like you to know what we experienced.

When we got off the plane and approached the immigration counter, one personnel came to us smiling. We asked them where we can get arrival visa. They immediately checked our passport and brought us to the immigration office. There were more than 5 personnels asking questions to us respectively. I was brought to another room and three personnels asked me whether I am a member of No Nukes Asia Forum Japan. I was surprised because they mentioned the concrete name of the organization.

“You signed the international petition on Koodankulam, didn’t you? Your name was on the list. It means you are anti-nuclear” a personnel said. It so happens that all three of us our signatories of the international petition (May 2012). Another one asked me what we would do at Koodankulam. I was surprised again because no one had mentioned about Koodankulam. But the man showed me a printed itinerary of our domestic flight that I have never seen yet.

“We already know that you have booked the domestic flight. So you are going there. Who invited you all? Who is waiting for you at the arrival gate now? Who will pick you up at Tuticorin airport? Tell me their names. Tell me their telephone number. Will you join the agitation? ”  They asked many questions and surprisingly, they knew all our Indian friends’ names. We felt scared. We felt something wrong would happen to you. So we didn’t answer.

We know that many scientists supportive of nuclear power, and some that are paid by the nuclear industry have visited India and spoken on behalf of nuclear power. These were not merely allowed by the Indian Government, but even encouraged. With India’s avowed commitment to democracy, one would imagine that contrary points of view would be encouraged.

Then, they asked me another questions about us, referring to a bunch of papers. “What is Mr. Watarida’s occupation? He is involved in the anti-nuclear movement in Kaminoseki, right?” According to Mr. Watarida, there was a lot of information about our activities in Japan written on those papers. They already researched our activities in detail.

They tried to ask various questions. At first they talked in a friendly manner. They told us that we can enter India if we gave them the information about the movement in Koodankulam. But gradually they got irritated because they wanted to deport us as soon as possible. The Air Asia airplane that brought us to Chennai one hour earlier was about to leave again for Kuala Lumpur. We were at the office more than one hour. Finally, they said ” Answer within 5 minutes, otherwise you will be deported.” We answered a little but it seemed that they didn’t get satisfied with our answer. We were taken to the departure area. Mr. Nakai asked them to allow him to go to washroom, but they refused. Probably they didn’t want us to call some of our Indian friends, or they were waiting us to make domestic phone call. They wanted to know the exact names and telephone number of our friends, so I couldn’t use my cell phone.

At the last gate, Mr. Watarida asked a immigration staff why we got deported. He answered that the Indian government directed us to be sent out and that we would be in jail if we didn’t obey. We were taken to the Air Asia airplane and it took off immediately.

We were given a paper. Mine was written as below;

WHEREAS Mrs. Yoko Unoda national who arrived at Chennai Airport from Kuala Lumpur on 25/9/2012 by flight No. AK1253 has been refused permission to land in India.

You are hereby directed under para 6 of THE FOREIGNERS ORDER 1948 TO REMOVE THE SAID FOREIGNER Mrs. Yoko Unoda out of India by the same flight or the first available flight failing which you shall be liable for action under the said PARA of Foreigners Order, 1948.

We had come to India in peace, to extend our peace and to extend our learnings about the dangers of nuclear power. As Japanese, we should know what the problems are with both the military use and peaceful uses of nuclear energy. We are aware that in India, your government has organised international meetings of the nuclear industry, where the people interested in selling nuclear equipment have been invited as state guests to come and flaunt their wares. We have nothing to sell, just our stories about the dangers and pains that nuclear energy will bring you. It is unfortunate that your Government denied us the hospitality that the people of India were extending to us. In a democracy, and particularly with controversial technologies like nuclear energy, it is important that free and fair debate is conducted in a fear-free atmosphere. It is clear that the nuclear establishment in India is not prepared for such a free and fair debate.

In Japan, a report of a high level committee set up by the Parliament after Fukushima found that the disaster was made in Japan and was a result of secrecy, the failure of people to question their Governments and the closeness between the regulators and the nuclear energy operators.

Your Government’s refusal of entry to us merely because we bear an opinion contrary to theirs on the matter of nuclear energy speaks poorly of your Government’s claims to democratic ideals and free speech. We are fearful of the consequences of deploying a hazardous technology like nuclear power in such a secretive and oppressive context.

We could not see people in Koodankulam and those sympathized with them. It is truly regrettable that we could not meet them. However, after being denied entrance, our concern has become more serious and our solidarity has been stronger. Those who push for nuclear energy are closely connected. Globally, there are no boarders when it comes to nuclear devastation. Then let us overcome the difference of nationalities and languages and make thousands of, ten thousands of comrades to fight for our future without nukes together. We hope to see you in India on next opportunity.

Masahiro Watarida(Hiroshima Network against Kaminoseki NPP)

Shinsuke Nakai(Video Journalist)

Yoko Unoda(No Nukes Asia Forum Japan

[forwarded by Nityanand Jayaraman, Chennai Solidarity Group]

கூடங்குளமும் அணுசக்தியும் – சில கட்டுக்கதைகள், உண்மைகள், அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கான பதில்கள்

 நவம்பர் 2011, கூடங்குளம் போராட்டத்துக்கான சென்னை ஆதரவுக் குழு

cartoon by aarti sunder



2011 ஆகஸ்ட் மாதத்தில் இருந்து கூடங்குளம் அணுசக்தித் திட்டத்தில் 1000 மெகாவாட் திறன் கொண்ட இரண்டு மின் நிலையங்களை அமைப்பதற்கு எதிரான போராட்டங்கள் விரமடைந்துள்ளன. இந்தத் திட்டம் 1988இல் முன்மொழியப்பட்ட காலத்தில் இருந்து, இத்திட்டத்துக்கு எதிரான போராட்டங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. ஜப்பானிலுள்ள ஃபுகுஷிமாவில் ஏற்பட்ட கட்டுப்படுத்தப்பட முடியாத அணுஉலை விபத்து, அதன் பயங்கரமான பாதிப்புகளை அடுத்து, கூடங்குளத்தில் அணுஉலைத் திட்டத்தை தொடங்குவதற்கு எதிரான கவலைகள் இந்தியாவிலுள்ள சிந்திக்கும் மக்களிடையே அதிகரித்துள்ளது. இந்தியாவில் அணுஉலைகளுக்கு எதிரான போராட்டங்கள் கூடங்குளத்தில் மட்டும் நடக்கவில்லை. மகாராஷ்டிராவில் உள்ள ஜெய்தாபூரைச் சேர்ந்த விவசாயிகள், மீனவர்கள், ஹரியானாவில் உள்ள கோரக்பூர் விவசாயிகள், உள்ளூர்வாசிகள் ஆகியோர் தங்கள் பகுதிகளில் அணுஉலை அமைப்பதற்கு எதிராக வலுவாக குரல் கொடுத்து வருகின்றனர். மேற்குவங்கத்தில் உள்ள ஹரிபூரில் ரஷ்ய அணுஉலைகள் வரவிருந்த நிலையில், அந்தப் பகுதி அணுஉலைகள் வரைபடத்தில் இருந்து அகற்றப்பட்டுள்ளது. உள்ளூர் மக்களின் கருத்துகளுக்கு மதிப்பளித்து அந்த மாநில அரசு மேற்குவங்கத்தை அணுசக்தி இல்லாத மாநிலமாக அறிவித்துள்ளது. புத்திசாலி மக்கள் எப்போதும் அடுத்தவர்கள் செய்யும் தவறுகளில் இருந்து கற்றுக்கொள்வார்கள். ஜெர்மனி, ஸ்விட்சர்லாந்து, இத்தாலி, பெல்ஜியம், ஜப்பான் உள்ளிட்ட நாடுகள் அணுசக்தியை குறைத்துக் கொண்டு, தூய்மையான, நீடிக்கும் மின் ஆதாரங்களை நாடிச் சென்று வருகின்றன. ஆனால் இந்தியா மட்டும் அணுசக்தி பித்துப் பிடித்துப் போய், சாதாரண விவசாயிகள், மீனவர்களை பகடைக் காய்களாக்கி உயிருக்கு ஆபத்து விளைவிக்கும் ஆட்டத்தை ஆடி வருகிறது. திருநெல்வேலி, கன்னியாகுமரி, தூத்துக்குடி விவசாயிகள், வணிகர்கள், மீனவர்கள் ஆகியோரின் கூட்டான, தீவிரமான போராட்டம் அணுசக்தி நிர்வாகத்துக்கு பயத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இந்தத் திட்டத்தை கைவிட வலியுறுத்துவதற்கான உண்மையான காரணங்கள் முன்வைக்கப்படும் நிலையில், காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு தனது வழக்கமான தந்திரங்களை கையாள ஆரம்பித்துவிட்டது. பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி, பிரச்சினைக்கு மதச்சாயம் பூசுதல், அந்நிய சதி ஆகிய குற்றச்சாட்டுகளை அது சுமத்துகிறது. இந்த விவகாரத்தில் அணுசக்தித் துறையும், பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கும் வெவ்வேறு நேரங்களில் வெவ்வேறு விஷயங்களை கவனப்படுத்துகின்றனர் – இந்தத் திட்டம் இல்லையென்றால், தமிழகத்தின் தொழில் வளர்ச்சி பாதிக்கப்படும், அணுசக்தி இல்லாமல் இந்தியா செயல்பட முடியாது, நமது அணுஉலைகள் 100 சதவீதம் பாதுகாப்பானவை, இந்த நிலையில் அணுஉலை திட்டத்தை கைவிடுவது என்பது மிகப் பெரிய ஆபத்து என்றெல்லாம் கூறப்படுகின்றன. மிகப் பெரிய பேரழிவு ஏற்படுத்தும் பாதிப்புகளைப் பற்றி பலரும் கவனப்படுத்தி வரும்போது, அப்துல் கலாம் உள்ளிட்ட இந்திய விஞ்ஞானிகள் பகுத்தறிவைப் பயன்படுத்துவதற்கு மாறாக, ஜோசியக்காரர்கள் போல பேசுகின்றனர். கூடங்குளம் இருக்கும் பகுதியை நிலநடுக்கம் தாக்காது என்பதை எப்படி ஒருவர் முன்கூட்டியே கணிக்க முடியும் அல்லது மனிதர்கள் உருவாக்கிய தொழில்நுட்பங்கள் தவறாது, பொய்த்துப் போகாது என்று எப்படி உறுதி தர முடியும்?

