In the past many people have been too frightened to talk much, publicly and even privately. It has been too dangerous or embarrassing or painful, There are still places where it is dangerous to speak. The powerful have always known that they are threatened by conversation. For most of history, the world has been governed by the conversation of intimidation or evasion. We cannot abolish timidity altogether, but we can redirect fears, so that they stimulate generosity rather than paralysis. 

– Theodore Zeldin, Conversation, Hidden Spring, 2000, p. 7

This essay is pretty much the base of every work by Theodore Zeldin. This book is like a mash up of Freud’s Civilization and its Discontents and Gregory Stock’s The Book of Questions. However Zeldin does not merely push you to self-analyse or develop a vague idea of love for everything around you. He simply opens up the importance of conversation and the meeting of minds. He writes history by talking to people and this essay is to justify his method and share it with others. Read this and catch hold of all his books.

samyuktha pc

In Defense of Difference

“That the Earth is becoming more homogeneous—less of a patchwork quilt and more of a melting pot—is only partly due to the extinction of regionally unique languages or life forms. The greater contributing factor is invasiveness. According to the 2005 Millennium Ecosystem Assessment report, as rapidly as regionally unique species are dying out, rates of species introductions in most regions of the world actually far exceed current rates of extinction. Similarly, the spread of English, Spanish, and, to a lesser extent, Chinese, into all corners of the world easily dwarfs the rate of global language loss. This spread of opportunistic species and prodigal tongues thrives on today’s anthropogenic conduits of commerce and communications.

Bringing new organisms or new languages into a community nearly always results in an increase of global homogeneity. Its effect on diversity is, however, more complex, raising an important point about the very concept of diversity: It makes sense only as a matter of scale. If, for example, you introduce several weedy species to an African veldt, you will increase local biodiversity. Introduce English into a multidialect Alaskan community, and you will increase local linguistic diversity—you are, after all, just adding more to the mix. But gains in local diversity due to new introductions are likely to be short-lived. Just as languages often become overwhelmed by more dominant ones, invasive plants, animals, and microbes often eventually outcompete and replace native life. If even one native grass or one native dialect perishes as a result of these introductions—as is almost always the case—global biodiversity suffers. Thus, homogeneity, while not synonymous with extinction, reflects both extinctions in the past and ones likely to ensue.”

In Defense of Difference. Scientists offer new insight into what to protect of the world’s rapidly vanishing languages, cultures and species. Maywa Montenegro. Terry Glavin. Seed Magazine. 2008.


Enhanced by Zemanta

What is Nuclear Energy?

A book in English written by Neeraj Jain, published by Lokayat, Pune to create awareness amongst people regarding nuclear energy. We are publishing the first two chapters of this book for it is a very good introduction to the science and technology of nuclear energy. [ Please read more of the book – Unite to Fight Nuclear Madness pdf Second Edition June 2012.  This book answers many important questions like – Is Nuclear Energy Green? Is Nuclear Energy Safe?]

Part I: The Basics of Nuclear Power

The basic operation of a nuclear power plant is no different from that of a conventional power plant that burns coal or gas. Both heat water to convert it into pressurised steam, which drives a turbine to generate electricity. The key difference between the two plants lies in the method of heating the water. Conventional power plants burn fossil fuels to heat the water. In a nuclear power plant, this heat is produced by a nuclear fission reaction, wherein energy in the nucleus of an atom is released by splitting the atom.

The Atom

Everything is made of atoms. Any atom found in nature will be one of 92 types of atoms, also known as elements. (Actually, an element is a pure substance made up of only one type of atoms.) Atoms bind together to form molecules. So, a water molecule is made up of two atoms of hydrogen and one atom of oxygen. Every substance on Earth—metal, plastics, hair, clothing, leaves, glass—is made up of combinations of the 92 atoms that are found in nature.

Atoms are made up of three subatomic particles: the positively charged protons, the neutral neutrons and the negatively charged electrons. Protons and neutrons bind together to form the nucleus of the atom, while the electrons surround and orbit the nucleus.

Every element is characterised by its mass number and atomic number. The mass number is the number of protons and neutrons in its nucleus, while the atomic number is the number of protons. The chemical properties of an atom depend upon the number of protons in it, that is, its atomic number. There are atoms whose nuclei have the same number of protons, but different number of neutrons. The chemical properties of these atoms are identical, since they have the same number of protons. Such atoms are called isotopes. An isotope is designated by its element symbol followed by its mass number. For instance, the three isotopes of uranium are designated as U-234, U-235 and U-238.

Nuclear Fission

Fission means splitting. When a nucleus fissions, it splits into several lighter fragments. Nuclear fission can take place in one of two ways: either when a nucleus of a heavy atom captures a neutron, or spontaneously. Two or three neutrons are also emitted. The sum of the masses of these fragments (and emitted neutrons) is less than the original mass. This ‘missing’ mass has been converted into energy, which can be determined by Einstein’s famous equation E=mc2 (where E is the energy, m is the mass, c is the speed of light).

Typical fission events release about 200 million eV (electron volts) for each fission event, that is, for the splitting of each atom. In contrast, when a fossil fuel like coal is burnt, it releases only a few eV as energy for each event (that is, for each carbon atom). This is why nuclear fuel contains so much more, millions of times more, energy than fossil fuel: the energy found in one kilogram of uranium is equivalent to the burning of 2000 tons of high-grade coal.

It is this energy released in a nuclear fission reaction that is harnessed to convert water to steam and drive a turbine and generate electricity in a nuclear power plant.

Nuclear Chain Reaction

The nuclear fission reaction is accompanied by the emission of several neutrons. Under suitable conditions, the neutrons released in a fission reaction fission at least one more nucleus. This nucleus in turn emits neutrons, and the process repeats. The fission reaction thus becomes self-sustaining, enabling the energy to be released continuously. This self-sustaining fission reaction is known as nuclear chain reaction.

The average number of neutrons from one fission that cause another fission is known as the multiplication factor, k. Nuclear power plants operate at k=1. If k is greater than 1, then the number of fission reactions increases exponentially, which is what happens in an atomic bomb.

Nuclear Fuel

The isotopes that can sustain a fission chain reaction are called nuclear fuels. The only isotope that can be used as nuclear fuel and
also occurs naturally in significant quantity is Uranium-235. Other isotopes used as nuclear fuels are artificially produced, plutonium-239 and uranium-233. (Pu-239 occurs naturally only in traces, while U-233 does not occur naturally.)

We discuss the use of U-235 as nuclear fuel here. Uranium has many isotopes. Two, U-238 primarily, and to a lesser extent, U-235, are commonly found in nature. Both U-235 and U-238 undergo spontaneous radioactive decay, but this takes place over periods of millennia: the half-life of U-238 (half-life is the amount of time taken by half the atoms to decay) is about 4.47 billion years and that of U-235 is 704 million years. (For more on radioactivity and half-life, see Chapter 3, Part I.)

While both U-235 and U-238 are fissionable, that is, both undergo fission on capturing a neutron, there is an important difference in their fission properties. U-238 can only be fissioned by fast moving neutrons, it cannot be fissioned by slow moving neutrons; therefore, it cannot sustain a nuclear chain reaction as the neutrons released during its fission inevitably inelastically scatter to lose their energy. However, U-235 has the property that it can be fissioned by slow moving neutrons too. This is what makes it fissile; in other words, it can sustain a nuclear chain reaction and can be used as nuclear fuel.

The concentration of U-235 in naturally occurring uranium ore is just around 0.71%, the remainder being mostly the non-fissile isotope U-238. For most types of reactors, this concentration is insufficient for sustaining a chain reaction and needs to be increased to about 3-5% in order that it can be used as nuclear fuel. This can be done by separating out some U-238 from the uranium mass. This process is called enrichment, and the resulting uranium is called enriched uranium. [Note that not all nuclear reactors need enriched uranium; for example, Heavy Water Reactors use natural (unenriched) uranium.]

As mentioned above, U-235 also undergoes a small amount of spontaneous fission, which releases a few free neutrons into any sample of nuclear fuel. These neutrons collide with other U-235 nuclei in the vicinity, inducing further fissions, releasing yet more neutrons, thus starting a chain reaction.

If exactly one out of the average of roughly 2.5 neutrons released in the fission reaction is captured by another U-235 nucleus to cause another fission, then the chain reaction proceeds in a controlled manner and a steady flow of energy results. However, if on the average, less than one neutron is captured by another U-235 atom, then the chain reaction gradually dies away. And if more than one neutrons are captured, then an uncontrolled chain reaction results, which can cause the nuclear reactor to meltdown; this is also what happens in an atomic bomb. To control the fission reaction in a nuclear reactor, most reactors use control rods that are made of a strongly neutron-absorbent material such as boron or cadmium.

The neutrons released in a fission reaction travel extremely fast, and therefore the possibility of their being captured by another U-235 nucleus is very low. Therefore they need to be slowed down, or moderated. In a nuclear reactor, the fast neutrons are slowed down using a moderator such as heavy water or ordinary water.

Part II:  The Nuclear Fuel Cycle

The nuclear fission reaction that we have discussed above is only a small part of the entire complex process of generating electricity from uranium. The entire process is known as the nuclear fuel cycle. We now take a brief look at the various stages of this process (including the phase of uranium enrichment).

Mining: The nuclear fuel cycle starts with mining of uranium. Since 90% of the worldwide uranium ores have uranium content of less than 1%, and more than two-thirds have less than 0.1%, large amounts of ore have to be mined to obtain the amounts of uranium required.

Milling: The mined ore is then trucked to the mill to be processed to extract the uranium. Here, the ore is first ground into fine powder, and then treated with several chemicals to extract the uranium. The coarse powder thus obtained is called yellowcake. It contains 70-90% uranium oxide (U3O8).

Enrichment (not for Heavy Water Reactors):  The uranium oxide in the yellowcake contains both the fissile U-235 and non-fissile U-238. The yellow cake is now taken to a processing facility. Here, the uranium oxide is converted to uranium hexafluoride (UF6), as this compound is gaseous at low temperatures and so is easier to work with. The UF6 is now enriched either through diffusion or centrifugation, meaning the proportion of fissile U-235 in it is increased from 0.7 percent to 3-5 percent. The process yields two types of UF6: one is enriched, and the other, which contains primarily U-238, is called depleted, so-called because most of the U-235 has been extracted from it.

Fuel element fabrication: The enriched uranium hexafluoride gas is now converted into solid uranium oxide fuel pellets, each the size of a cigarette filter. These pellets are packed into very thin tubes of an alloy of zirconium, and the tubes are then sealed. These tubes are called fuel rods. Each fuel rod is normally twelve feet long and half-an-inch thick. The finished fuel rods are bundled together to form the fuel assembly (or fuel bundle), which may have as many as 200 fuel rods. Several fuel assemblies are now placed in the reactor core of the nuclear power reactor—the number may go up to several dozen, depending upon the reactor design.