ஃபுகுஷிமா விபத்து ஏற்படுத்திய பயங்கள், தொடர்ச்சியாக மின் பற்றாக்குறை நிலவுவது போன்றவை மக்கள் மனதில் பயத்தையும், கேள்விகளையும், உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பையும் உருவாக்கியுள்ளன. அணுசக்தியின் பாதுகாப்பு தொடர்பான மூடநம்பிக்கைகளை போக்கும் வகையிலும், தொடர்ச்சியாக கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கு பதில் அளிக்கும் வகையிலும் இந்த சிறுபுத்தகம் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது.

1. இந்தியா ஒரு வளரும் நாடு. நாம் வளர்ச்சியடைய மின்சாரம் தேவை. அணுசக்தி வேண்டாம் என்றால், நமது வளர்ச்சி பாதிக்கப்படும்.

மின்சாரம் உற்பத்தி செய்வதற்கு அணுசக்தி மட்டும்தான் ஒரே வழியல்ல. பல மரபு சார்ந்த, மரபு சாராத ஆற்றல் ஆதாரங்கள் மூலம் மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்ய முடியும். விடுதலை பெற்று 60 ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் நடைபெற்ற தொழில்மயமாக்கம், நவீனமயமாக்கத்துக்குப் பயன்பட்ட மொத்த மின்உற்பத்தியில் அணுசக்தியின் பங்கு வெறும் 3 சதவீதத்துக்கும் குறைவு. இந்தியாவின் மின்சார தேவையை பூர்த்தி செய்வதில் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் ஆதாரங்களுக்கு ஏற்கெனவே 10 சதவீதம் பங்கு இருக்கின்றது. மேலும் மிகப் பெரிய நீர்மின் திட்டங்கள் 22 சதவீதம் பங்கை அளித்து வருகின்றன. இந்தியா உண்மையிலேயே ஒரு புதிய தலைமையாக உருவாக வேண்டுமென்றால், நமது இயற்கை மூலதனத்தை – நமது நிலம், நீர், காற்று, மக்களை – அழித்துவிடக் கூடாது. அணுஉலைகள் போன்ற ஆபத்தான, விபத்து நடக்க வாய்ப்புள்ள, செலவு அதிகம் கொண்ட தொழில்நுட்பங்களுக்குப் பதிலாக, மின்சார உற்பத்திக்கு தூய்மையான, நியாயமான, குறைந்த ஆபத்துள்ள மின்உற்பத்தி முறைகளுக்கு வாய்ப்புகளை அதிகரிக்க வேண்டும். மின்சார சேமிப்பு, தேவை அடிப்படையிலான மேலாண்மை வியூகங்கள் போன்றவற்றின் மூலமே மின்சார அளவை அதிகரிக்க முடியும். இப்போது உற்பத்தி செய்யப்படும் ஒவ்வொரு 100 மெகாவாட் மின்சாரத்திலும், 40 மெகாவாட் மின்சாரம் மோசமான விநியோகம், கடத்துதல் காரணமாக இழக்கப்படுகிறது. முன்னேறிய நாடுகளான ஸ்வீடன் போன்ற நாடுகளில் விநியோகம், கடத்துதல் இழப்பு 7 சதவீதம். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், உற்பத்தி செய்யப்படும் 1,80,000 மெகாவாட் மின்சாரத்தில், 72,000 மெகாவாட் (40 சதவீதம்) இழக்கப்படுகிறது. இது தமிழ்நாடு, ஆந்திரா, கர்நாடகா, மகாராஷ்டிரா, குஜராத் ஆகிய ஐந்து மாநிலங்களிலும் உள்ள அனைத்து மின்உற்பத்தி நிலையங்களையும் மூடி விடுவதற்குச் சமம். மின் விநியோகம், கடத்துதல் திறனை 90 சதவீதம் அதிகரிக்கிறோம் என்று வைத்துக் கொண்டால், அது 60,000 மெகாவாட் மின்உற்பத்தித் திறன் கொண்ட ஒரு மின் நிலையத்தை உருவாக்குதற்குச் சமம். வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், தற்போது சர்ச்சைக்கு உள்ளாகி இருக்கும் கூடங்குளத்தைப் போன்ற 60 மின்நிலையங்களை உருவாக்குதவற்குச் சமம் இது. ஆனால் இந்த அளவு செலவோ, ஆபத்தோ அதில் துளியும் கிடையாது. தமிழகத்தில் உள்ள குண்டு பல்புகள் அனைத்தையும் எல்.இ.டி. பல்புகளாக மாற்றுகிறோம் என்று வைத்துக் கொண்டால், 2,000 மெகாவாட் மின்சாரத்தை சேமிக்கலாம். இதை இந்தியா முழுவதும் நடைமுறைப்படுத்தினால் எவ்வளவு சேமிக்கலாம் என்றும், விவசாயத்துக்கு தற்போது பயன்படுத்தப்பட்டு வரும் பழைய பம்புகளை ஆற்றல் திறன் மிகுந்த பம்புகளாக மாற்றினால் எவ்வளவு சேமிக்கலாம் என்றும் சிந்தியுங்கள்.

இதற்கெல்லாம் மேலாக தேவையற்ற மின்செலவை குறைப்பதும் நிறைய பலன்களைத் தரும். ஷாப்பிங் மால்கள், ஐ.டி. நிறுவனங்கள் நாள் முழுவதும் மின்சாரத்தை செலவு செய்கின்றன. இரவோ, பகலோ லைட், ஏ.சி. போன்றவை இயங்குகின்றன. ஆனால் மற்றொரு புறம் வீடுகளும், வணிக நிறுவனங்களும் மின் பற்றாக்குறையால் அவதிப்படுகின்றன. மின்சாரத்தை பயன்படுத்துவதில் ஒரு நியாயமான பங்கீடு தேவை. “சமமற்ற மின் விநியோக”த்துக்கு நல்ல எடுத்துக்காட்டு, கல்பாக்கம் அணுஉலையைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களுக்கு தினசரி 2 மணி நேரம் மின் விநியோகம் தடை செய்யப்படுகிறது.

2. புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் தொழில்நுட்பங்கள் செலவு குறைந்தவையா? நமது மின்ஆற்றல் தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் திறன் கொண்டவையா?

இந்தியாவின் மின்சாரத் தேவையை பூர்த்தி செய்ய புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் ஆதாரங்கள் மட்டும் போதாது. ஏனென்றால் ஆற்றலில் மின்சாரம் என்பது ஒரு வகை மட்டுமே. இந்தியாவின் ஆற்றல் பாதுகாப்பு என்பது, ஆற்றல் தயாரிப்பிலும், கட்டுப்படுத்துவதிலும் நாம் முன்வைக்கும் நல்ல முன்மாதிரியில்தான் அடங்கி இருக்கிறது. தற்போது நாம் முன்வைக்கும் முன்மாதிரி என்பது திறனற்ற மின்சார உற்பத்தி, தவறான கடத்துதல் முறைகள், ஏற்றத்தாழ்வான விநியோகம், முறையற்ற பயன்பாடு ஆகியவற்றுக்கு ஊக்கமளிக்கிறது. இதில் கிராமப் பகுதிகள், சிறிய வணிக நிறுவனங்கள் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருக்க மேல்தட்டு மக்களோ மின்சாரம், இதர ஆற்றல் ஆதாரங்களை எந்த இடையூறும் இன்றி தொடர்ச்சியாக பயன்படுத்தி வருகிறார்கள். அதிக விரயத்தை ஏற்படுத்தும், இந்த நியாயமற்ற உற்பத்தி – நுகர்வு இலக்கை எட்ட தற்போதுள்ள மரபு சார்ந்த அல்லது புதுப்பிக்கத்தக்க மின் உற்பத்தி ஆதாரங்கள் போதுமானதாக இருக்காது. இந்தியாவின் ஆற்றல் தலைநகர் என்று அழைக்கப்பட்ட அனல்மின் நிலையங்களால் நிரம்பிய சிங்ராலி என்ற ஊரைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்கள் ஏன் மாசுபாட்டால் பாதிக்கப்பட்டு, இன்றைக்கு மின்சாரமோ, தண்ணீரோ கிடைக்காமல் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன? நிலக்கரி, அணுஉலைகளை கேள்விக்கு உட்படுத்தும் அதேநேரம், பழங்குடிகள், தலித்துகள், விவசாயிகள், மீனவர்கள் உளளிட்டோர் தொடர்ச்சியாக தியாகம் செய்ய வலியுறுத்தி, அதன் மூலம் மற்றவர்கள் அனைவரும் வளமானவர்களாக மாறும் வளர்ச்சி முறையையும் நாம் கேள்விக்கு உட்படுத்தியாக வேண்டும்.

புதுப்பிக்கத்தக்க மின் ஆதாரங்கள் என்று வரும்போது, அதன் முழுமையான திறனையும் பயன்படுத்திக் கொள்ளாமல் இருந்து வருகிறோம் என்பதுதான் உண்மை. இந்திய அரசு அளிக்கும் தகவலின்படி, புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் உற்பத்தித் திறன்: காற்றாலை – 65,000 மெகாவாட் (; சிறிய நீர்மின் நிலையங்கள் – 15,000 மெகாவாட், தாவர ஆற்றல் – 21,000 மெகாவாட், சூரிய மின்சக்தி – குறைந்தபட்சம் 4, 00,000 மெகாவாட். அணுஉலை தொழில்நுட்பத்துக்கு வாரியிறைக்கப்படும் பணத்தை, புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி தொடர்பான ஆராய்ச்சி, ஆற்றல் திறன் மேலாண்மைக்கு திட்டங்களுக்குத் திருப்பிவிடலாம். ஏற்கெனவே, சூரிய மின்சக்தி, காற்றாலைகளில் வளர்ந்து வரும் தொழில்நுட்பங்கள் காரணமாக மின்உற்பத்திச் செலவு குறைந்து வருகிறது.

இரண்டாவதாக, நல்ல கட்டட வடிவமைப்பு மூலமும் மின் தேவையை குறைக்கலாம். சென்னை போன்ற ஊர்களில் மங்கிய கண்ணாடிகளை கட்டடங்களில் பொருத்துவதன் மூலம், நாள் முழுவதும் லைட் எரிவதற்கான மின்சாரச் செலவை குறைக்க முடியும். வெளியே வெயில் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருக்கும்போதும், அவர்கள் உள்ளே லைட் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சென்னையில் உள்ள மால்களும், தகவல்தொழில்நுட்ப வளாகத்திலுள்ள ஐ.டி. நிறுவனங்களும் இந்த முட்டாள்தனமான வடிவமைப்புக்கு நல்ல உதாரணம். கடந்த 15 ஆண்டுகளில் புதுப்பிக்கத்தக்க மின் ஆதாரங்கள் மூலம் இந்தியா 17,000 மெகாவாட் மின்உற்பத்தி செய்துள்ளது. அதேநேரம் சீனாவோ, கடந்த ஒரே ஆண்டில் 17,000 மெகாவாட் புதுப்பிக்கத்தக்க மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்துள்ளது. ஆனால் நாமோ, நமது ஆர்வம் அனைத்தையும் “அணுசக்தி கூடை”க்குள்ளேயே எப்போது பார்த்தாலும் கொட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதற்கு சிறந்த உதாரணம் இது.

ஜெர்மனியிலுள்ள பிளாக் ஃபாரஸ்ட் பகுதியைச் சேர்ந்த உர்சுலா ஸ்லாடெக் என்ற பெண், செர்னோபில் விபத்துக்குப் பிறகு, தங்கள் பகுதியில் உள்ள மின்னுற்பத்தி நிலையத்தை விலை கொடுத்து வாங்குவதற்கு மக்களிடையே பிரசாரம் செய்தார். இன்றைக்கு மக்களால் நடத்தப்பட்டு வரும் அந்த நிறுவனம், சிறிய, பரவலான புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் ஆதாரங்கள் மூலம் 1,00,000 வாடிக்கையாளர்களுக்கு மின்சாரத்தை வழங்கி வருகிறது. ஃபுகுஷிமா அணுஉலை விபத்துக்குப் பின்னர், தங்களுக்கு தூய்மையான ஆற்றல் வேண்டுமென கேட்டு அந்த நிறுவனத்துக்கு மாதம் ஒன்றுக்கு சராசரியாக 400 புதிய வாடிக்கையாளர்கள் வருகிறார்களாம். இதிலிருந்தே புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் ஆதாரம் என்பது, சுற்றுச்சூழலை மாசுபடுத்தாது என்பது மட்டுமில்லாமல், வணிக ரீதியில் லாபகரமானது என்றும் தெரிகிறது.

3. அப்துல் கலாம் கூறுவதைப் போல பொருளாதாரரீதியில் வளர்ச்சியடைந்த நாடாக இந்தியா மாற வேண்டும் எனற நமது கனவை, ஃபுகுஷிமாவில் நடந்த ஒரே ஒரு பேரழிவுக்காக கைவிட்டு விட வேண்டுமா?

மிகப் பரவலாக அறியப்பட்ட, அமெரிக்காவில் நடைபெற்ற மூன்று மைல் தீவு (1979) மற்றும் செர்னோபில் (1986) அணுஉலை விபத்துகளைத் தாண்டி, 1947 – 2008 ஆண்டுகளுக்கு இடையே குறைந்தது 76 அணுஉலை விபத்துகள் நிகழ்ந்துள்ளன. இதனால் 1 லட்சம் கோடி ரூபாய் நஷ்டம் ஏற்பட்டுள்ளது. இதில் 56 விபத்துகள் செர்னோபில் விபத்துக்குப் பின்னால் நேர்ந்தவை. இதன்படி சராசரியாக ஒவ்வோர் ஆண்டும் தலா ஒரு மோசமான அணுஉலை விபத்து ஏற்பட்டு வருகிறது, இதனால் ஆண்டுக்கு ரூ. 165 கோடி நஷ்டமும் ஏற்பட்டுள்ளது. 2005 முதல் 2055ஆம் ஆண்டுக்குள் குறைந்தது நான்கு பயங்கரமான அணுஉலை விபத்துகள் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது என்று மாசாசூசெட்ஸ் தொழில்நுட்ப நிறுவனம் 2003ஆம் ஆண்டு நடத்திய “அணுசக்தியின் எதிர்காலம்” என்ற ஆராய்ச்சியின் முடிவில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. எம்.ஐ.டி. நிறுவனத்தின் கணிப்புகளில் 2011ஆம் ஆண்டு நேர்ந்த ஃபுகுஷிமா அணுஉலை பேரழிவு முதலாவது. மேலும் பேரழிவுகளைக் கண்டு மட்டும் நாங்கள் கவலைப்படவில்லை. மிகவும் கச்சிதமாக செயல்படும் அணுஉலைகள் மூலமாகவும்கூட புற்றுநோய், விளக்க முடியாத இறப்பு போன்றவை ஏற்படுகின்றன. அமெரிக்காவில் 65 இடங்களில் 104 அணுஉலைகள் செயல்படும் பகுதிகளைச் சுற்றி வாழும் மக்களிடையே ரத்தப் புற்றுநோய், மூளைப் புற்றுநோய் தாக்குதல் சதவீதம் அதிகரித்துள்ளது.

4. அனல் மின்நிலையங்கள் மாசுபாட்டை ஏற்படுத்துகின்றன, காலநிலை மாற்றத்தை விரைவுபடுத்தும் கார்பனை அவை பெருமளவி்ல் வெளியிடுவதால் அவை மோசமானவை என்று அப்துல் கலாம் கூறியிருக்கிறாரே. நிலக்கரி சுரங்கங்கள் காரணமாக மாசுபாடு, அப்பகுதிக்கு அருகே வாழும் மக்கள் சந்தித்து வரும் பயங்கரமான பாதிப்புகளையும் அவர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளாரே.

அனல் மின்நிலையங்கள் பற்றி அப்துல் கலாம் கூறியுள்ளது சரியானதுதான். அனல் மின்நிலையங்கள் மாசுபடுத்தக்கூடியவை, மோசமானவை. நிலக்கரி சுரங்கங்களை பூமியில் உள்ள நரகங்கள் என்று சொல்லலாம். ஆனால் இரண்டு பேய்களிடையே நல்ல பேயை தேர்ந்தெடுக்குமாறு எங்களை கட்டாயப்படுத்தக் கூடாது. நீங்கள் அடித்தே கொல்லப்பட விரும்புகிறீர்களா அல்லது நேரடியாக கொல்லப்பட விரும்புகிறீர்களா என்று கேட்பதைப் போலிருக்கிறது. என்னைக் கேட்டால் இரண்டையும் வேண்டாம் என்றே கூறுவேன்.

ஆனால் அணுஉலைகளுக்குத் தேவையான யுரேனியத்தைத் தரும் யுரேனிய சுரங்கங்கள் சுற்றுச்சூழலுக்கும், சுற்றி வாழும் மக்களின் உடல்நலத்துக்கும் ஏற்படுத்தும் பயங்கரமான பாதிப்புகள் பற்றி அப்துல் கலாம் பேசவில்லை. ஜார்கண்டில் உள்ள ஜாதுகோடாவில் இந்திய யுரேனியக் கழகம் யுரேனியம் தோண்டுகிறது. இதன் காரணமாக சுற்றுப்புற பழங்குடி மக்கள் மீதான கதிரியக்க பாதிப்புகள் பயங்கரமாக இருக்கின்றன. நோபல் பரிசு பெற்ற அணுஆயுத போர் தடுப்புக்கான சர்வதேச மருத்துவர்கள் அமைப்பின் இந்திய பிரிவான அமைதி மற்றும் வளர்ச்சிக்கான இந்திய மருத்துவர்கள் அமைப்பு, ஜாதுகோடாவில் நடத்திய மருத்துவ ஆய்வை சமீபத்தில் வெளியிட்டது. அந்த ஆராய்ச்சியில் தெரிய வந்தது:

• யுரேனியம் தோண்டும் பகுதிக்கு அருகே வாழும் மக்களிடையே அடிப்படை மலட்டுத்தன்மை மிக அதிகமாக இருக்கிறது.

• யுரேனியம் தோண்டும் பகுதிக்கு அருகே வாழும் பெண்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள் அதிகமாக பிறவி ஊனத்துடன் இருக்கின்றன.

• யுரேனிய சுரங்கங்கள் அருகே வாழும் பெண்களின் குழந்தைகள் பிறவி குறைபாடுகள் காரணமாக இறக்கும் விகிதம் அதிகமாக உள்ளது.

• யுரேனிய சுரங்கங்களைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் புற்றுநோயால் இறப்போர் விகிதம் அதிகமாக இருக்கிறது.

• ஜார்கண்ட் மாநில மக்களின் சராசரி ஆயுள்காலத்தை எடுத்துக் கொண்டால், யுரேனிய சுரங்கங்களில் இருந்து தள்ளி இருக்கும் கிராமப் பகுதிகளில் உள்ள மக்களின் சராசரி ஆயுள்காலம் ஆகியவற்றைக் காட்டிலும் யுரேனிய சுரங்கங்கள் அருகே வாழும் மக்களின் ஆயுள் காலம் குறைவாக இருக்கிறது.

• மற்ற கிராமங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, பாதிக்கப்பட்ட கிராமங்களில் பொருளாதார, எழுத்தறிவு விகிதம் அதிகமாக இருந்தாலும்கூட, மோசமான உடல்நலம், எளிதில் பாதிக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகரித்துள்ளதையே மேற்கண்ட அம்சங்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

சுற்றுச்சூழலை அழிக்கும் தொழில்நுட்பங்களான நிலக்கரி, அணுஉலை ஆகியவற்றை கைவிட்டால்தான், எதிர்காலத்தில் வளம்குன்றாத, சமூகநீதி கொண்ட புதிய பாதையை வகுக்க முடியும். மேலும் அணு மின்சாரம் பசுமை ஆற்றல் என்று கூறுவதும், அது காலநிலை மாற்றத்தை கட்டுப்படுத்தும் என்று கூறுவதும் அப்பட்டமான பொய். புதுப்பிக்கத்தக்க மின் ஆதாரம் மூலம் ஒரு மெகாவாட் மின்உற்பத்தி செய்வதில் வெளிப்படும் கார்பன் டை ஆக்சைடைவிட, அணுஉலைகள் 4 – 5 மடங்கு அதிகமான கார்பன் டை ஆக்சைடை வெளியிடுகின்றன. (ஆதாரம்: டெக்னாலஜி ஃபிரம் ஹெல் – நீரஜ் ஜெயின்). ஒட்டுமொத்த அணு எரிபொருள் சுழற்சியையும் கணக்கிட்டோம் என்றால், அணுஉலை தொழி்லநுட்பமே மிகப் பெரிய மாசுபடுத்தி.

5. போராட்டக்காரர்கள் ஏன் இவ்வளவு தாமதமாகப் போராடுகிறார்கள்? முதலில் அரசு முன்மொழிந்த போதே இந்தத் திட்டம் தங்களுக்குத் தேவையில்லை என்று அவர்கள் கூறியிருக்கலாமே?