Nuclear reactor: The nuclear reactor is where the nuclear fuel is fissioned and the resulting chain reactions are controlled and sustained at a steady rate.

Decommissioning: Nuclear power plants are designed for an operating life of 30-60 years. When the reactor completes its working life, it is dismantled. Unlike conventional coal and gas power plants, the dismantling of a nuclear power plant is a very long-term, complicated and costly operation, because the entire nuclear power plant, including all its parts, has become radioactively contaminated. The long-term management and clean up of these closed reactors is known as decommissioning, which can take anywhere between 5 to 100 years, depending upon the type of decommissioning plan.

Disposal of radioactive nuclear fuel waste: Every year, one-third of the nuclear fuel rods must be removed from the reactor, because they are so contaminated with fission products that they hinder the efficiency of electricity production. The uranium fuel after being subjected to the fission reaction in the reactor core becomes one billion times more radioactive; a person standing near a single spent fuel rod can acquire a lethal dose within seconds. This spent nuclear fuel is going to be radioactive for tens of thousands of years. Therefore, it needs to be safely stored for centuries to come.

Generally, the spent fuel is first stored for many years in on-site storage ponds and continually cooled by air or water. If it is not continually cooled, the zirconium cladding of the rod could become so hot that it would spontaneously burn, releasing its radioactive inventory. The cooling period can be from a few years to decades. After cooling, there are two options for the waste—either it is reprocessed, or it is moved to dry cask storage.

In the latter case, the spent fuel rods are packed by remote control into highly specialised containers made of metal or concrete designed to shield the radiation. These casks must be stored for centuries to come; however, no country having nuclear plants has succeeded in building such a long-term nuclear waste dump site. Presently, in most countries having nuclear plants, these casks are ‘temporarily’ stored near the spent fuel cooling ponds.

Reprocessing spent fuel: Reprocessing is a chemical process to separate out the uranium and plutonium contained in the spent fuel, which can then be used as fuel for what are known as Fast Breeder Reactors. Reprocessing also segregates the waste into high-level, intermediate-level and low-level wastes.

Part III: The Nuclear Reactor

Most nuclear reactors work on the same basic principles. The basic components common to most types of nuclear reactors are as below:

Reactor core: The part of the nuclear reactor where the nuclear fuel assembly is located.

Moderator: The material in the core which slows down the neutrons released during fission, so that they cause more fission. It is usually ordinary water (used in Light Water Reactors) or heavy water (used in Heavy Water Reactors).

Control rods: These are made with neutron-absorbing material such as cadmium, hafnium or boron, and are inserted or withdrawn from the core to control the rate of reaction, or halt it.

Coolant: A liquid or gas circulating through the core so as to transfer the heat from it. This primary coolant passes through a steam generator (except in Boiling Water Reactors or BWRs), where the heat is transferred to another loop of water (in the so-called secondary circuit) to convert it into steam. This steam drives the turbine. The advantage of this design is that the primary coolant, which has become radioactive, does not come into contact with the turbine.

Pressure vessel: Usually a robust steel vessel containing the reactor core and moderator/coolant.

Steam generator (not in BWRs): Here, the primary coolant bringing heat from the reactor transfers its heat to water in the secondary circuit to convert it into steam.

Containment: This is typically a metre-thick concrete and steel structure around the reactor core. After the zirconium fuel cladding and the reactor pressure vessel, this is the last barrier against a catastrophic release of radioactivity into the atmosphere. Apart from a primary containment, many reactors have a secondary containment too, which is normally a concrete dome enveloping the primary containment as well as the steam systems. This is very common in BWRs, as here most of the steam systems, including the turbine, contain radioactive materials.

Types of Nuclear Reactors

At a basic level, reactors may be classified into two classes: Light Water Reactors (LWRs) and Heavy Water Reactors (HWRs). LWRs are largely of two types, Pressurised Water Reactors (PWRs) and Boiling Water Reactors (BWRs). LWRs, and of them, the PWRs, are the most widespread reactors in operation today. Heavy Water Reactors can also be of different types, one of the most well known being the CANDU reactors developed by Canada, which are a type of Pressurised Heavy Water Reactors (PHWRs). Most of India’s indigenous reactors are CANDU reactors.

Below, we discuss the most well-known type of nuclear power reactor—the PWR, and also the reactor design of most of India’s reactors—the PHWR or CANDU reactor.

Pressurised Water Reactor

A PWR uses ordinary water as both coolant and moderator. It has three water circuits. Water in the primary circuit which flows through the core of the reactor reaches about 325°C; hence it must be kept under about 150 times atmospheric pressure to prevent it from boiling. Water in the primary circuit is also the moderator, and if it starts turning into steam, the fission reaction would slow down. This negative feedback effect is one of the safety features of this type of reactors.

The hot water from the primary cooling circuit heats the water in the secondary circuit, which is under less pressure and therefore gets converted into steam. The steam drives the turbine to produce electricity. The steam is then condensed by water flowing in the tertiary circuit and returned to the steam generator.

Pressurised Heavy Water Reactor (PHWR or CANDU)

A PHWR uses heavy water as the coolant and moderator, instead of ordinary water. Heavy water is a more efficient moderator than ordinary water as it absorbs 600 times fewer neutrons than the latter, implying that the PHWR is more efficient in fissioning U-235 nuclei. Hence, it can sustain a chain reaction with lesser number of U-235 nuclei in uranium as compared to PWRs. Therefore, PHWR uses unenriched uranium, that is, natural uranium (0.7% U-235) oxide, as nuclear fuel, thus saving on enrichment costs. On the other hand, the disadvantage with using heavy water is that it is very costly, costing hundreds of dollars per kilogram.

Conceptually, this reactor is similar to PWRs discussed above. Fission reactions in the reactor core heat the heavy water. This coolant is kept under high pressure to raise its boiling point and avoid significant steam formation in the primary circuit. The hot heavy water generated in this primary circuit is passed through a heat exchanger to heat the ordinary water flowing in the less-pressurised secondary circuit. This water turns to steam and powers the turbine to generate electricity.

The difference in design with PWRs is that the heavy water being used as moderator is kept in a large tank called Calandria and is under low pressure. The heavy water under high pressure that serves as the coolant is kept in small tubes, each 10 cms in diameter, which also contain the fuel bundles. These tubes are then immersed in the moderator tank, the Calandria.

2. Is Nuclear Energy Green?

Prime Minister Manmohan Singh (Aug 21, 2011): “I am convinced that nuclear energy will play an important role in our quest for a clean and environmentally friendly energy mix as a major locomotive to fuel our development process.” [i]

Taking advantage of the growing crisis of global warming, political leaders, administrators and the global nuclear industry have launched a huge propaganda campaign to promote nuclear energy as the panacea for reduction of greenhouse gas emissions.

While it is true that nuclear reactors do not emit greenhouse gases in the same quantity as coal or oil powered generating stations, but to conclude that nuclear energy is “an environment friendly source of power” is a far stretch. Nuclear reactors do not stand alone; the production of nuclear electricity depends upon a vast and complex infrastructure known as the nuclear fuel cycle. And the fact is, the nuclear fuel cycle utilises large quantities of fossil fuel during all its stages, as discussed below.

Carbon Emission and the ‘Nuclear Fuel Cycle’

Uranium mining and milling are very energy intensive processes. The rock is excavated by bulldozers and shovels and then transported in trucks to the milling plant, and all these machines use diesel oil. The ore is ground to powder in electrically powered mills, and fuel is also consumed during conversion of the uranium powder to yellow cake. In fact, mining and milling are so energy intensive that if the concentration of uranium in the ore falls to below 0.01%, then the energy required to extract it from this ore becomes greater than the amount of electricity generated by the nuclear reactor. And most uranium ores are low grade; the high-grade ores are very limited.

The uranium enrichment process is also very energy intensive. For instance, the Paducah enrichment facility in the USA uses the electrical output of two 1,000 MW coal-fired plants for its operation, which emit large quantities of CO2.

The construction of a nuclear reactor is a very high-tech process, requiring an extensive industrial and economic infrastructure. Constructing the reactor also requires a huge amount of concrete and steel. All this consumes huge quantities of fossil fuel. After the reactor’s life is over, its decommissioning is also a very energetic process.[ii]

Finally, constructing the highly specialized containers to store the intensely radioactive waste from the nuclear reactor also consumes huge amounts of energy. This waste has to be stored for a period of time which is beyond our comprehension—hundreds of thousands of years! Its energy costs are unknown.

Energy Balance

A study done for the Green parties of the European Parliament by senior scientists Jan Willem Storm van Leeuwen and Philip Smith in 2004 estimated that under the most favourable conditions, the nuclear fuel cycle emits one-third of the carbon dioxide emissions of modern natural gas power stations. They excluded the energy costs of transportation and storage of radioactive waste in their calculations, and also assumed high grade uranium ore is used to make the nuclear fuel. But these high grade ores are finite. Use of the remaining poorer ores in nuclear reactors would produce more CO2 emissions and nuclear energy’s green choga will no longer remain green.[iii]

The concentration of uranium in India’s uranium ores is very low. From the total uranium mined in Jaduguda over the last 40 years, Dr. Surendra Gadekar has estimated that the ore quality at Jaduguda hasn’t been better than 0.03% for many years.[iv] At such meagre concentrations, it is obvious that the total CO2 emissions from the nuclear fuel cycle in India must be fairly high.

Actual Potential: Even Less

However, this represents only half the argument. Burning of fossil fuels is not the only factor responsible for greenhouse gas (GHG) emissions, though it is the largest (see Table 2.1). Obviously, nuclear power cannot help in reducing these other causes of GHG emissions, like use of fertilisers in chemical agriculture, industrial processes that emit GHGs, etc. Then again, fossil fuels are burnt for various uses, and nuclear power can replace fossil fuels only in large scale electricity generation, and not in its other uses, like in the transportation sector.

Worldwide, use of fossil fuels for electricity and heating contributes to only 25% of the total GHG emissions. Therefore, replacing burning of fossil fuels with nuclear energy can only bring about some reduction in this part of the total global GHG emissions. (And that too, assuming that the nuclear energy is generated using high grade uranium ore.)

How much reduction is possible? The International Energy Agency (IEA) has estimated that even if nuclear energy contribution were to quadruple by 2050, it would reduce global CO2 emissions by only 4 percent![v] The crisis of global warming is very acute, and to tackle it, what the world needs is not a marginal reduction in GHG emissions, but deep cuts in them—40 percent by 2020 and 95 percent by 2050. Obviously, nuclear power cannot significantly contribute to bringing about these reductions.

On the other hand, implementation of this scenario would require construction of 32 new 1000 MW nuclear reactors every year from now until 2050. Investment costs for these 1,400 new reactors would exceed $10 trillion at current prices. That is huge! Given the enormous subsidies needed to build just one reactor (discussed in Chapter 5), that would bankrupt even the richest countries!!


What About Renewable Sources of Energy?

The above discussion compared CO2 emissions from the nuclear fuel cycle with that from gas- and coal-fired power plants. The nuclear lobby focuses on this comparison to make an argument for building nuclear power plants. But there is another facet to the whole issue, which the nuclear lobby very conveniently forgets: renewable energy sources emit less greenhouse gases than nuclear plants! In comparison to renewable energy sources, power generated from nuclear reactors releases four to five times more CO2 per unit of energy produced, when taking into account the entire nuclear fuel cycle.[vii]

If the growing crisis of global warming is an argument in support of promoting nuclear energy as compared to electricity from burning fossil fuels, then, by an extension of this same logic, shouldn’t renewable energy be promoted as compared to nuclear energy?

[i]       Pallava Bagla, “Indian Leader Goes to Bat for Nuclear Energy”, August 22, 2011,

[ii]      Helen Caldicott, Nuclear Power is not the answer to Global Warming or anything else, Melbourne University Press, 2006, pp. 7-13.

[iii]      Jan Willem Storm van Leeuwen, ‘Nuclear power — the energy balance’,; Helen Caldicott, ibid, p. 6.

[iv]     Surendra Gadekar, ‘India’s nuclear fuel shortage’, Bulletin of the Atomic Scientists, Aug 6, 2008,

[v]      Energy Technology Perspectives 2008, IEA/OECD, June 2008, cited in: Nuclear power: a dangerous waste of time, Greenpeace, Jan 2009,

[vi]     Statistics taken from the flowchart: World Greenhouse Gas Emissions 2005, World Resources Institute,

[vii]     Bill Dougherty, senior scientist, Stockholm Environmental Institute, cited in: Nuclear Power and Children’s Health, Symposium Proceedings, Chicago, Illinois, Oct 15-16, 2004,

Enhanced by Zemanta

A comprehensive book on India’s Atomic Energy establishment.

A book in English published by Aakar Books in association with Lokayat, Pune to create awareness amongst people regarding nuclear energy. The book  critically examines the most important claims made about the benefits of nuclear energy, that it is clean and safe, cheap, and green and is the answer to global warming. It also takes a close look at the reality of the claims about a ‘global nuclear renaissance’, by examining the present scenario and the likely future prospects for nuclear energy in North America and Western Europe. We are publishing an excerpt of the Intoduction to this book (Nuclear Energy – Technology from hell), you can also download a PDF version form the link.



The government of India is promoting nuclear energy as a solution to the country’s future energy needs and is embarking on a massive nuclear energy expansion program. It expects to have 20,000 MW nuclear power capacity online by 2020 1 and 63,000 MW by 2032 2 . The Department of Atomic Energy (DAE) has projected that India would have an astounding 275,000 MW of nuclear power capacity by 2050, which is expected to be 20 per cent of India’s total projected electricity generation capacity by then. 3 The signing of the Indo-US Nuclear Deal having opening up the possibility of uranium and nuclear reactor imports, the Prime Minister stated, in September 2009, that India could have an even more amazing 470,000 MW of nuclear capacity by 2050. 4 Dr Anil Kakodkar, then Chairman of India’s Atomic Energy Commission (AEC), is even more optimistic. He has predicted that India’s nuclear energy capacity could reach 600-700 thousand MW and account for 40 per cent of the estimated total power generation by 2050. 5 This would be a quantum leap from the present scenario. As of March 31, 2010, the total installed power generation capacity in the country was 159,400 MW, of which the contribution of nuclear power —more than sixty years after the atomic energy program was established and forty years after the first nuclear reactor started feeding electricity to the grid—was just 4560 MW, 6 or 2.86 per cent of the total. Thus, the projected capacity in 2050 would represent an increase by a factor of over a hundred.

New Projects

The government has taken rapid steps to implement this plan. Following the Indo-US Nuclear Deal, it has given ‘in principle’ approval to setting up a string of giant size nuclear parks all along India’s coastline, each having six to eight reactors of between 1000 to 1650 MW—at Mithivirdi (Gujarat), Jaitapur (Maharashtra), Kudankulam (Tamil Nadu), Kovvada (Andhra Pradesh) and Haripur (West Bengal). It is also proposing to set up four indigenous reactors of 700 MW each at Gorakhpur in Haryana, and another two similar reactors at Chutka in Madhya Pradesh. To meet the fuel needs of these plants, it is proposing to set up several new uranium mining projects: at Tummalapalle (Kadapa district) and Lambapur-Peddagattu (Nalgonda district) in Andhra Pradesh, Gogi (near Gulbarga) in Karnataka and West Khasi Hills district of Meghalaya.

Government Claims

Justifying this huge push for nuclear energy, India’s politicians, nuclear scientists and many prominent intellectuals are claiming that nuclear energy is clean, safe, green and cheap. This propaganda campaign is being led from the front by the Prime Minister himself. Here are a few quotes from some of his recent statements (emphasis ours in all quotes):

  • At the inauguration of a new fuel reprocessing plant at the Bhabha Atomic Research Centre, Tarapur on January 7, 2011: He praised the plant at Tarapur as ‘an outstanding example of clean, economic and safe energy that our nation requires’.
  • At the Nuclear Security Summit, held in Washington, D.C. on April 13, 2010: Today, nuclear energy has emerged as a viable source of energy to meet the growing needs of the world in a manner that is environmentally sustainable. There is a real prospect for nuclear technology to address the developmental challenges of our times … The nuclear industry’s safety record over the last few years has been encouraging. It has helped to restore public faith in nuclear power.
  • Speech after dedicating Tarapur-3 and 4 atomic reactors to the nation on August 31, 2007: A nuclear renaissance is taking place in the world, ‘and we cannot afford to miss the bus or lag behind these global developments.’ Elaborating on the reasons for the growing importance of nuclear energy, he stated: ‘Our long-term economic growth is critically dependent on our ability to meet our energy requirements of the future … [Since] our proven reserves of coal, oil, gas and hydropower are totally insufficient to meet our requirements (and) the energy we generate has to be affordable, not only in terms of its financial cost, but in terms of the cost to our environment’, this was the reason why ‘we place so much importance on nuclear energy’.
  • Statement to the Indian Parliament on July 29, 2005, after returning from a visit to the United States where the first steps were taken towards signing what has come to be known as the ‘Indo-US Nuclear Deal’: ‘Energy is a crucial input to propel our economic growth … it is clear that nuclear power has to play an increasing role in our electricity generation plans … For this purpose, it would be very useful if we can access nuclear fuel as well as nuclear reactors from the international market … There is also considerable concern with regard to global climate change arising out of CO2 emissions. Thus, we need to pursue clean energy technologies. Nuclear power is very important in this context as well.’ Since ‘the US understood our position in regard to our securing adequate and affordable energy supplies, from all sources’ and because President Bush was willing to ‘work towards promoting nuclear energy as a means for India to achieve energy security’, this was the reason why India has decided to enter into a nuclear cooperation agreement with the USA.

On January 18, 2011, at an ‘open house’ on the Jaitapur Nuclear Power Project organised by the Chief Minister of Maharashtra in coordination with the Nuclear Power Corporation of India Ltd. (NPCIL), to clear misconceptions about nuclear power, an entire galaxy of scientists and doctors emphasised that nuclear power was safe, clean and green. They stated that the claims made by activists and scientists opposing nuclear energy—that radiation leakage from nuclear plants has a horrendous impact on human health, that it causes cancer and birth deformities in children, that mankind has yet to find a solution to the problem of what to do with the terribly radioactive waste generated by nuclear plants and that nuclear plants are prone to catastrophic accidents—were either an exaggeration, or lies:

  • S.K. Jain, NPCIL chairman and managing director, claimed that India already runs 20 nuclear plants without any blemish on its safety record.
  • The ‘experts’ claimed that nuclear plants do not harm the environment. Dr S.P. Dharne from the NPCIL said that nuclear power was clean and green energy, and that it could reduce the impact of global warming since it did not generate carbon dioxide. 12 Dr Srikumar Banerjee, current Chairman of the AEC, in fact, came up with the fantastic claim that flora and fauna had actually increased around India’s nuclear plants.
  • Dr Anil Kakodkar, former Chairman of the AEC, tried to prove that the atomic waste generated by the Jaitapur nuclear plant would not cause any problems, as ‘there is no question of the waste being thrown in the open areas’. He stated that the nuclear waste would be ‘taken to reprocessing plant afteruse’, and therefore ‘[t]here is no hazard of the waste to the biodiversity of Konkan region.’
  • On fears about radiation leakages from nuclear power plants, the government experts came up with another amazing explanation: they stated that the belief that nuclear plants cause impotency and cancer and deformities among children is due to superstitions because of illiteracy! 15 Dr Rajendra Badwe, head of the Tata Memorial Cancer Hospital, tritely stated that the plant was safe as, otherwise, it would not have been permitted. Referring to the survey by the anti-nuclear activist-scientist Dr Surendra Gadekar on the incidence of abnormalities in children around the Rawatbhata Atomic Power Station in Rajasthan, which has been published in a leading international journal, he blithely lied that the report was without any foundation since it had not been peerreviewed and published in reputed scientific journals. On the contrary, he made the bewildering claim that radiation was used to cure cancers. 16 Nuclear scientists Sharad Kale and Shrikumar Apte said there would not be any effect of radiation on agricultural products and marine life in the area.

The propaganda is so intense that most people in the country, at least those who read the newspapers and watch television, believe that nuclear energy is an environmentally friendly solution to India’s power shortages.


The people’s movement against nuclear energy in India dates back to the 1980s. The movement was especially strong in Kerala, where people succeeded in forcing the cancellation of plans to set up nuclear plants at Kothamangalam and Peringome. Tens of thousands of people came out onto the streets to protest government plans to set up nuclear plants at Kakrapar (in Gujarat) and Kaiga (in Karnataka). There were also protests against the decision to site a nuclear plant at Narora in the thickly populated state of Uttar Pradesh.

In continuation of this glorious history, people are rising up in revolt at each and every place where the government is proposing to set up a new uranium mining project or a nuclear power plant. Protests have stalled the uranium mining project in Nalgonda district in Andhra Pradesh for the last five years, while a powerful movement led by the Khasi Students Union, together with various tribal organisations, has held up the mining project in the state of Meghalaya for over one and a half decades now. Likewise, people everywhere are strongly protesting proposals to set up nuclear plants, be it in Haripur (West Bengal), Gorakhpur (Haryana), Mithivirdi (Gujarat) or Jaitapur (Maharashtra).


The people of Tirunelveli, Kanyakumari and Tuticorin districts have fought long and hard against the two Russian VVER-1000 reactors being built in Kudankulam village in Tirunelveli district of Tamil Nadu. Plans to build the reactors were first announced during the visit of Prime Minister Morarji Desai to Moscow in 1979; a formal agreement for the project was signed during President Gorbachev’s visit to New Delhi in 1988. People’s opposition to these plans intensified in the late 1980s, with more than 10,000 people participating in a rally in Kanyakumari called by the National Fishworkers Union to focus national attention on environmental issues, including the Kaiga and Kudankulam atomic power plants. Soon after, the collapse of the Soviet Union in 1991 stalled the project.