1988ஆம் ஆண்டு இந்தத் திட்டம் முன்மொழியப்பட்டது. ஒரு சில மாதங்களிலேயே அணுஉலைக்கு எதிராக போராட்டங்கள் தொடங்கிவிட்டன. அப்போதைய ரஷ்ய அதிபர் மிகயீல் கோர்பசேவ் 1989இல் இந்தியாவுக்கு வந்தபோது அவரிடம் தருவதற்காக மக்களும், மாணவர்களும் இணைந்து அணுஉலைக்கு எதிராக 10 லட்சம் கையெழுத்துகளைப் பெற்றனர். கறுப்புக் கொடி ஆர்ப்பாட்டங்கள், இளைஞர்களைத் திரட்டுதல், சென்னை, இதர நகரங்களில் ஆர்ப்பாட்ட பேரணிகள் ஆகியவை நடைபெற்றன. அறிவிக்கப்பட்ட நாள் முதலே கூடங்குளம் சர்ச்சைக்குரிய பிரச்சினையாகவே இருந்து வருகிறது. அன்றைய ராஜிவ் காந்தி அரசும், இன்றைய சோனியா காந்தி அரசும் போராட்டங்களை ஏற்றுக்கொள்ளவோ அல்லது உள்ளூர் மக்களின் விருப்பங்களை காது கொடுத்து கேட்கவோ தயாராக இல்லை.

இதை நம்புவதற்கு கஷ்டமாக இருக்கிறது என்று கூற முடியாது, ஏனென்றால் இன்றைக்கும் அந்த நிலைமை மாறவில்லை. உள்ளூர் விவசாயிகள், மீனவர்களின் கடுமையான எதிர்ப்பை மீறி ஜெய்தாபூர் அணு உலையை திணிப்பதற்காக அனைத்து முயற்சிகளையும் எடு்க்கும் மத்திய அரசைப் பார்த்தாலே இது தெளிவாகப் புரியும். ஹரியாணாவில் உள்ள கோரக்பூர், ஜெய்தாபூரில் நடத்தப்பட்ட ஆர்ப்பாட்டங்கள் அரசால் புறக்கணிக்கப்பட்ட்தோடு வன்முறையை பயன்படுத்தி ஒடுக்கப்பட்ட்து.

கூடங்குளம் அணுஉலையின் உடனடிச் செயல்பாடு, மேலும் இந்த அணுஉலை வளாகத்தை 10,000 மெகாவாட் மின்னுற்பத்தித் திறன் கொண்டதாக விரிவாக்கம் செய்யக்கூடிய ஆபத்து போன்றவை உளளூர் மக்களின் அச்ச உணர்வை மீண்டும் அதிகரித்துள்ளன என்பது உண்மைதான். இயற்கையின் பேரழிவு எப்படி இருக்கும் என்பதை 2004 ஆழிப் பேரலை (tsunami) மீனவ மக்களுக்கு நன்கு உணர்த்தியுள்ளது. ஃபுகுஷிமாவில் நடைபெற்ற மூன்று முனை விபத்துக் காட்சிகளும், அதைத் தொடர்ந்து லட்சக்கணக்கான ஜப்பானிய மக்கள் தங்கள் வீடுகளுக்கு திரும்ப விடப்படாமல் தடுக்கப்பட்டது, அன்றாட வாழ்க்கை வாழ அனுமதிக்கப்படாத அவலம் ஆகியவற்றை தொலைகாட்சியில் பார்த்தது மக்கள் மனதில் அப்படியே தங்கியுள்ளது. எனவே, மக்கள் அச்சப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது முட்டாள்தனமானது.

6. கோடிக்கணக்கான ரூபாய் செலவு செய்து அணு உலை கட்டி முடிக்கப்பட்ட பிறகு இப்போது இத்திட்ட்த்தை கைவிடுவது சரியானதாக இருக்குமா?

சரியான காரியத்தை செய்வதற்கு சரியான நேரம் என்று ஒன்று கிடையாது அணுவின் அபாயத்தை அறிந்த பிறகு அதில் தொடர்ந்து முதலீடு செய்வதை விட, ஏற்கனவே செய்யப்பட்ட முதலீட்டோடு அத்திட்ட்த்தை கைவிடுவது மேலானது. ஒரு பேரழவின் விலையை எண்ணிப்பாருங்கள். முன்னாள் சோவியத் யூனியனில் இருந்த மாநிலமான பெலாரஸ் தான் 1986 செர்னோபில் பேரழிவால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்ட்து. சர்வதேச அணு திறன் ஆணையத்தின் அறிக்கைப்படி 1991 ஆம் ஆண்டிலிருந்து 2003 ஆம் ஆண்டு வரை பெலாரஸ் மாநிலம் 13 பில்லியன் டாலர்களை பேரழிவு தொடர்பான பணிகளுக்கு செலவிட்டுள்ளது. 30 ஆண்டுகளில் 235 பில்லியன் டாலர்கள் செலவிட்டுள்ளதாகவும் தெரிய வருகிறது. செர்னோபில் தொழிற்சாலை இருந்த உக்ரேன் நாட்டின் மொத்த அரசாங்க செலவில் 6-7% இன்றும் பேரழிவால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகளை சீர் செய்வதற்காக செலவிடப்படுகிறது. பேரழிவினால் வெளியான கதிர்வீச்சு, பெரும்பாலும் ரஷ்யாவிலும், அது தவிர பெலாரஸ் மற்றும் உக்ரேன் ஆகிய பகுதிகளிலும் 200,000 க்கும் அதிகமான சதுர கிலோமீட்டர்களை மாசுபடுத்தியுள்ளது. இந்த பரப்பளவு தமிழ்நாட்டின் பரப்பளவை விட இரண்டு மடங்கு அதிகமானதாகும்.

ஃபுகூசிமாவில், டாய்-இச்சி அணு உலையை மூடி, பாதுகாப்பாக பிரித்தெடுத்து அப்புறப்படுத்த 30 வருடங்கள் ஆகும். இதற்கான செலவு 12 பில்லியன் டாலர்களிலிருந்து 19 பில்லியன் டாலர்கள் வரையிலும் இருக்கும். உடல்நல கண்காணிப்பு, மக்களை பாதுகாப்பாக வெளியேற்றுவது, சமூக பாதுகாப்பு, மாசடைந்த சுற்றுப்புறத்தை சீர் செய்வது, விவசாயமும் மீன்பிடிப்பும் பாதிக்கப்படுவதால் ஏற்படும் பொருளாதார இழப்பு, கதிர் வீச்சு அபாயத்தின் மீதான பயத்தால் இழக்கப்படவிருக்கும் அந்நிய வணிகம் ஆகிய செலவுகள் மேற்கூறிய தொகையில் சேர்க்கப்படவில்லை.

அதேநேரம் அணு உலையை கைவிடும் முடிவு எடுக்கப்பட்டால், கூடங்குளம் அணு மின் நிலையத்தை, ஆபத்து குறைந்த, மாசு குறைந்த வாயு அனல் மின் நிலையமாக மாற்றுவதற்கான முயற்சிகள் எடுக்கப்படலாம். த்ரீ மைல் தீவு விபத்துக்குப் பிறகு, நியூயார்க்கின் லாங் ஐலேண்டில் இருக்கும் ஷோர்ஹம் அணு மின் நிலையம் இயற்கை வாயுவில் இயங்குவதாக மாற்றப்பட்ட்து. ஒஹயோவில் இருக்கும் வில்லியம் எச் சிம்மர் அணு மின் நிலையமும், மிஷிகனில் இருக்கும் மிட்லேண்ட் கோஜெனரேஷன் வசதியும் படிம எரிபொருள் (fossil fuel) கொண்டு இயங்கும் வண்ணம் மாற்றப்பட்டன.

7. இந்திய அணு உலைகள் பாதுகாப்பானவை. இந்தியாவில் இருக்கும் பல அணு உலைகள் எவ்வித அழிவும் ஏற்படுத்தாமல் பல பத்தாண்டுகளாக இயங்கி வருகின்றன. பிறகு என்ன பிரச்சனை?

இந்திய அணு உலைகள் பாதுகாப்பானவை என்பது உண்மைக்கு புறம்பான கூற்று. இந்தியாவின் அணு நிறுவனத்தில் ஏற்படும் பாதுகாப்பு மீறல்கள் வெளி உலகத்துக்கு தெரியாமல் ”இரகசிய காப்பு” என்ற போர்வைக்குள் மறைக்கப்படுகின்றன. ஆயினும் நமக்கு தெரிந்த தகவல்களே கவலையளிக்கும் விதமாக தான் இருக்கின்றன. கல்பாக்கத்தை எடுத்துக் கொண்டால், கீழே கூறப்பட்டுள்ள அத்துமீறல்கள் வெளியுலகத்துக்கு தெரிய வந்துள்ளன. இவற்றில் சில அத்துமீறல்கள் நிகழ்ந்த ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டன.

• 1987: எரிபொருள் ஏற்ற விபத்தில் அணு உலையின் மையத்தில் முறிவு ஏற்பட்ட்து.

• 1991: கதிரியக்கம் கொண்ட கன நீருக்கு தொழிலாளர்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டார்கள்.

• 1999: 42 தொழிலாளர்கள் கதிரியக்க பாதிப்புக்கு ஆளானார்கள்.

• 2002: கதிரியக்கம் கொண்ட 100 கிலோ சோடியம் சுற்றுச்சூழலில் வெளியேற்றப்பட்ட்து

• 2003: உயர்ந்த கதிரியக்கத்துக்கு 6 தொழிலாளர்கள் ஆளானார்கள்.

• இன்னும் ஆபத்தான சம்பவங்கள் நடந்துள்ளன. 1991 ஆம் ஆண்டு RAPS( ராப்ஸ்) அணு உலை வளாகத்தில் பணிபுரிந்த காண்ட்ராக்டர் ஒருவர் கதிர் வீச்சு நிறைந்த தண்ணீரை, பெயிண்ட் கலக்கவும், பெயிண்ட் பிரஷ்கள், முகம் மற்றும் கைகளை கழுவ்வும் பயன்படுத்தினார்.

• 2009 ஆம் ஆண்டு கர்நாடகாவின் ”கைகா” அணு உலையில் கதிர் வீச்சு நிறைந்த ட்ரைடியம் கொண்ட நீரை குடித்த்தால் 55 தொழிலாலர்கள் மிகையான கதிரியக்கத்திற்க்கு ஆளானர்கள்.

பாதுகாப்பு முறைகளை பலப்படுத்துவது என்பது காலம் கடந்த யோசனையாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. 1986ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் அணு சக்தி துறையின் அணு உலை பாதுகாப்பு ஆய்வு குழு வெளியிட்ட “ இந்தியாவின் கன நீர் அழுத்த அணு உலைகளின் பாதுகாப்பு” என்ற் தலைப்பிடப்பட்ட அறிக்கை “இந்தியாவில் சுனாமியோ நீர் மட்டம் மாறலோ (seiche) ஏற்படுவதில்லை. அதனால் சூறாவளி மட்டுமே கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த ஆய்வு கல்பாக்கத்தில் அமைந்துள்ளது போன்றதான கன நீர் அழுத்த அணு உலைகளைப் பற்றியது. 2004 ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட சுனாமியின் போது கல்பாக்கம் குடியிருப்பு , அணு உலை வளாகம் முழுவதும் வெள்ளக்காடாக மாறியது. 2004 ஆம் ஆண்டின் சுனாமியிலிருந்து கல்பாக்கம் அணு மின் நிலையம் தப்பியது அதன் திட்டமிட்ட வடிவமைப்பினால் அல்ல, சந்தர்பவசத்தால் தான்.

இன்றைக்கும் கல்பாக்கம் அணு உலை சக்தி வாய்ந்த நிலநடுக்கத்தையோ, சுனாமியையோ தாக்குபிடிக்கும் நிலையில் இல்லை. சர்வதேச அணு சக்தி குழும்ம் ஒன்று கல்பாக்கத்திலிருந்து 60 கிமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் பாண்டிச்சேரி கடற்கரையிலிருந்து கொஞ்சம் தள்ளி நீருக்குள் எரிமலை ஒன்று செயல் திறனுடன் இருக்கிறது என்று அறிவித்தும் கல்பாக்கத்தில் பாதுகாப்பு முயற்சிகள் எடுக்கப்படவில்லை.

8. கூடங்குளத்தில் அனைத்து பாதுகாப்பு முறைகளும் சரியாக இருக்கின்றன. அணு உலை நில அதிர்ச்சி புவி மையத்திலிருந்து (seismic centre point) 1300 கிமீட்டர் தொலைவில் இருப்பதால் சுனாமியால் எந்த பாதிப்பும் ஏற்படாது என்று டாக்டர் அப்துல் கலாம் கூறியுள்ளார். மேலும், அரசையும், அரசு விஞ்ஞானிகளையும், பொறியாளர்களையும் நம்புமாறு கூறியுள்ளார். இதை செய்வதை விட்டு மக்கள் இவர்களை கேள்வி கேட்கலாமா?

முதலில், எந்த ஒரு நல்ல விஞ்ஞானியோ, பொறியாளரோ 100% பாதுகாப்பு என்று ஒன்று இல்லை என்று கண்டிப்பாக கூறுவார்கள். இது போன்ற உறுதி மொழிகள் 100% பொய்யானவை. பேரழிவின் போது ஏற்படும் உண்மையான பாதிப்புகளுக்கும், விளைவுகளுக்கும் மக்களை தயார்படுத்தாமல் அவர்களை மன நிறைவடையச் செய்கிறார் டாக்டர் அப்துல் கலாம். பேரழிவுக்கு மக்களை தயார் செய்ய வேண்டிய தருணத்தில் அவர்களின் பயங்களை பொய்யாய் போக்க நினைப்பது மிகவும் தவறான போக்காகும். ஆபத்தான தொழில்நுட்பத்தைப் பற்றி உண்மைக்கு புறம்பான விஷயங்களை மக்களிடம் கூறுவது பொறுப்பற்றது.

இரண்டாவதாக, அணு சக்தி துறையின் உறுதி மொழியை பொய்யாக்கிய 2004 சுனாமிக்குப் பிறகும், டாக்டர் கலாம் அதே தவறை மீண்டும் செய்கிறார். சுனாமி வர வாய்ப்புகள் இல்லை என்று டாக்டர் கலாம் கூறுவது அறிவியல் இல்லை, ஆருடம்.

பாதுகாப்பு மற்றும் சரியான அவசர கால நடவடிக்கைகளை கையாள தொழில்நுட்பங்கள் மட்டுமே போதும் என்று டார்டர் கலாம் நம்மை நம்ப வைக்க் முயற்சிக்கிறார். அது உண்மையல்ல. முழு பாதுகாப்பு மற்றும் சரியான அவசர கால நடவடிக்கைக்கு தேவை, சரியான இட்த் தேர்ச்சி, திட்டமிடல், தப்பித்தல் வழிகள் அமைத்து பராமரிப்பது, தகவல்களை நன்கு அறிந்து அவசர காலத்தில் சரியான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட வேண்டிய மக்கள், வெளிப்படையான உண்மையைக் கூறக்கூடிய, தவறுகளை தெரிந்து திருத்திக் கொள்ளக்கூடிய நிர்வாகம், இயற்கையின் வலிமையை புரிந்து கொள்ளக் கூடிய விஞ்ஞானிகள், பொறியாளர்கள் மற்றும் நேர்மையான கட்ட்ட கலைஞர்கள் மற்றும் காண்ட்ராக்டர்கள்.

நேர்மையான அறிவியலுக்கு தேவை உண்மையை நிலைநாட்டும் எண்ணம், இந்த நாட்டில் அதற்கான இடம் கிடையாது. மக்களுடைய அன்றாட வாழ்க்கையை புரட்டி போடும் அளவுக்கு ஊழலும், பித்தலாட்டமும் மலிந்து கிடக்கும் இந்த நாட்டில் டாக்டர் அப்துல் கலாமின் வார்த்தைகளை மட்டும் எப்படி நம்ப முடியும்.

2010 ஆம் ஆண்டு காமன்வெல்த் போட்டிகளுக்காக கட்டப்பட்ட பாலம் ஒன்று போட்டிகள் தொடங்குவதற்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன் இடிந்து விழுந்த்து. தரமற்ற பொருட்களை கொண்டு சரியாக திட்டமிடப்படாத கட்டுமான்ங்கள் வெறும் நடை மேடைகளுக்கு மட்டும் பொருந்துவதில்லை.

1994 ஆம் ஆண்டு மே மாதம், கர்நாடகாவின் கேய்காவில் கட்டப்பட்டு வந்து அணு உலையின் உட்புற கொள்கலம் இடிந்து 120 டன் கான்கிரீட்டுடன் கீழே விழுந்த்து. இந்த கொள்கலன், ஆபத்து காலத்தில் கதிரியக்கத்தை கட்டுபடுத்துவதற்காக கட்டப்பட்ட்து. அணு சக்தி முறைப்படுத்தல் வாரியத்தின் முன்னாள் தலைவர் அ. கோபால கிருஷ்ணன், “இந்திய அணுசக்தி கார்ப்பரேஷனின் (NPC) மூத்த கட்ட்ட பொறியாளர்களுக்கும், அணு சக்தி துறைக்கு கட்ட்ட பொறியியல் வடிவமைப்புகளை தரும் தனியார் நிறுவன்ங்களுக்கும் நெருக்கமான உறவு இருக்கிறது. இந்த தோழமையின் அடிப்படையில் இந்நிறுவன்ங்கள் அனுப்பும் கட்ட்ட வடிவமைப்பு திட்டங்களை NPC பொறியாளர்கள் சரியான தர சோதனைக்கு உள்ளாக்குவதில்லை” என்று எழுதுகிறார். கர்நாடகாவில் இந்த விபத்தின் போது அணு உலை புழக்கத்தில் இருந்திருந்தால் இந்த விபத்தினால் 7 ஆம் நிலை உருகுதலுக்கு நாம் ஆளாகியிருப்போம்.

2011 ஆம் ஆண்டு ஜீலை மாதம் ஃபூக்குஷிமாவில் பேரழிவு நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே, ரஷ்யாவில் கட்டப்பட்டு வந்து லெனின்க்ராட்-2 அணு உலை மோசமான விபத்துக்கு ஆளானது. ஒரு அணு உலையின் வெளிப்புற பாதுகாப்பு கூடு அமைப்பதற்காக கான்கிரீட் ஊற்றப்பட்ட போது, அந்த முழு கட்டுமானமும் உருமாற ஆரம்பித்த்து. வலிமையூட்டும் கம்பிகள் வளைந்து நிலத்திலிருந்து 26 அடி உயரத்துக்கு தொங்க ஆரம்பித்தன. கட்டப்பட்டு வந்த அணு உலையின் பொறியியல் VVER 1200 என்ற வகையைச் சேர்ந்த்து ஆகும். இது கூடங்குளத்தில் இருக்கும் VVER 1000 என்ற வகையைவிட முன்னேறிய தொழில்நுட்பம் ஆகும். ரஷ்யாவில் ஏற்பட்ட இந்த விபத்துக்கு ஊழலும், தரக்குறைவான பொருட்களை பயன்படுத்தியதும் காரணமாக இருக்கலாம் என்று வல்லுநர்கள் கூறுகிறார்கள். இந்நிலையில் பித்தலாட்டங்களில் முதலிட்த்துக்கு போட்டி போட்டுக் கொண்டு வரும் ரஷ்ய மற்று இந்திய நாடுகளின் கூட்டு முயற்சியில் கூடங்குளம் அணு உலை அமைக்கப்படுகிறது என்பதை நினைவில் நிறுத்த வேண்டும்.

9. அணு உலைக்கு எதிரான போராட்டம் உண்ர்ச்சிவயப்பட்ட்தாகவும், அறிவியலுக்கு எதிரானதாகவும் இருக்கிறதே?

கூடங்குளத்துக்கு எதிரான வாதம் என்பது அறிவியலுக்கும், சோதனைகளுக்கும் எதிரான வாதம் இல்லை. ஜைதாபுரிலும், கூடங்குளத்திலும் 10,000 மெகா வாட்டில் நடப்பது சோதனையுமல்ல. ஆய்வுக்கூட்த்தில் நட்த்தப்படும் 100 கிலோ வாட் எதிர்விசைக்கான சோதனையில்லை இது. மின்சார உற்பத்தி தொழில்நுட்பத்தில் பெரும் முதலீடுகளை கொண்டு சோதனையாளர்களைத் தவிர இன்னும் பல்லாயிரக்கணக்கோரின் உயிரை பணயம் வைக்கும் முயற்சி இது. கலாமின் அறிவியலுக்காக, உடன்பாடில்லாத மக்கள் தங்கள் உயிரை பணயம் வைக்க முடியாது. அறிவியலின் பீட்த்தில் எண்ணற்ற சோதனையாளர்கள் தங்கள் உயிரை தியாகம் செய்துள்ளார்கள். அவர்களுக்கு நம்முடைய மரியாதைகளை செலுத்துவோம். நச்சுத்தன்மைக் கொண்ட இரசாயன்ங்களை அப்பாவி யூதர்கள் மீது சோதித்து பார்த்த நாசிகளும், இப்போது ஏழை, பழங்குடி மக்கள் மீது தங்களின் மருந்துகளை சோதித்துப்பார்க்கும் மருந்து கம்பெனிகளும் அறிவியல் முன்னேற்றத்துக்கு வழி வகுக்கலாம். ஆனால் அதற்காக அவர்கள் பயன்படுத்தும் முறை கிரிமினலானது. கூடங்குளம் திட்ட்த்துக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிப்போர் “செய்ய முடியாதவர்கள்” இல்லை, “செய்ய மறுப்பவர்கள்”. அறிவியல் முன்னேற்றத்திற்காக தன் உயிரை பணயம் வைப்தைப் பற்றி கலாம் பேசவில்லை, கூடங்குளம் மக்கள் தங்கள் உயிரை பணயம் வைக்க மறுக்கின்றனர் என்பது பற்றி குறை கூறுகிறார்.