This fortuitous reprieve lasted only a few years. In 1997, the Indian Prime Minister, Deve Gowda, and the Russian President, Boris Yeltsin, signed an agreement to revive the Kudankulam project. The people, too, revived their struggle. The struggle has further intensified after the government signed another agreement with Russia to build four additional reactors there. Various people’s organisations have come together and formed an umbrella organisation, the People’s Movement Against Nuclear Energy (PMANE), to fight the nuclear plant. They have held meetings in practically every village in the area and have organised dozens of demonstrations, cycle yatras and seminars against the project.


More than 20,000 people, organised under the banner of ‘Haripur Paramanu Bidyut Prakalpa Pratirodh Andolan’, prevented a team of experts from the NPCIL from visiting the area on November 17, 2006, even though they were accompanied by battalions of armed police. Thousands of men, women and children from villages around the proposed site blockaded all entry points and vowed to embrace instant death rather than allowing their coming generations to suffer from the nuclear menace. The attempt was repeated on the next day; but again the experts and police were forced to go back.

The stakes for building nuclear plants are very high, and it makes for strange bedfellows. While the CPI(M) was strongly against the Indo-US Nuclear Deal, which was crucial for the construction of the Haripur plant to go ahead, and has also been protesting the Jaitapur nuclear plant probably because it is in the opposition in the state of Maharashtra, the West Bengal Chief Minister has repeatedly expressed his support for building the Haripur plant, and the local goons of CPI(M) have tried to portray the opposition as either Maoists or as being anti-development environmentalists. Yet, repression has not broken the resolve of the people, and they have not allowed a single Introduction 78 Nuclear Energy: Technology from Hell official of India’s atomic energy establishment to visit the area for the last 5 years.


A powerful movement of the people of Mithivirdi, Jaspara and nearly 40 surrounding villages in district Bhavnagar of Gujarat has being going on for the last three years against government plans to construct a 6000-8000 MW nuclear power plant there. 7000 people attended a public meeting against the project on April 25, 2010. In June 2010, NPCIL officials together with truck loads of police tried to visit the area to take soil samples for testing, but thousands of people surrounded them and firmly told them to go back. After trying to use force, the officials and police finally retreated.


NPCIL is proposing to set up four indigenous reactors in Gorakhpur village, in Fatehabad district of Haryana. Despite efforts by NPCIL scientists to convince the local people about the benefits of nuclear power, the villagers of Gorakhpur and nearby villages have launched a militant protest against the project. They have been sitting on a dharna outside the office of the District Collector since October 2010. The biting cold wave led to one farmer being martyred and many farmers being hospitalised. However, this has not broken the resolve of the people. Support groups for the struggle have been formed in a number of nearby cities, including Chandigarh.


Amongst the most heroic of these struggles has been the militant struggle of the people of Madban, Nate and other nearby villages against the Jaitapur nuclear plant in Ratnagiri district of Maharashtra. The government has forcibly acquired land from 2275 families, after more than 95 per cent of them refused to accept the hiked compensation offered by the government of Rs.10 lakh per acre and the promise of a job. The few people who have accepted the cheques are mostly absentee landlords. The issue for the people is not displacement, which is why not just the affected people, but peoplefrom dozens of nearby villages too, are waging a fantastic struggle despite intense police repression. Farmers, mango growers, rickshaw drivers, transporters, fisherfolk, shopkeepers, everyone has joined the movement. They are refusing to believe assurances given by the top official scientists of the country, media intellectuals and politicians of various parties, that nuclear energy is safe, clean and green. They firmly believe that the plant will destroy not just their livelihoods, but will also affect the very sustainability of life in the entire Konkan region for centuries. When the government issued a directive to school teachers to brainwash students into believing that nuclear energy is green, the children boycotted the schools for a few days!

The government has unleashed savage repression on the people. It has promulgated prohibitory orders disallowing people from holding meetings and demonstrations under Section 144 of the CrPC and Section 37 of the Bombay Police Act. It has resorted to lathi-charges, beatings, indiscriminate arrests, registering of false cases against hundreds of men, women and even children, including the atrocious charge of ‘attempt to murder’ on many of them. Thousands of people have courted arrest, and many have spent several nights in jail on trumped up charges. Leading activists of the area have been issued externment notices from Ratnagiri district. Eminent citizens of the region who have extended support to the struggle, including former Supreme Court Judge P.B. Sawant, retired Chief of Naval Staff Admiral Ramdas and noted economist Dr Sulabha Brahme, have been barred from entering the district! The government is using every trick in the book to divide the people and break their will, by trying to split them along communal lines, labelling activists as Maoists and ‘outsiders’ with an ideological agenda, setting up police camps in the area to intimidate the people, issuing threats, and so on.

However, the people are standing firm and have refused to be cowed down! They are united in their resolve that, come what may, they will fight, till the plant is cancelled!!

கூடங்குளமும் அணுசக்தியும் – சில கட்டுக்கதைகள், உண்மைகள், அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கான பதில்கள்

 நவம்பர் 2011, கூடங்குளம் போராட்டத்துக்கான சென்னை ஆதரவுக் குழு

cartoon by aarti sunder



2011 ஆகஸ்ட் மாதத்தில் இருந்து கூடங்குளம் அணுசக்தித் திட்டத்தில் 1000 மெகாவாட் திறன் கொண்ட இரண்டு மின் நிலையங்களை அமைப்பதற்கு எதிரான போராட்டங்கள் விரமடைந்துள்ளன. இந்தத் திட்டம் 1988இல் முன்மொழியப்பட்ட காலத்தில் இருந்து, இத்திட்டத்துக்கு எதிரான போராட்டங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. ஜப்பானிலுள்ள ஃபுகுஷிமாவில் ஏற்பட்ட கட்டுப்படுத்தப்பட முடியாத அணுஉலை விபத்து, அதன் பயங்கரமான பாதிப்புகளை அடுத்து, கூடங்குளத்தில் அணுஉலைத் திட்டத்தை தொடங்குவதற்கு எதிரான கவலைகள் இந்தியாவிலுள்ள சிந்திக்கும் மக்களிடையே அதிகரித்துள்ளது. இந்தியாவில் அணுஉலைகளுக்கு எதிரான போராட்டங்கள் கூடங்குளத்தில் மட்டும் நடக்கவில்லை. மகாராஷ்டிராவில் உள்ள ஜெய்தாபூரைச் சேர்ந்த விவசாயிகள், மீனவர்கள், ஹரியானாவில் உள்ள கோரக்பூர் விவசாயிகள், உள்ளூர்வாசிகள் ஆகியோர் தங்கள் பகுதிகளில் அணுஉலை அமைப்பதற்கு எதிராக வலுவாக குரல் கொடுத்து வருகின்றனர். மேற்குவங்கத்தில் உள்ள ஹரிபூரில் ரஷ்ய அணுஉலைகள் வரவிருந்த நிலையில், அந்தப் பகுதி அணுஉலைகள் வரைபடத்தில் இருந்து அகற்றப்பட்டுள்ளது. உள்ளூர் மக்களின் கருத்துகளுக்கு மதிப்பளித்து அந்த மாநில அரசு மேற்குவங்கத்தை அணுசக்தி இல்லாத மாநிலமாக அறிவித்துள்ளது. புத்திசாலி மக்கள் எப்போதும் அடுத்தவர்கள் செய்யும் தவறுகளில் இருந்து கற்றுக்கொள்வார்கள். ஜெர்மனி, ஸ்விட்சர்லாந்து, இத்தாலி, பெல்ஜியம், ஜப்பான் உள்ளிட்ட நாடுகள் அணுசக்தியை குறைத்துக் கொண்டு, தூய்மையான, நீடிக்கும் மின் ஆதாரங்களை நாடிச் சென்று வருகின்றன. ஆனால் இந்தியா மட்டும் அணுசக்தி பித்துப் பிடித்துப் போய், சாதாரண விவசாயிகள், மீனவர்களை பகடைக் காய்களாக்கி உயிருக்கு ஆபத்து விளைவிக்கும் ஆட்டத்தை ஆடி வருகிறது. திருநெல்வேலி, கன்னியாகுமரி, தூத்துக்குடி விவசாயிகள், வணிகர்கள், மீனவர்கள் ஆகியோரின் கூட்டான, தீவிரமான போராட்டம் அணுசக்தி நிர்வாகத்துக்கு பயத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இந்தத் திட்டத்தை கைவிட வலியுறுத்துவதற்கான உண்மையான காரணங்கள் முன்வைக்கப்படும் நிலையில், காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு தனது வழக்கமான தந்திரங்களை கையாள ஆரம்பித்துவிட்டது. பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி, பிரச்சினைக்கு மதச்சாயம் பூசுதல், அந்நிய சதி ஆகிய குற்றச்சாட்டுகளை அது சுமத்துகிறது. இந்த விவகாரத்தில் அணுசக்தித் துறையும், பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கும் வெவ்வேறு நேரங்களில் வெவ்வேறு விஷயங்களை கவனப்படுத்துகின்றனர் – இந்தத் திட்டம் இல்லையென்றால், தமிழகத்தின் தொழில் வளர்ச்சி பாதிக்கப்படும், அணுசக்தி இல்லாமல் இந்தியா செயல்பட முடியாது, நமது அணுஉலைகள் 100 சதவீதம் பாதுகாப்பானவை, இந்த நிலையில் அணுஉலை திட்டத்தை கைவிடுவது என்பது மிகப் பெரிய ஆபத்து என்றெல்லாம் கூறப்படுகின்றன. மிகப் பெரிய பேரழிவு ஏற்படுத்தும் பாதிப்புகளைப் பற்றி பலரும் கவனப்படுத்தி வரும்போது, அப்துல் கலாம் உள்ளிட்ட இந்திய விஞ்ஞானிகள் பகுத்தறிவைப் பயன்படுத்துவதற்கு மாறாக, ஜோசியக்காரர்கள் போல பேசுகின்றனர். கூடங்குளம் இருக்கும் பகுதியை நிலநடுக்கம் தாக்காது என்பதை எப்படி ஒருவர் முன்கூட்டியே கணிக்க முடியும் அல்லது மனிதர்கள் உருவாக்கிய தொழில்நுட்பங்கள் தவறாது, பொய்த்துப் போகாது என்று எப்படி உறுதி தர முடியும்?

ஃபுகுஷிமா விபத்து ஏற்படுத்திய பயங்கள், தொடர்ச்சியாக மின் பற்றாக்குறை நிலவுவது போன்றவை மக்கள் மனதில் பயத்தையும், கேள்விகளையும், உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பையும் உருவாக்கியுள்ளன. அணுசக்தியின் பாதுகாப்பு தொடர்பான மூடநம்பிக்கைகளை போக்கும் வகையிலும், தொடர்ச்சியாக கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கு பதில் அளிக்கும் வகையிலும் இந்த சிறுபுத்தகம் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது.