பணிவு, நேர்மை, தவறுகளை ஒப்புக் கொண்டு புதுப் படிப்பினைகளை ஏற்றுக் கொண்டு முன்னேறும் மனப்பான்மை ஆகியவையே நல்ல பொறியாளர்களுக்கும், விஞ்ஞானிகளுக்குமான அடையாளம். இந்தியாவின் அணு ஆட்சியில் இந்த பண்புகள் அறவே இல்லை.

அணுசக்தி விஷயத்தில் வற்புறுத்தப்பட வேண்டியது சம்பந்தப்பட்ட மக்களில்லை. அணு உலைகள் ஆபத்தற்ற்வை என்று காப்பீட்டு நிறுவன்ங்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. கூடங்குளம் அணு உலை பாதுகாப்பானது எனக் கூறும் டாக்டர் அப்துல் கலாம், அணு உலைகளுக்கான முழு காப்பீட்டை இந்த காப்பீட்டு நிறுவன்ங்களை தருமாறு ஒப்புக் கொள்ள வைக்க முடியுமா? அதே போல, அணு விபத்து ஏற்படும் பட்சத்தில், அந்த விபத்து தெரிந்தே நடந்திருந்தால் கூட, அணு உலைக்கான இயந்திரங்கள் சப்ளை செய்யப் போகும் நிறுவன்ங்களை சட்ட்த்தின் பிடியில் இருந்து தப்பிக்க வைக்கும் ”அணு கடப்பாடு உடன்படிக்கையை” விடாப்படியாக நிறைவேற்ற வற்புறுத்தி வரும் நிறுவன்ங்களை அந்த கோரிக்கையை கைவிட செய்ய முடியுமா?

சுனாமியோ, பெரிய நில நடுக்கமோ வராது என்று கடவுள் மீது வைக்கும் நம்பிக்கைப் போல கண் மூடித்தனமான நம்பிக்கை வைத்திருப்பதுதான் அறிவியலுக்கு எதிரானதாகும். குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் தொடர்ச்சியாக நடந்து வரும் பேரழிவுகள், பேரழிவுகளால் ஏற்படும் சமூக- பொருளாதார மற்றும் சுற்றுப்புற பாதிப்புகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இந்திய அணு துறைக்கு எதிரான பயங்களை கொண்டுள்ள மக்களின் எதிர்ப்பு அறிவியல் அடிப்படையில் தான் இருக்கிறது. இந்த பயத்தை பலப்படுத்தும் வண்ணம், இந்தியா மற்றும் சர்வதேச அணு மையங்களின் கள்ள மௌனமும், இரகசியக் காப்பும் அமைந்திருக்கிறது. தொழில்நுட்ப கோளாறுகளாலும், 2G நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகு, ஊழலினாலும் பேரழிவு நடப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகரித்து இருப்பதாக எண்ணுவது தவறோ, அறிவியல் அடிப்படையற்றதோ இல்லை.

விஞ்ஞானிகளும், பொறியாளர்களும் தங்கள் அறிவையும், திறமையையும் அழிவற்ற ஆபத்து குறைந்த முறைகளின் மூலம் மின்சாரம் தயாரிக்கும் முறைகளுக்காக செலவிட வேண்டும் என்பது முக்கியம்.

10. ஒவ்வொரு தொழில்நுட்பத்திலும் ஆபத்துகள் இருக்கின்றன. கார்கள், தொடர் வண்டிகள், கப்பல்கள் என ஒவ்வொன்றும் விபத்தில் சிக்கித் தான் வருகின்றன. அதனால் கார்களையும், கப்பல்களையும் விட்டுத் தள்ளுகிறோமா? அப்படி இருக்கும் போது அணு சக்தியை மட்டும் ஏன் விட்டுத் தள்ள வேண்டும்?

கார் விபத்துகளோ அல்லது விமான விபத்துகளோ, 20 கிமீட்டர் அளவுக்கு, மனித நாகரித்தையே நிரந்தரமாக அழிக்க்க்கூடிய தாக்கத்தை உண்டு பண்ணுவதில்லை. காரிலும், விமானத்திலும் பயணம் செய்யும் ஒருவர் ஒரு சில ஆபத்துகளுக்கு வலிந்து ஒப்புக் கொண்டு தான் அதைச் செய்கிறார். கார் விபத்தோ, விமான விபத்தோ இன்னும் பிறக்காத அடுத்த தலைமுறையினரை பாதிப்பதில்லை. நாம் எடுக்கும் ஆபத்தான முயற்களில் அடுத்த தலைமுறையினருக்கு உடன்பாடு இருக்கிறதா என்று கேட்க முடியுமா? ஏதும் அறியாத ஒரு தலைமுறையயே ஆபத்துக்கு உட்படுத்துவது முற்றிலும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத்து. கார் விபத்திற்காக எந்த காலத்திலும் 75 கிமீட்டர் சுற்றளவில் இருக்கும் மக்களை வெளியேற்ற வேண்டியிருந்ததில்லை.

ஒரு தொழில்நுட்பத்தின் பாதிப்புகள் கையாளப்படக் கூடியவை என்று நிரூபிக்கப்படும் வரை, அந்த தொழில்நுட்பத்தை ஒதுக்கி வைத்தல் தான் சரி என்பதை அனுபவம் நமக்குக் கற்றுத் தந்துள்ளது. தொடர்ந்த அணு பேரழிவுகள் இந்த தொழில்நுட்பம் பாதுகாப்பற்றது என்பதையும் நமக்கு உணர்த்தியுள்ளது. அதனால், விவரம் அறியாத மக்களின் மேல் அணு சக்தியை கட்டவிழ்த்துவிட முடியாது.

11. டாக்டர் அப்துல் கலாம் ரூபாய் 200 கோடி செலவில் கூடங்குளத்தை சுற்றி இருக்கும் மக்களுக்கு சுத்தமான நீர், வேலை வாய்ப்பு, பள்ளிகூடங்கள், மருத்துவமனைகள், மோட்டார் படகுகள் மற்றும் குளிரூட்டி சேமித்து வைக்கும் வசதிகள் ஆகியவற்றை செய்வதாக வாக்களித்துள்ளார். இந்த முயற்சிகளால், அப்பகுதியில் ஏற்படக்கூடிய வளர்ச்சியை அனைவருக்கும் பொதுவாக்க முடியாதா?

இந்த 200 கோடிக்கான வசதிகள் கேவலமானவை. “மக்களை ஒப்புக் கொள்ள வைக்க முடியாவிட்டால் அவர்களுக்கு இலஞ்சம் கொடுங்கள்” என்பதைத் தான் டாக்டர் கலாமின் முயற்சிகள் காட்டியுள்ளன. தேர்தலுக்கு முன்னால் அரசியல்வாதிகள் கொடுக்கும் இலவசங்களுக்கும் இதற்கும் என்ன வேறுபாடு இருக்கிறது? அணு உலைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தால் பள்ளிகள், மருத்துவமனை, சுத்தமான நீர், இன்ன பிற வசதிகள் அனைத்தும் மக்களுக்கு மறுக்கப்படும் என்பது தான் இதன் பொருளா? அணு உலை எதுவும் கட்டப்படும் திட்டம் இல்லாத சமூகங்களின் நிலை என்ன? அவர்கள் பகுதியில் ஒரு அணு உலை கட்டப்படும் வரை இந்த வசதிகளுக்காக அவர்கள் காத்திருக்க வேண்டுமா? மக்கள் தங்களின் முக்கியமான கேள்விகளுக்கு விடை கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த கேள்விகளை மரியாதையுடன் அணுக முடியாவிட்டால் டாக்டர் கலாம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.

Click here for more resources and to read this post in English.


(fiction by Shubashree Desikan)

A tiny dark shape scampered across the portico. Mesa glanced up, briefly pulled out of his reverie. ‘A squirrel’, he registered, his mind still floating restlessly here and there.

The last of the guests had left and Mesa was indulging the familiar empty feeling that comes after a huge party. What a special birthday it had been. ‘That may well be the last time I meet all of those friends together,’ he registered, sombrely.

It all went back to his meeting with Doctor Isai, a month ago.


Doctor Isai had greeted him at the doorstep, a very unusual casualness, ‘Hi there, Mesa! Come in and make yourself comfortable.’ He led Mesa into a plush consultation room.

Dressed in a pale pista-green shirt, his trousers hugging his slim form, Doctor Isai seemed to be exuding confidence, except for that shadow of concern in his hazel eyes. He put his arm around the older man’s shoulder almost hugging him and ushered him into a comfortable lounging chair.

The doctor’s warm and attentive behaviour was not new to Mesa. At 250 years of age, this was something he attributed to his seniority and to being the oldest patient under his doctor’s care. But this time, Isai’s face looked just a little too grim for it to be good news.

‘What’s the matter Doc? Am I a goner?’ Mesa asked abruptly.

Isai liked Mesa. He was an old charmer and that made what he had to tell him that much more difficult. After some preamble, he broached the issue. ‘You know, don’t you, that 65 percent of your brain has been replaced by synthetic neural tissue. That’s not all. Your body is almost fully automated. You have been pulling on with this and now face permanent damage to the remaining 35 percent of your brain. To put it bluntly, your brain has reached the end of its lifetime as far as we can tell’.

It was worse than what Mesa had feared. Now he knew the reason for his fatigue and breathless spells. He had at most three months to live with that brain.

Mesa meditated on this for a moment, and then he said with a little smile, ‘So that will be the end?’

‘No! Mesa I am not done yet.’ said Isai. ‘There is one way out. We could complete the process you have been already undergoing – replacement of your natural brain with substitute brain tissue grown from your own cells… but…’

So there was a way out, thought Mesa, why was Isai hesitating?

‘But what?’ he asked eagerly.

‘Here it is! Replacing the core of your brain fully will mean that you will lose every memory of your own life, every face, every single action, everything will be erased from your mind. You will lose yourself. What is more, you will lose every notion of ‘self’. Yet, you can continue to live and function in a different sphere.

‘You mean I will be a… a self-less organism, a robot?’

‘Something like that’, the doctor affirmed. ‘You will lose your consciousness of self. You can no longer live among your friends and family as you used to. It has been done before. You will be removed to National Space Services. You can work for outer space explorations. You can still serve humanity.’

Waves of emotion swept over Mesa – Pain, Desperation, a desperate helplessness. ‘Oh let me die,’ he exclaimed.

‘Not so fast’, said the doctor, somehow managing to smile. There was something strange in his voice, even sly, as he added. ‘You have trusted in the future so far. Each of the replacements done to your body was a blind step into the future. You can take such a step again. You could have the surgery, and place your trust in the future. Perhaps one day a reversal or improvement of your condition would become possible…’

Mesa promised to think over the situation and left the consultation room.


One month passed quickly. He summoned all his friends to ask should he opt for it or no, but he still had too many questions and the appointment was nearing.

Should he opt for surgery and just accept that the lease ends in three months? What is better – immortality or death, self or life? What would he be without a self? But then, he could at least be. Had he come this far to perish like every other ordinary being?

The last cigarette was lying in his case. Should he smoke it or not? He picked it up as if to light it. Right when it reached his lips, he drew it across his nostrils and took a deep deep breath. In that moment, his decision was made.

At peace now, Mesa un-hurriedly flicked open the mobile communicator embedded in his left palm to call Doctor Isai…


The author is based in Chennai, India. She has a PhD in physics and currently focuses on journalism and literary writing. Visit her blog to read her work in various magazines and newspapers.

Artwork: Heads and Brains / S Vowles/ Satire on George IV in support of Queen Caroline, his estranged wife. The new king spent much of the lead up to his coronation trying to get rid of her/ 1820 / The National Archives/ Flickr The Commons

The Danish Girl

Sometimes it is hard to keep up the promises of posting in regularity. However, here’s one more gem from our library. David Ebershoff is the publishing director of The Modern Library, a division of Random House, and the author of The Rose City (which we haven’t yet read). The Danish Girl is his first novel, and probably one of the most beautiful and stunning piece of work that explores sex and gender, love and marriage.

Inspired by the true story of Danish painter Einar Wegener and his California-born wife, this tender portrait of a marriage asks: What do you do when someone you love wants to change? It starts with a question, a simple favour asked of a husband by his wife on an afternoon chilled by the Baltic wind while both are painting in their studio. Her portrait model has canceled; would he slip into a pair of women’s shoes and stockings for a few moments so she can finish the painting on time? “Of course,” he answers. “Anything at all.” Whit that, one of the most passionate and unusual love stories of the twentieth century begins.

Yes, if you know where we live, you’re welcome to come and read this. We are a little touchy just like any other book owners about letting you borrow. Just in case you don’t find us, you’ll find the book on Amazon or Flipkart.

Sultana’s Dream

by Begum Roquia

Roquia Sakhawat Hussain

Roquia Sakhawat Hussain (Photo credit: Wikipedia)

Begum Roquia, also known as Begum Roquia Sakhawat Hussain, Begum R. S. Hussain or Begum Rokeya, was a pioneer of women’s liberation movement in the South Asian subcontinent. Sultana’s dream was first published in The Indian Ladies Magazine, Madras, India, 1905 in English. This text has been reprinted from Marxists Internet Archive. Please feel free to copy, share, distribute and perform this text and please attribute it to the author and MIA. 


One evening I was lounging in an easy chair in my bedroom and thinking lazily of the condition of Indian womanhood. I am not sure whether I dozed off or not. But, as far as I remember, I was wide awake. I saw the moonlit sky sparkling with thousands of diamond-like stars, very distinctly.

All on a sudden a lady stood before me; how she came in, I do not know. I took her for my friend, Sister Sara.

“Good morning,” said Sister Sara. I smiled inwardly as I knew it was not morning, but starry night. However, I replied to her, saying, “How do you do?”

“I am all right, thank you. Will you please come out and have a look at our garden?”

I looked again at the moon through the open window, and thought there was no harm in going out at that time. The men-servants outside were fast asleep just then, and I could have a pleasant walk with Sister Sara.

I used to have my walks with Sister Sara, when we were at Darjeeling. Many a time did we walk hand in hand and talk light-heartedly in the botanical gardens there. I fancied, Sister Sara had probably come to take me to some such garden and I readily accepted her offer and went out with her.

When walking I found to my surprise that it was a fine morning. The town was fully awake and the streets alive with bustling crowds. I was feeling very shy, thinking I was walking in the street in broad daylight, but there was not a single man visible.

Some of the passers-by made jokes at me. Though I could not understand their language, yet I felt sure they were joking. I asked my friend, “What do they say?”

“The women say that you look very mannish.”

“Mannish?” said I, “What do they mean by that?”

“They mean that you are shy and timid like men.”

“Shy and timid like men?” It was really a joke. I became very nervous, when I found that my companion was not Sister Sara, but a stranger. Oh, what a fool had I been to mistake this lady for my dear old friend, Sister Sara.

She felt my fingers tremble in her hand, as we were walking hand in hand.

“What is the matter, dear?” she said affectionately. “I feel somewhat awkward,” I said in a rather apologizing tone, “as being a purdahnishin woman I am not accustomed to walking abut unveiled.”

“You need not be afraid of coming across a man here. This is Ladyland, free from sin and harm. Virtue herself reigns here.”

By and by I was enjoying the scenery. Really it was very grand. I mistook a patch of green grass for a velvet cushion. Feeling as if I were walking on a soft carpet, I looked down and found the path covered with moss and flowers.

“How nice it is,” said I.

“Do you like it?” asked Sister Sara. (I continued calling her “Sister Sara,” and she kept calling me by my name).

“Yes, very much; but I do not like to tread on the tender and sweet flowers.”

“Never mind, dear Sultana; your treading will not harm them; they are street flowers.”

“The whole place looks like a garden,” said I admiringly. “You have arranged every plant so skillfully.”

“Your Calcutta could become a nicer garden than this if only your countrymen wanted to make it so.”

“They would think it useless to give so much attention to horticulture, while they have so many other things to do.”

“They could not find a better excuse,” said she with smile.

I became very curious to know where the men were. I met more than a hundred women while walking there, but not a single man.

“Where are the men?” I asked her.

“In their proper places, where they ought to be.”

“Pray let me know what you mean by ‘their proper places’.”

“O, I see my mistake, you cannot know our customs, as you were never here before. We shut our men indoors.”

“Just as we are kept in the zenana?”

“Exactly so.”

“How funny,” I burst into a laugh. Sister Sara laughed too.

“But dear Sultana, how unfair it is to shut in the harmless women and let loose the men.”

“Why? It is not safe for us to come out of the zenana, as we are naturally weak.”

“Yes, it is not safe so long as there are men about the streets, nor is it so when a wild animal enters a marketplace.”

“Of course not.”

“Suppose, some lunatics escape from the asylum and begin to do all sorts of mischief to men, horses and other creatures; in that case what will your countrymen do?”

“They will try to capture them and put them back into their asylum.”

“Thank you! And you do not think it wise to keep sane people inside an asylum and let loose the insane?”

“Of course not!” said I laughing lightly.

“As a matter of fact, in your country this very thing is done! Men, who do or at least are capable of doing no end of mischief, are let loose and the innocent women, shut up in the zenana! How can you trust those untrained men out of doors?”

“We have no hand or voice in the management of our social affairs. In India man is lord and master, he has taken to himself all powers and privileges and shut up the women in the zenana.”

“Why do you allow yourselves to be shut up?”

“Because it cannot be helped as they as stronger than women.”

“A lion is stronger than a man, but it does not enable him to dominate the human race. You have neglected the duty you owe to yourselves and you have lost your natural rights by shutting your eyes to your own interests.”

“But my dear sister Sara, if we do everything by ourselves, what will the men do then?”

“They should not do anything, excuse me; they are fit for nothing. Only catch them and put them into the zenana.”

“But would it be very easy to catch and put them inside the four walls?” said I. “And even if this were done, would all their business, political and commercial – also go with them into the zenana?”

Sister Sara made no reply. She only smiled sweetly. Perhaps she thought it useless to argue with one who was no better than a frog in a well.

By this time we reached sister Sara’s house. It was situated in a beautiful heart-shaped garden. It was a bungalow with a corrugated iron roof. It was cooler and nicer than any of our rich buildings. I cannot describe how neat and how nicely furnished and how tastefully decorated it was.

We sat side by side. She brought out of the parlour a piece of embroidery work and began putting on a fresh design.

“Do you know knitting and needle work?”

“Yes; we have nothing else to do in our zenana.”

“But we do not trust our zenana members with embroidery!” she said laughing, “as a man has not patience enough to pass thread through a needle hole even!”

“Have you done all this work yourself?” I asked her pointing to the various pieces of embroidered teapoy cloths.


“How can you find time to do all these? You have to do the office work as well? Have you not?”

“Yes. I do not stick to the laboratory all day long. I finish my work in two hours.”

“In two hours! How do you manage? In our land the officers, magistrates — for instance, work seven hours daily.”

“I have seen some of them doing their work. Do you think they work all the seven hours?”

“Certainly they do!”

“No, dear Sultana, they do not. They dawdle away their time in smoking. Some smoke two or three choroots during the office time. They talk much about their work, but do little. Suppose one choroot takes half an hour to burn off, and a man smokes twelve choroots daily; then you see, he wastes six hours every day in sheer smoking.”

We talked on various subjects, and I learned that they were not subject to any kind of epidemic disease, nor did they suffer from mosquito bites as we do. I was very much astonished to hear that in Ladyland no one died in youth except by rare accident.

“Will you care to see our kitchen?” she asked me.

“With pleasure,” said I, and we went to see it. Of course the men had been asked to clear off when I was going there. The kitchen was situated in a beautiful vegetable garden. Every creeper, every tomato plant was itself an ornament. I found no smoke, nor any chimney either in the kitchen — it was clean and bright; the windows were decorated with flower gardens. There was no sign of coal or fire.

“How do you cook?” I asked.

“With solar heat,” she said, at the same time showing me the pipe, through which passed the concentrated sunlight and heat. And she cooked something then and there to show me the process.

“How did you manage to gather and store up the sun heat?” I asked her in amazement.

“Let me tell you a little of our past history then. Thirty years ago, when our present Queen was thirteen years old, she inherited the throne. She was Queen in name only, the Prime Minister really ruling the country.

“Our good Queen liked science very much. She circulated an order that all the women in her country should be educated. Accordingly a number of girls’ schools were founded and supported by the government . Education was spread far and wide among women. And early marriage also was stopped. No woman was to be allowed to marry before she was twenty-one. I must tell you that, before this change we had been kept in strict purdah.”