1. இந்தியா ஒரு வளரும் நாடு. நாம் வளர்ச்சியடைய மின்சாரம் தேவை. அணுசக்தி வேண்டாம் என்றால், நமது வளர்ச்சி பாதிக்கப்படும்.

மின்சாரம் உற்பத்தி செய்வதற்கு அணுசக்தி மட்டும்தான் ஒரே வழியல்ல. பல மரபு சார்ந்த, மரபு சாராத ஆற்றல் ஆதாரங்கள் மூலம் மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்ய முடியும். விடுதலை பெற்று 60 ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் நடைபெற்ற தொழில்மயமாக்கம், நவீனமயமாக்கத்துக்குப் பயன்பட்ட மொத்த மின்உற்பத்தியில் அணுசக்தியின் பங்கு வெறும் 3 சதவீதத்துக்கும் குறைவு. இந்தியாவின் மின்சார தேவையை பூர்த்தி செய்வதில் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் ஆதாரங்களுக்கு ஏற்கெனவே 10 சதவீதம் பங்கு இருக்கின்றது. மேலும் மிகப் பெரிய நீர்மின் திட்டங்கள் 22 சதவீதம் பங்கை அளித்து வருகின்றன. இந்தியா உண்மையிலேயே ஒரு புதிய தலைமையாக உருவாக வேண்டுமென்றால், நமது இயற்கை மூலதனத்தை – நமது நிலம், நீர், காற்று, மக்களை – அழித்துவிடக் கூடாது. அணுஉலைகள் போன்ற ஆபத்தான, விபத்து நடக்க வாய்ப்புள்ள, செலவு அதிகம் கொண்ட தொழில்நுட்பங்களுக்குப் பதிலாக, மின்சார உற்பத்திக்கு தூய்மையான, நியாயமான, குறைந்த ஆபத்துள்ள மின்உற்பத்தி முறைகளுக்கு வாய்ப்புகளை அதிகரிக்க வேண்டும். மின்சார சேமிப்பு, தேவை அடிப்படையிலான மேலாண்மை வியூகங்கள் போன்றவற்றின் மூலமே மின்சார அளவை அதிகரிக்க முடியும். இப்போது உற்பத்தி செய்யப்படும் ஒவ்வொரு 100 மெகாவாட் மின்சாரத்திலும், 40 மெகாவாட் மின்சாரம் மோசமான விநியோகம், கடத்துதல் காரணமாக இழக்கப்படுகிறது. முன்னேறிய நாடுகளான ஸ்வீடன் போன்ற நாடுகளில் விநியோகம், கடத்துதல் இழப்பு 7 சதவீதம். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், உற்பத்தி செய்யப்படும் 1,80,000 மெகாவாட் மின்சாரத்தில், 72,000 மெகாவாட் (40 சதவீதம்) இழக்கப்படுகிறது. இது தமிழ்நாடு, ஆந்திரா, கர்நாடகா, மகாராஷ்டிரா, குஜராத் ஆகிய ஐந்து மாநிலங்களிலும் உள்ள அனைத்து மின்உற்பத்தி நிலையங்களையும் மூடி விடுவதற்குச் சமம். மின் விநியோகம், கடத்துதல் திறனை 90 சதவீதம் அதிகரிக்கிறோம் என்று வைத்துக் கொண்டால், அது 60,000 மெகாவாட் மின்உற்பத்தித் திறன் கொண்ட ஒரு மின் நிலையத்தை உருவாக்குதற்குச் சமம். வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், தற்போது சர்ச்சைக்கு உள்ளாகி இருக்கும் கூடங்குளத்தைப் போன்ற 60 மின்நிலையங்களை உருவாக்குதவற்குச் சமம் இது. ஆனால் இந்த அளவு செலவோ, ஆபத்தோ அதில் துளியும் கிடையாது. தமிழகத்தில் உள்ள குண்டு பல்புகள் அனைத்தையும் எல்.இ.டி. பல்புகளாக மாற்றுகிறோம் என்று வைத்துக் கொண்டால், 2,000 மெகாவாட் மின்சாரத்தை சேமிக்கலாம். இதை இந்தியா முழுவதும் நடைமுறைப்படுத்தினால் எவ்வளவு சேமிக்கலாம் என்றும், விவசாயத்துக்கு தற்போது பயன்படுத்தப்பட்டு வரும் பழைய பம்புகளை ஆற்றல் திறன் மிகுந்த பம்புகளாக மாற்றினால் எவ்வளவு சேமிக்கலாம் என்றும் சிந்தியுங்கள்.

இதற்கெல்லாம் மேலாக தேவையற்ற மின்செலவை குறைப்பதும் நிறைய பலன்களைத் தரும். ஷாப்பிங் மால்கள், ஐ.டி. நிறுவனங்கள் நாள் முழுவதும் மின்சாரத்தை செலவு செய்கின்றன. இரவோ, பகலோ லைட், ஏ.சி. போன்றவை இயங்குகின்றன. ஆனால் மற்றொரு புறம் வீடுகளும், வணிக நிறுவனங்களும் மின் பற்றாக்குறையால் அவதிப்படுகின்றன. மின்சாரத்தை பயன்படுத்துவதில் ஒரு நியாயமான பங்கீடு தேவை. “சமமற்ற மின் விநியோக”த்துக்கு நல்ல எடுத்துக்காட்டு, கல்பாக்கம் அணுஉலையைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களுக்கு தினசரி 2 மணி நேரம் மின் விநியோகம் தடை செய்யப்படுகிறது.

2. புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் தொழில்நுட்பங்கள் செலவு குறைந்தவையா? நமது மின்ஆற்றல் தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் திறன் கொண்டவையா?

இந்தியாவின் மின்சாரத் தேவையை பூர்த்தி செய்ய புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் ஆதாரங்கள் மட்டும் போதாது. ஏனென்றால் ஆற்றலில் மின்சாரம் என்பது ஒரு வகை மட்டுமே. இந்தியாவின் ஆற்றல் பாதுகாப்பு என்பது, ஆற்றல் தயாரிப்பிலும், கட்டுப்படுத்துவதிலும் நாம் முன்வைக்கும் நல்ல முன்மாதிரியில்தான் அடங்கி இருக்கிறது. தற்போது நாம் முன்வைக்கும் முன்மாதிரி என்பது திறனற்ற மின்சார உற்பத்தி, தவறான கடத்துதல் முறைகள், ஏற்றத்தாழ்வான விநியோகம், முறையற்ற பயன்பாடு ஆகியவற்றுக்கு ஊக்கமளிக்கிறது. இதில் கிராமப் பகுதிகள், சிறிய வணிக நிறுவனங்கள் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருக்க மேல்தட்டு மக்களோ மின்சாரம், இதர ஆற்றல் ஆதாரங்களை எந்த இடையூறும் இன்றி தொடர்ச்சியாக பயன்படுத்தி வருகிறார்கள். அதிக விரயத்தை ஏற்படுத்தும், இந்த நியாயமற்ற உற்பத்தி – நுகர்வு இலக்கை எட்ட தற்போதுள்ள மரபு சார்ந்த அல்லது புதுப்பிக்கத்தக்க மின் உற்பத்தி ஆதாரங்கள் போதுமானதாக இருக்காது. இந்தியாவின் ஆற்றல் தலைநகர் என்று அழைக்கப்பட்ட அனல்மின் நிலையங்களால் நிரம்பிய சிங்ராலி என்ற ஊரைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்கள் ஏன் மாசுபாட்டால் பாதிக்கப்பட்டு, இன்றைக்கு மின்சாரமோ, தண்ணீரோ கிடைக்காமல் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன? நிலக்கரி, அணுஉலைகளை கேள்விக்கு உட்படுத்தும் அதேநேரம், பழங்குடிகள், தலித்துகள், விவசாயிகள், மீனவர்கள் உளளிட்டோர் தொடர்ச்சியாக தியாகம் செய்ய வலியுறுத்தி, அதன் மூலம் மற்றவர்கள் அனைவரும் வளமானவர்களாக மாறும் வளர்ச்சி முறையையும் நாம் கேள்விக்கு உட்படுத்தியாக வேண்டும்.

புதுப்பிக்கத்தக்க மின் ஆதாரங்கள் என்று வரும்போது, அதன் முழுமையான திறனையும் பயன்படுத்திக் கொள்ளாமல் இருந்து வருகிறோம் என்பதுதான் உண்மை. இந்திய அரசு அளிக்கும் தகவலின்படி, புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் உற்பத்தித் திறன்: காற்றாலை – 65,000 மெகாவாட் (; சிறிய நீர்மின் நிலையங்கள் – 15,000 மெகாவாட், தாவர ஆற்றல் – 21,000 மெகாவாட், சூரிய மின்சக்தி – குறைந்தபட்சம் 4, 00,000 மெகாவாட். அணுஉலை தொழில்நுட்பத்துக்கு வாரியிறைக்கப்படும் பணத்தை, புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி தொடர்பான ஆராய்ச்சி, ஆற்றல் திறன் மேலாண்மைக்கு திட்டங்களுக்குத் திருப்பிவிடலாம். ஏற்கெனவே, சூரிய மின்சக்தி, காற்றாலைகளில் வளர்ந்து வரும் தொழில்நுட்பங்கள் காரணமாக மின்உற்பத்திச் செலவு குறைந்து வருகிறது.

இரண்டாவதாக, நல்ல கட்டட வடிவமைப்பு மூலமும் மின் தேவையை குறைக்கலாம். சென்னை போன்ற ஊர்களில் மங்கிய கண்ணாடிகளை கட்டடங்களில் பொருத்துவதன் மூலம், நாள் முழுவதும் லைட் எரிவதற்கான மின்சாரச் செலவை குறைக்க முடியும். வெளியே வெயில் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருக்கும்போதும், அவர்கள் உள்ளே லைட் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சென்னையில் உள்ள மால்களும், தகவல்தொழில்நுட்ப வளாகத்திலுள்ள ஐ.டி. நிறுவனங்களும் இந்த முட்டாள்தனமான வடிவமைப்புக்கு நல்ல உதாரணம். கடந்த 15 ஆண்டுகளில் புதுப்பிக்கத்தக்க மின் ஆதாரங்கள் மூலம் இந்தியா 17,000 மெகாவாட் மின்உற்பத்தி செய்துள்ளது. அதேநேரம் சீனாவோ, கடந்த ஒரே ஆண்டில் 17,000 மெகாவாட் புதுப்பிக்கத்தக்க மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்துள்ளது. ஆனால் நாமோ, நமது ஆர்வம் அனைத்தையும் “அணுசக்தி கூடை”க்குள்ளேயே எப்போது பார்த்தாலும் கொட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதற்கு சிறந்த உதாரணம் இது.