“How the tables are turned,” I interposed with a laugh.

“But the seclusion is the same,” she said. “In a few years we had separate universities, where no men were admitted.”

“In the capital, where our Queen lives, there are two universities. One of these invented a wonderful balloon, to which they attached a number of pipes. By means of this captive balloon which they managed to keep afloat above the cloud-land, they could draw as much water from the atmosphere as they pleased. As the water was incessantly being drawn by the university people no cloud gathered and the ingenious Lady Principal stopped rain and storms thereby.”

“Really! Now I understand why there is no mud here!” said I. But I could not understand how it was possible to accumulate water in the pipes. She explained to me how it was done, but I was unable to understand her, as my scientific knowledge was very limited. However, she went on…

“When the other university came to know of this, they became exceedingly jealous and tried to do something more extraordinary still. They invented an instrument by which they could collect as much sun-heat as they wanted. And they kept the heat stored up to be distributed among others as required.

“While the women were engaged in scientific research, the men of this country were busy increasing their military power. When they came to know that the female universities were able to draw water from the atmosphere and collect heat from the sun, they only laughed at the members of the universities and called the whole thing ‘a sentimental nightmare’!”

“Your achievements are very wonderful indeed! But tell me, how you managed to put the men of your country into the zenana. Did you entrap them first?”


“It is not likely that they would surrender their free and open air life of their own accord and confine themselves within the four walls of the zenana! They must have been overpowered.”

“Yes, they have been!”

“By whom? By some lady warriors, I suppose?”

“No, not by arms.”

“Yes, it cannot be so. Men’s arms are stronger than women’s. Then?”

“By brain.”

“Even their brains are bigger and heavier than women’s. Are they not?”

“Yes, but what of that? An elephant also has got a bigger and heavier brain than a man has. Yet man can enchain elephants and employ them, according to their own wishes.”

“Well said, but tell me please, how it all actually happened. I am dying to know it!”

“Women’s brains are somewhat quicker than men’s. Ten years ago, when the military officers called our scientific discoveries ‘a sentimental nightmare,’ some of the young ladies wanted to say something in reply to those remarks. But both the Lady Principals restrained them and said, they should reply not by word, but by deed, if ever they got the opportunity. And they had not long to wait for that opportunity.”

“How marvelous!” I heartily clapped my hands. “And now the proud gentlemen are dreaming sentimental dreams themselves.”

“Soon afterwards certain persons came from a neighbouring country and took shelter in ours. They were in trouble having committed some political offense. The king who cared more for power than for good government asked our kind-hearted Queen to hand them over to his officers. She refused, as it was against her principle to turn out refugees. For this refusal the king declared war against our country.

“Our military officers sprang to their feet at once and marched out to meet the enemy.

“The enemy however, was too strong for them. Our soldiers fought bravely, no doubt. But in spite of all their bravery the foreign army advanced step by step to invade our country.”

“Nearly all the men had gone out to fight; even a boy of sixteen was not left home. Most of our warriors were killed, the rest driven back and the enemy came within twenty-five miles of the capital.

“A meeting of a number of wise ladies was held at the Queen’s palace to advise as to what should be done to save the land.

“Some proposed to fight like soldiers; others objected and said that women not trained to fight with swords and guns, nor were they accustomed to fighting with any weapons. A third party regretfully remarked that they were hopelessly weak of body.

“‘If you cannot save your country for lack of physical strength,’ said the Queen, ‘try to do so by brain power.’

“There was a dead silence for a few minutes. Her Royal Highness said again, ‘I must commit suicide if the land and my honour are lost.’

“Then the Lady Principal of the second university (who had collected sun-heat), who had been silently thinking during the consultation, remarked that they were all but lost, and there was little hope left for them. There was, however, one plan which she would like to try, and this would be her first and last efforts; if she failed in this, there would be nothing left but to commit suicide. All present solemnly vowed that they would never allow themselves to be enslaved, on matter what happened.

“The Queen thanked them heartily, and asked the Lady Principal to try her plan.

“The Lady Principal rose again and said, ‘before we go out the men must enter the zenanas. I make this prayer for the sake of purdah.’ ‘Yes, of course,’ replied Her Royal Highness.

“On the following day the Queen called upon all men to retire into zenanas for the sake of honour and liberty.

“Wounded and tired as they were, they took that order rather for a boon! They bowed low and entered the zenanas without uttering a single word of protest. They were sure that there was no hope for this country at all.

“Then the Lady Principal with her two thousand students marched to the battle field, and arriving there directed all the rays of the concentrated sunlight and heat towards the enemy.

“The heat and light were too much for them to bear. They all ran away panic-stricken, not knowing in their bewilderment how to counteract that scorching heat. When they fled away leaving their guns and other ammunitions of war, they were burnt down by means of the same sun heat.

“Since then no one has tried to invade our country any more.”

“And since then your countrymen never tried to come out of the zenana?”

“Yes, they wanted to be free. Some of the police commissioners and district magistrates sent word to the Queen to the effect that the military officers certainly deserved to be imprisoned for their failure; but they never neglected their duty and therefore they should not be punished and they prayed to be restored to their respective offices.

“Her Royal Highness sent them a circular letter intimating to them that if their services should ever be needed they would be sent for, and that in the meanwhile they should remain where they were.

“Now that they are accustomed to the purdah system and have ceased to grumble at their seclusion, we call the system ‘Murdana’ instead of ‘zenana’.”

“But how do you manage,” I asked Sister Sara, “to do without the police or magistrates in case of theft or murder?”

“Since the ‘Murdana’ system has been established, there has been no more crime or sin; therefore we do not require a policeman to find out a culprit, nor do we want a magistrate to try a criminal case.”

“That is very good, indeed. I suppose if there was any dishonest person, you could very easily chastise her. As you gained a decisive victory without shedding a single drop of blood, you could drive off crime and criminals too without much difficulty!”

“Now, dear Sultana, will you sit here or come to my parlour?” she asked me.

“Your kitchen is not inferior to a queen’s boudoir!” I replied with a pleasant smile, “but we must leave it now; for the gentlemen may be cursing me for keeping them away from their duties in the kitchen so long.” We both laughed heartily.

“How my friends at home will be amused and amazed, when I go back and tell them that in the far-off Ladyland, ladies rule over the country and control all social matters, while gentlemen are kept in the Murdanas to mind babies, to cook and to do all sorts of domestic work; and that cooking is so easy a thing that it is simply a pleasure to cook!”

“Yes, tell them about all that you see here.”

“Please let me know, how you carry on land cultivation and how you plough the land and do other hard manual work.”

“Our fields are tilled by means of electricity, which supplies motive power for other hard work as well, and we employ it for our aerial conveyances too. We have no rail road nor any paved streets here.”

“Therefore neither street nor railway accidents occur here,” said I. “Do not you ever suffer from want of rainwater?” I asked.

“Never since the ‘water balloon’ has been set up. You see the big balloon and pipes attached thereto. By their aid we can draw as much rainwater as we require. Nor do we ever suffer from flood or thunderstorms. We are all very busy making nature yield as much as she can. We do not find time to quarrel with one another as we never sit idle. Our noble Queen is exceedingly fond of botany; it is her ambition to convert the whole country into one grand garden.”

“The idea is excellent. What is your chief food?”


“How do you keep your country cool in hot weather? We regard the rainfall in summer as a blessing from heaven.”

“When the heat becomes unbearable, we sprinkle the ground with plentiful showers drawn from the artificial fountains. And in cold weather we keep our room warm with sun heat.”

She showed me her bathroom, the roof of which was removable. She could enjoy a shower bath whenever she liked, by simply removing the roof (which was like the lid of a box) and turning on the tap of the shower pipe.

“You are a lucky people!” ejaculated I. “You know no want. What is you religion, may I ask?”

“Our religion is based on Love and Truth. It is our religious duty to love one another and to be absolutely truthful. If any person lies, she or he is….”

“Punished with death?”

“No, not with death. We do not take pleasure in killing a creature of God, especially a human being. The liar is asked to leave this land for good and never to come to it again.”

“Is an offender never forgiven?”

“Yes, if that person repents sincerely.”

“Are you not allowed to see any man, except your own relations?”

“No one except sacred relations.”

“Our circle of sacred relations is very limited; even first cousins are not sacred.”

“But ours is very large; a distant cousin is as sacred as a brother.”

“That is very good. I see purity itself reigns over your land. I should like to see the good Queen, who is so sagacious and far-sighted and who has made all these rules.”

“All right,” said Sister Sara.

Then she screwed a couple of seats onto a square piece of plank. To this plank she attached two smooth and well-polished balls. When I asked her what the balls were for, she said they were hydrogen balls and they were used to overcome the force of gravity. The balls were of different capacities to be used according to the different weights desired to be overcome. She then fastened to the air-car two wing-like blades, which, she said, were worked by electricity. After we were comfortably seated she touched a knob and the blades began to whirl, moving faster and faster every moment. At first we were raised to the height of about six or seven feet and then off we flew. And before I could realize that we had commenced moving, we reached the garden of the Queen.

My friend lowered the air-car by reversing the action of the machine, and when the car touched the ground the machine was stopped and we got out.

I had seen from the air-car the Queen walking on a garden path with her little daughter (who was four years old) and her maids of honour.

“Halloo! You here!” cried the Queen addressing Sister Sara. I was introduced to Her Royal Highness and was received by her cordially without any ceremony.

I was very much delighted to make her acquaintance. In the course of the conversation I had with her, the Queen told me that she had no objection to permitting her subjects to trade with other countries. “But,” she continued, “no trade was possible with countries where the women were kept in the zenanas and so unable to come and trade with us. Men, we find, are rather of lower morals and so we do not like dealing with them. We do not covet other people’s land, we do not fight for piece of diamond though it may be a thousand-fold brighter than the Koh-i-Noor, nor do we grudge a ruler his peacock throne. We dive deep into the ocean of knowledge and try to find out the precious gems, which Nature has kept in store for us. We enjoy Nature’s gifts as much as we can.”

After taking leave of the Queen, I visited the famous universities, and was shown some of their manufactories, laboratories and observatories.

After visiting the above places of interest we got again into the air-car, but as soon as it began moving, I somehow slipped down and the fall startled me out of my dream. And on opening my eyes, I found myself in my own bed lounging in the easy-chair!


Enhanced by Zemanta

Slip of the Tongue

Careful what you ask a stranger at the bus stop- you might just get an answer! A look at perceptions of beauty, ethnicity, and body image. Based on a poem by Adrien Luis, this short film is directed beautifully by Karen Lum.

Youth Sounds Factory, 4 mins 07s