ஜெர்மனியிலுள்ள பிளாக் ஃபாரஸ்ட் பகுதியைச் சேர்ந்த உர்சுலா ஸ்லாடெக் என்ற பெண், செர்னோபில் விபத்துக்குப் பிறகு, தங்கள் பகுதியில் உள்ள மின்னுற்பத்தி நிலையத்தை விலை கொடுத்து வாங்குவதற்கு மக்களிடையே பிரசாரம் செய்தார். இன்றைக்கு மக்களால் நடத்தப்பட்டு வரும் அந்த நிறுவனம், சிறிய, பரவலான புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் ஆதாரங்கள் மூலம் 1,00,000 வாடிக்கையாளர்களுக்கு மின்சாரத்தை வழங்கி வருகிறது. ஃபுகுஷிமா அணுஉலை விபத்துக்குப் பின்னர், தங்களுக்கு தூய்மையான ஆற்றல் வேண்டுமென கேட்டு அந்த நிறுவனத்துக்கு மாதம் ஒன்றுக்கு சராசரியாக 400 புதிய வாடிக்கையாளர்கள் வருகிறார்களாம். இதிலிருந்தே புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் ஆதாரம் என்பது, சுற்றுச்சூழலை மாசுபடுத்தாது என்பது மட்டுமில்லாமல், வணிக ரீதியில் லாபகரமானது என்றும் தெரிகிறது.

3. அப்துல் கலாம் கூறுவதைப் போல பொருளாதாரரீதியில் வளர்ச்சியடைந்த நாடாக இந்தியா மாற வேண்டும் எனற நமது கனவை, ஃபுகுஷிமாவில் நடந்த ஒரே ஒரு பேரழிவுக்காக கைவிட்டு விட வேண்டுமா?

மிகப் பரவலாக அறியப்பட்ட, அமெரிக்காவில் நடைபெற்ற மூன்று மைல் தீவு (1979) மற்றும் செர்னோபில் (1986) அணுஉலை விபத்துகளைத் தாண்டி, 1947 – 2008 ஆண்டுகளுக்கு இடையே குறைந்தது 76 அணுஉலை விபத்துகள் நிகழ்ந்துள்ளன. இதனால் 1 லட்சம் கோடி ரூபாய் நஷ்டம் ஏற்பட்டுள்ளது. இதில் 56 விபத்துகள் செர்னோபில் விபத்துக்குப் பின்னால் நேர்ந்தவை. இதன்படி சராசரியாக ஒவ்வோர் ஆண்டும் தலா ஒரு மோசமான அணுஉலை விபத்து ஏற்பட்டு வருகிறது, இதனால் ஆண்டுக்கு ரூ. 165 கோடி நஷ்டமும் ஏற்பட்டுள்ளது. 2005 முதல் 2055ஆம் ஆண்டுக்குள் குறைந்தது நான்கு பயங்கரமான அணுஉலை விபத்துகள் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது என்று மாசாசூசெட்ஸ் தொழில்நுட்ப நிறுவனம் 2003ஆம் ஆண்டு நடத்திய “அணுசக்தியின் எதிர்காலம்” என்ற ஆராய்ச்சியின் முடிவில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. எம்.ஐ.டி. நிறுவனத்தின் கணிப்புகளில் 2011ஆம் ஆண்டு நேர்ந்த ஃபுகுஷிமா அணுஉலை பேரழிவு முதலாவது. மேலும் பேரழிவுகளைக் கண்டு மட்டும் நாங்கள் கவலைப்படவில்லை. மிகவும் கச்சிதமாக செயல்படும் அணுஉலைகள் மூலமாகவும்கூட புற்றுநோய், விளக்க முடியாத இறப்பு போன்றவை ஏற்படுகின்றன. அமெரிக்காவில் 65 இடங்களில் 104 அணுஉலைகள் செயல்படும் பகுதிகளைச் சுற்றி வாழும் மக்களிடையே ரத்தப் புற்றுநோய், மூளைப் புற்றுநோய் தாக்குதல் சதவீதம் அதிகரித்துள்ளது.

4. அனல் மின்நிலையங்கள் மாசுபாட்டை ஏற்படுத்துகின்றன, காலநிலை மாற்றத்தை விரைவுபடுத்தும் கார்பனை அவை பெருமளவி்ல் வெளியிடுவதால் அவை மோசமானவை என்று அப்துல் கலாம் கூறியிருக்கிறாரே. நிலக்கரி சுரங்கங்கள் காரணமாக மாசுபாடு, அப்பகுதிக்கு அருகே வாழும் மக்கள் சந்தித்து வரும் பயங்கரமான பாதிப்புகளையும் அவர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளாரே.

அனல் மின்நிலையங்கள் பற்றி அப்துல் கலாம் கூறியுள்ளது சரியானதுதான். அனல் மின்நிலையங்கள் மாசுபடுத்தக்கூடியவை, மோசமானவை. நிலக்கரி சுரங்கங்களை பூமியில் உள்ள நரகங்கள் என்று சொல்லலாம். ஆனால் இரண்டு பேய்களிடையே நல்ல பேயை தேர்ந்தெடுக்குமாறு எங்களை கட்டாயப்படுத்தக் கூடாது. நீங்கள் அடித்தே கொல்லப்பட விரும்புகிறீர்களா அல்லது நேரடியாக கொல்லப்பட விரும்புகிறீர்களா என்று கேட்பதைப் போலிருக்கிறது. என்னைக் கேட்டால் இரண்டையும் வேண்டாம் என்றே கூறுவேன்.

ஆனால் அணுஉலைகளுக்குத் தேவையான யுரேனியத்தைத் தரும் யுரேனிய சுரங்கங்கள் சுற்றுச்சூழலுக்கும், சுற்றி வாழும் மக்களின் உடல்நலத்துக்கும் ஏற்படுத்தும் பயங்கரமான பாதிப்புகள் பற்றி அப்துல் கலாம் பேசவில்லை. ஜார்கண்டில் உள்ள ஜாதுகோடாவில் இந்திய யுரேனியக் கழகம் யுரேனியம் தோண்டுகிறது. இதன் காரணமாக சுற்றுப்புற பழங்குடி மக்கள் மீதான கதிரியக்க பாதிப்புகள் பயங்கரமாக இருக்கின்றன. நோபல் பரிசு பெற்ற அணுஆயுத போர் தடுப்புக்கான சர்வதேச மருத்துவர்கள் அமைப்பின் இந்திய பிரிவான அமைதி மற்றும் வளர்ச்சிக்கான இந்திய மருத்துவர்கள் அமைப்பு, ஜாதுகோடாவில் நடத்திய மருத்துவ ஆய்வை சமீபத்தில் வெளியிட்டது. அந்த ஆராய்ச்சியில் தெரிய வந்தது:

• யுரேனியம் தோண்டும் பகுதிக்கு அருகே வாழும் மக்களிடையே அடிப்படை மலட்டுத்தன்மை மிக அதிகமாக இருக்கிறது.

• யுரேனியம் தோண்டும் பகுதிக்கு அருகே வாழும் பெண்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள் அதிகமாக பிறவி ஊனத்துடன் இருக்கின்றன.

• யுரேனிய சுரங்கங்கள் அருகே வாழும் பெண்களின் குழந்தைகள் பிறவி குறைபாடுகள் காரணமாக இறக்கும் விகிதம் அதிகமாக உள்ளது.

• யுரேனிய சுரங்கங்களைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் புற்றுநோயால் இறப்போர் விகிதம் அதிகமாக இருக்கிறது.

• ஜார்கண்ட் மாநில மக்களின் சராசரி ஆயுள்காலத்தை எடுத்துக் கொண்டால், யுரேனிய சுரங்கங்களில் இருந்து தள்ளி இருக்கும் கிராமப் பகுதிகளில் உள்ள மக்களின் சராசரி ஆயுள்காலம் ஆகியவற்றைக் காட்டிலும் யுரேனிய சுரங்கங்கள் அருகே வாழும் மக்களின் ஆயுள் காலம் குறைவாக இருக்கிறது.

• மற்ற கிராமங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, பாதிக்கப்பட்ட கிராமங்களில் பொருளாதார, எழுத்தறிவு விகிதம் அதிகமாக இருந்தாலும்கூட, மோசமான உடல்நலம், எளிதில் பாதிக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகரித்துள்ளதையே மேற்கண்ட அம்சங்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

சுற்றுச்சூழலை அழிக்கும் தொழில்நுட்பங்களான நிலக்கரி, அணுஉலை ஆகியவற்றை கைவிட்டால்தான், எதிர்காலத்தில் வளம்குன்றாத, சமூகநீதி கொண்ட புதிய பாதையை வகுக்க முடியும். மேலும் அணு மின்சாரம் பசுமை ஆற்றல் என்று கூறுவதும், அது காலநிலை மாற்றத்தை கட்டுப்படுத்தும் என்று கூறுவதும் அப்பட்டமான பொய். புதுப்பிக்கத்தக்க மின் ஆதாரம் மூலம் ஒரு மெகாவாட் மின்உற்பத்தி செய்வதில் வெளிப்படும் கார்பன் டை ஆக்சைடைவிட, அணுஉலைகள் 4 – 5 மடங்கு அதிகமான கார்பன் டை ஆக்சைடை வெளியிடுகின்றன. (ஆதாரம்: டெக்னாலஜி ஃபிரம் ஹெல் – நீரஜ் ஜெயின்). ஒட்டுமொத்த அணு எரிபொருள் சுழற்சியையும் கணக்கிட்டோம் என்றால், அணுஉலை தொழி்லநுட்பமே மிகப் பெரிய மாசுபடுத்தி.

5. போராட்டக்காரர்கள் ஏன் இவ்வளவு தாமதமாகப் போராடுகிறார்கள்? முதலில் அரசு முன்மொழிந்த போதே இந்தத் திட்டம் தங்களுக்குத் தேவையில்லை என்று அவர்கள் கூறியிருக்கலாமே?

1988ஆம் ஆண்டு இந்தத் திட்டம் முன்மொழியப்பட்டது. ஒரு சில மாதங்களிலேயே அணுஉலைக்கு எதிராக போராட்டங்கள் தொடங்கிவிட்டன. அப்போதைய ரஷ்ய அதிபர் மிகயீல் கோர்பசேவ் 1989இல் இந்தியாவுக்கு வந்தபோது அவரிடம் தருவதற்காக மக்களும், மாணவர்களும் இணைந்து அணுஉலைக்கு எதிராக 10 லட்சம் கையெழுத்துகளைப் பெற்றனர். கறுப்புக் கொடி ஆர்ப்பாட்டங்கள், இளைஞர்களைத் திரட்டுதல், சென்னை, இதர நகரங்களில் ஆர்ப்பாட்ட பேரணிகள் ஆகியவை நடைபெற்றன. அறிவிக்கப்பட்ட நாள் முதலே கூடங்குளம் சர்ச்சைக்குரிய பிரச்சினையாகவே இருந்து வருகிறது. அன்றைய ராஜிவ் காந்தி அரசும், இன்றைய சோனியா காந்தி அரசும் போராட்டங்களை ஏற்றுக்கொள்ளவோ அல்லது உள்ளூர் மக்களின் விருப்பங்களை காது கொடுத்து கேட்கவோ தயாராக இல்லை.

இதை நம்புவதற்கு கஷ்டமாக இருக்கிறது என்று கூற முடியாது, ஏனென்றால் இன்றைக்கும் அந்த நிலைமை மாறவில்லை. உள்ளூர் விவசாயிகள், மீனவர்களின் கடுமையான எதிர்ப்பை மீறி ஜெய்தாபூர் அணு உலையை திணிப்பதற்காக அனைத்து முயற்சிகளையும் எடு்க்கும் மத்திய அரசைப் பார்த்தாலே இது தெளிவாகப் புரியும். ஹரியாணாவில் உள்ள கோரக்பூர், ஜெய்தாபூரில் நடத்தப்பட்ட ஆர்ப்பாட்டங்கள் அரசால் புறக்கணிக்கப்பட்ட்தோடு வன்முறையை பயன்படுத்தி ஒடுக்கப்பட்ட்து.

கூடங்குளம் அணுஉலையின் உடனடிச் செயல்பாடு, மேலும் இந்த அணுஉலை வளாகத்தை 10,000 மெகாவாட் மின்னுற்பத்தித் திறன் கொண்டதாக விரிவாக்கம் செய்யக்கூடிய ஆபத்து போன்றவை உளளூர் மக்களின் அச்ச உணர்வை மீண்டும் அதிகரித்துள்ளன என்பது உண்மைதான். இயற்கையின் பேரழிவு எப்படி இருக்கும் என்பதை 2004 ஆழிப் பேரலை (tsunami) மீனவ மக்களுக்கு நன்கு உணர்த்தியுள்ளது. ஃபுகுஷிமாவில் நடைபெற்ற மூன்று முனை விபத்துக் காட்சிகளும், அதைத் தொடர்ந்து லட்சக்கணக்கான ஜப்பானிய மக்கள் தங்கள் வீடுகளுக்கு திரும்ப விடப்படாமல் தடுக்கப்பட்டது, அன்றாட வாழ்க்கை வாழ அனுமதிக்கப்படாத அவலம் ஆகியவற்றை தொலைகாட்சியில் பார்த்தது மக்கள் மனதில் அப்படியே தங்கியுள்ளது. எனவே, மக்கள் அச்சப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது முட்டாள்தனமானது.

6. கோடிக்கணக்கான ரூபாய் செலவு செய்து அணு உலை கட்டி முடிக்கப்பட்ட பிறகு இப்போது இத்திட்ட்த்தை கைவிடுவது சரியானதாக இருக்குமா?

சரியான காரியத்தை செய்வதற்கு சரியான நேரம் என்று ஒன்று கிடையாது அணுவின் அபாயத்தை அறிந்த பிறகு அதில் தொடர்ந்து முதலீடு செய்வதை விட, ஏற்கனவே செய்யப்பட்ட முதலீட்டோடு அத்திட்ட்த்தை கைவிடுவது மேலானது. ஒரு பேரழவின் விலையை எண்ணிப்பாருங்கள். முன்னாள் சோவியத் யூனியனில் இருந்த மாநிலமான பெலாரஸ் தான் 1986 செர்னோபில் பேரழிவால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்ட்து. சர்வதேச அணு திறன் ஆணையத்தின் அறிக்கைப்படி 1991 ஆம் ஆண்டிலிருந்து 2003 ஆம் ஆண்டு வரை பெலாரஸ் மாநிலம் 13 பில்லியன் டாலர்களை பேரழிவு தொடர்பான பணிகளுக்கு செலவிட்டுள்ளது. 30 ஆண்டுகளில் 235 பில்லியன் டாலர்கள் செலவிட்டுள்ளதாகவும் தெரிய வருகிறது. செர்னோபில் தொழிற்சாலை இருந்த உக்ரேன் நாட்டின் மொத்த அரசாங்க செலவில் 6-7% இன்றும் பேரழிவால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகளை சீர் செய்வதற்காக செலவிடப்படுகிறது. பேரழிவினால் வெளியான கதிர்வீச்சு, பெரும்பாலும் ரஷ்யாவிலும், அது தவிர பெலாரஸ் மற்றும் உக்ரேன் ஆகிய பகுதிகளிலும் 200,000 க்கும் அதிகமான சதுர கிலோமீட்டர்களை மாசுபடுத்தியுள்ளது. இந்த பரப்பளவு தமிழ்நாட்டின் பரப்பளவை விட இரண்டு மடங்கு அதிகமானதாகும்.

ஃபுகூசிமாவில், டாய்-இச்சி அணு உலையை மூடி, பாதுகாப்பாக பிரித்தெடுத்து அப்புறப்படுத்த 30 வருடங்கள் ஆகும். இதற்கான செலவு 12 பில்லியன் டாலர்களிலிருந்து 19 பில்லியன் டாலர்கள் வரையிலும் இருக்கும். உடல்நல கண்காணிப்பு, மக்களை பாதுகாப்பாக வெளியேற்றுவது, சமூக பாதுகாப்பு, மாசடைந்த சுற்றுப்புறத்தை சீர் செய்வது, விவசாயமும் மீன்பிடிப்பும் பாதிக்கப்படுவதால் ஏற்படும் பொருளாதார இழப்பு, கதிர் வீச்சு அபாயத்தின் மீதான பயத்தால் இழக்கப்படவிருக்கும் அந்நிய வணிகம் ஆகிய செலவுகள் மேற்கூறிய தொகையில் சேர்க்கப்படவில்லை.

அதேநேரம் அணு உலையை கைவிடும் முடிவு எடுக்கப்பட்டால், கூடங்குளம் அணு மின் நிலையத்தை, ஆபத்து குறைந்த, மாசு குறைந்த வாயு அனல் மின் நிலையமாக மாற்றுவதற்கான முயற்சிகள் எடுக்கப்படலாம். த்ரீ மைல் தீவு விபத்துக்குப் பிறகு, நியூயார்க்கின் லாங் ஐலேண்டில் இருக்கும் ஷோர்ஹம் அணு மின் நிலையம் இயற்கை வாயுவில் இயங்குவதாக மாற்றப்பட்ட்து. ஒஹயோவில் இருக்கும் வில்லியம் எச் சிம்மர் அணு மின் நிலையமும், மிஷிகனில் இருக்கும் மிட்லேண்ட் கோஜெனரேஷன் வசதியும் படிம எரிபொருள் (fossil fuel) கொண்டு இயங்கும் வண்ணம் மாற்றப்பட்டன.

7. இந்திய அணு உலைகள் பாதுகாப்பானவை. இந்தியாவில் இருக்கும் பல அணு உலைகள் எவ்வித அழிவும் ஏற்படுத்தாமல் பல பத்தாண்டுகளாக இயங்கி வருகின்றன. பிறகு என்ன பிரச்சனை?

இந்திய அணு உலைகள் பாதுகாப்பானவை என்பது உண்மைக்கு புறம்பான கூற்று. இந்தியாவின் அணு நிறுவனத்தில் ஏற்படும் பாதுகாப்பு மீறல்கள் வெளி உலகத்துக்கு தெரியாமல் ”இரகசிய காப்பு” என்ற போர்வைக்குள் மறைக்கப்படுகின்றன. ஆயினும் நமக்கு தெரிந்த தகவல்களே கவலையளிக்கும் விதமாக தான் இருக்கின்றன. கல்பாக்கத்தை எடுத்துக் கொண்டால், கீழே கூறப்பட்டுள்ள அத்துமீறல்கள் வெளியுலகத்துக்கு தெரிய வந்துள்ளன. இவற்றில் சில அத்துமீறல்கள் நிகழ்ந்த ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டன.

• 1987: எரிபொருள் ஏற்ற விபத்தில் அணு உலையின் மையத்தில் முறிவு ஏற்பட்ட்து.

• 1991: கதிரியக்கம் கொண்ட கன நீருக்கு தொழிலாளர்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டார்கள்.

• 1999: 42 தொழிலாளர்கள் கதிரியக்க பாதிப்புக்கு ஆளானார்கள்.

• 2002: கதிரியக்கம் கொண்ட 100 கிலோ சோடியம் சுற்றுச்சூழலில் வெளியேற்றப்பட்ட்து

• 2003: உயர்ந்த கதிரியக்கத்துக்கு 6 தொழிலாளர்கள் ஆளானார்கள்.

• இன்னும் ஆபத்தான சம்பவங்கள் நடந்துள்ளன. 1991 ஆம் ஆண்டு RAPS( ராப்ஸ்) அணு உலை வளாகத்தில் பணிபுரிந்த காண்ட்ராக்டர் ஒருவர் கதிர் வீச்சு நிறைந்த தண்ணீரை, பெயிண்ட் கலக்கவும், பெயிண்ட் பிரஷ்கள், முகம் மற்றும் கைகளை கழுவ்வும் பயன்படுத்தினார்.

• 2009 ஆம் ஆண்டு கர்நாடகாவின் ”கைகா” அணு உலையில் கதிர் வீச்சு நிறைந்த ட்ரைடியம் கொண்ட நீரை குடித்த்தால் 55 தொழிலாலர்கள் மிகையான கதிரியக்கத்திற்க்கு ஆளானர்கள்.

பாதுகாப்பு முறைகளை பலப்படுத்துவது என்பது காலம் கடந்த யோசனையாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. 1986ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் அணு சக்தி துறையின் அணு உலை பாதுகாப்பு ஆய்வு குழு வெளியிட்ட “ இந்தியாவின் கன நீர் அழுத்த அணு உலைகளின் பாதுகாப்பு” என்ற் தலைப்பிடப்பட்ட அறிக்கை “இந்தியாவில் சுனாமியோ நீர் மட்டம் மாறலோ (seiche) ஏற்படுவதில்லை. அதனால் சூறாவளி மட்டுமே கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த ஆய்வு கல்பாக்கத்தில் அமைந்துள்ளது போன்றதான கன நீர் அழுத்த அணு உலைகளைப் பற்றியது. 2004 ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட சுனாமியின் போது கல்பாக்கம் குடியிருப்பு , அணு உலை வளாகம் முழுவதும் வெள்ளக்காடாக மாறியது. 2004 ஆம் ஆண்டின் சுனாமியிலிருந்து கல்பாக்கம் அணு மின் நிலையம் தப்பியது அதன் திட்டமிட்ட வடிவமைப்பினால் அல்ல, சந்தர்பவசத்தால் தான்.

இன்றைக்கும் கல்பாக்கம் அணு உலை சக்தி வாய்ந்த நிலநடுக்கத்தையோ, சுனாமியையோ தாக்குபிடிக்கும் நிலையில் இல்லை. சர்வதேச அணு சக்தி குழும்ம் ஒன்று கல்பாக்கத்திலிருந்து 60 கிமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் பாண்டிச்சேரி கடற்கரையிலிருந்து கொஞ்சம் தள்ளி நீருக்குள் எரிமலை ஒன்று செயல் திறனுடன் இருக்கிறது என்று அறிவித்தும் கல்பாக்கத்தில் பாதுகாப்பு முயற்சிகள் எடுக்கப்படவில்லை.

8. கூடங்குளத்தில் அனைத்து பாதுகாப்பு முறைகளும் சரியாக இருக்கின்றன. அணு உலை நில அதிர்ச்சி புவி மையத்திலிருந்து (seismic centre point) 1300 கிமீட்டர் தொலைவில் இருப்பதால் சுனாமியால் எந்த பாதிப்பும் ஏற்படாது என்று டாக்டர் அப்துல் கலாம் கூறியுள்ளார். மேலும், அரசையும், அரசு விஞ்ஞானிகளையும், பொறியாளர்களையும் நம்புமாறு கூறியுள்ளார். இதை செய்வதை விட்டு மக்கள் இவர்களை கேள்வி கேட்கலாமா?

முதலில், எந்த ஒரு நல்ல விஞ்ஞானியோ, பொறியாளரோ 100% பாதுகாப்பு என்று ஒன்று இல்லை என்று கண்டிப்பாக கூறுவார்கள். இது போன்ற உறுதி மொழிகள் 100% பொய்யானவை. பேரழிவின் போது ஏற்படும் உண்மையான பாதிப்புகளுக்கும், விளைவுகளுக்கும் மக்களை தயார்படுத்தாமல் அவர்களை மன நிறைவடையச் செய்கிறார் டாக்டர் அப்துல் கலாம். பேரழிவுக்கு மக்களை தயார் செய்ய வேண்டிய தருணத்தில் அவர்களின் பயங்களை பொய்யாய் போக்க நினைப்பது மிகவும் தவறான போக்காகும். ஆபத்தான தொழில்நுட்பத்தைப் பற்றி உண்மைக்கு புறம்பான விஷயங்களை மக்களிடம் கூறுவது பொறுப்பற்றது.

இரண்டாவதாக, அணு சக்தி துறையின் உறுதி மொழியை பொய்யாக்கிய 2004 சுனாமிக்குப் பிறகும், டாக்டர் கலாம் அதே தவறை மீண்டும் செய்கிறார். சுனாமி வர வாய்ப்புகள் இல்லை என்று டாக்டர் கலாம் கூறுவது அறிவியல் இல்லை, ஆருடம்.

பாதுகாப்பு மற்றும் சரியான அவசர கால நடவடிக்கைகளை கையாள தொழில்நுட்பங்கள் மட்டுமே போதும் என்று டார்டர் கலாம் நம்மை நம்ப வைக்க் முயற்சிக்கிறார். அது உண்மையல்ல. முழு பாதுகாப்பு மற்றும் சரியான அவசர கால நடவடிக்கைக்கு தேவை, சரியான இட்த் தேர்ச்சி, திட்டமிடல், தப்பித்தல் வழிகள் அமைத்து பராமரிப்பது, தகவல்களை நன்கு அறிந்து அவசர காலத்தில் சரியான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட வேண்டிய மக்கள், வெளிப்படையான உண்மையைக் கூறக்கூடிய, தவறுகளை தெரிந்து திருத்திக் கொள்ளக்கூடிய நிர்வாகம், இயற்கையின் வலிமையை புரிந்து கொள்ளக் கூடிய விஞ்ஞானிகள், பொறியாளர்கள் மற்றும் நேர்மையான கட்ட்ட கலைஞர்கள் மற்றும் காண்ட்ராக்டர்கள்.

நேர்மையான அறிவியலுக்கு தேவை உண்மையை நிலைநாட்டும் எண்ணம், இந்த நாட்டில் அதற்கான இடம் கிடையாது. மக்களுடைய அன்றாட வாழ்க்கையை புரட்டி போடும் அளவுக்கு ஊழலும், பித்தலாட்டமும் மலிந்து கிடக்கும் இந்த நாட்டில் டாக்டர் அப்துல் கலாமின் வார்த்தைகளை மட்டும் எப்படி நம்ப முடியும்.

2010 ஆம் ஆண்டு காமன்வெல்த் போட்டிகளுக்காக கட்டப்பட்ட பாலம் ஒன்று போட்டிகள் தொடங்குவதற்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன் இடிந்து விழுந்த்து. தரமற்ற பொருட்களை கொண்டு சரியாக திட்டமிடப்படாத கட்டுமான்ங்கள் வெறும் நடை மேடைகளுக்கு மட்டும் பொருந்துவதில்லை.

1994 ஆம் ஆண்டு மே மாதம், கர்நாடகாவின் கேய்காவில் கட்டப்பட்டு வந்து அணு உலையின் உட்புற கொள்கலம் இடிந்து 120 டன் கான்கிரீட்டுடன் கீழே விழுந்த்து. இந்த கொள்கலன், ஆபத்து காலத்தில் கதிரியக்கத்தை கட்டுபடுத்துவதற்காக கட்டப்பட்ட்து. அணு சக்தி முறைப்படுத்தல் வாரியத்தின் முன்னாள் தலைவர் அ. கோபால கிருஷ்ணன், “இந்திய அணுசக்தி கார்ப்பரேஷனின் (NPC) மூத்த கட்ட்ட பொறியாளர்களுக்கும், அணு சக்தி துறைக்கு கட்ட்ட பொறியியல் வடிவமைப்புகளை தரும் தனியார் நிறுவன்ங்களுக்கும் நெருக்கமான உறவு இருக்கிறது. இந்த தோழமையின் அடிப்படையில் இந்நிறுவன்ங்கள் அனுப்பும் கட்ட்ட வடிவமைப்பு திட்டங்களை NPC பொறியாளர்கள் சரியான தர சோதனைக்கு உள்ளாக்குவதில்லை” என்று எழுதுகிறார். கர்நாடகாவில் இந்த விபத்தின் போது அணு உலை புழக்கத்தில் இருந்திருந்தால் இந்த விபத்தினால் 7 ஆம் நிலை உருகுதலுக்கு நாம் ஆளாகியிருப்போம்.

2011 ஆம் ஆண்டு ஜீலை மாதம் ஃபூக்குஷிமாவில் பேரழிவு நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே, ரஷ்யாவில் கட்டப்பட்டு வந்து லெனின்க்ராட்-2 அணு உலை மோசமான விபத்துக்கு ஆளானது. ஒரு அணு உலையின் வெளிப்புற பாதுகாப்பு கூடு அமைப்பதற்காக கான்கிரீட் ஊற்றப்பட்ட போது, அந்த முழு கட்டுமானமும் உருமாற ஆரம்பித்த்து. வலிமையூட்டும் கம்பிகள் வளைந்து நிலத்திலிருந்து 26 அடி உயரத்துக்கு தொங்க ஆரம்பித்தன. கட்டப்பட்டு வந்த அணு உலையின் பொறியியல் VVER 1200 என்ற வகையைச் சேர்ந்த்து ஆகும். இது கூடங்குளத்தில் இருக்கும் VVER 1000 என்ற வகையைவிட முன்னேறிய தொழில்நுட்பம் ஆகும். ரஷ்யாவில் ஏற்பட்ட இந்த விபத்துக்கு ஊழலும், தரக்குறைவான பொருட்களை பயன்படுத்தியதும் காரணமாக இருக்கலாம் என்று வல்லுநர்கள் கூறுகிறார்கள். இந்நிலையில் பித்தலாட்டங்களில் முதலிட்த்துக்கு போட்டி போட்டுக் கொண்டு வரும் ரஷ்ய மற்று இந்திய நாடுகளின் கூட்டு முயற்சியில் கூடங்குளம் அணு உலை அமைக்கப்படுகிறது என்பதை நினைவில் நிறுத்த வேண்டும்.

9. அணு உலைக்கு எதிரான போராட்டம் உண்ர்ச்சிவயப்பட்ட்தாகவும், அறிவியலுக்கு எதிரானதாகவும் இருக்கிறதே?

கூடங்குளத்துக்கு எதிரான வாதம் என்பது அறிவியலுக்கும், சோதனைகளுக்கும் எதிரான வாதம் இல்லை. ஜைதாபுரிலும், கூடங்குளத்திலும் 10,000 மெகா வாட்டில் நடப்பது சோதனையுமல்ல. ஆய்வுக்கூட்த்தில் நட்த்தப்படும் 100 கிலோ வாட் எதிர்விசைக்கான சோதனையில்லை இது. மின்சார உற்பத்தி தொழில்நுட்பத்தில் பெரும் முதலீடுகளை கொண்டு சோதனையாளர்களைத் தவிர இன்னும் பல்லாயிரக்கணக்கோரின் உயிரை பணயம் வைக்கும் முயற்சி இது. கலாமின் அறிவியலுக்காக, உடன்பாடில்லாத மக்கள் தங்கள் உயிரை பணயம் வைக்க முடியாது. அறிவியலின் பீட்த்தில் எண்ணற்ற சோதனையாளர்கள் தங்கள் உயிரை தியாகம் செய்துள்ளார்கள். அவர்களுக்கு நம்முடைய மரியாதைகளை செலுத்துவோம். நச்சுத்தன்மைக் கொண்ட இரசாயன்ங்களை அப்பாவி யூதர்கள் மீது சோதித்து பார்த்த நாசிகளும், இப்போது ஏழை, பழங்குடி மக்கள் மீது தங்களின் மருந்துகளை சோதித்துப்பார்க்கும் மருந்து கம்பெனிகளும் அறிவியல் முன்னேற்றத்துக்கு வழி வகுக்கலாம். ஆனால் அதற்காக அவர்கள் பயன்படுத்தும் முறை கிரிமினலானது. கூடங்குளம் திட்ட்த்துக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிப்போர் “செய்ய முடியாதவர்கள்” இல்லை, “செய்ய மறுப்பவர்கள்”. அறிவியல் முன்னேற்றத்திற்காக தன் உயிரை பணயம் வைப்தைப் பற்றி கலாம் பேசவில்லை, கூடங்குளம் மக்கள் தங்கள் உயிரை பணயம் வைக்க மறுக்கின்றனர் என்பது பற்றி குறை கூறுகிறார்.

பணிவு, நேர்மை, தவறுகளை ஒப்புக் கொண்டு புதுப் படிப்பினைகளை ஏற்றுக் கொண்டு முன்னேறும் மனப்பான்மை ஆகியவையே நல்ல பொறியாளர்களுக்கும், விஞ்ஞானிகளுக்குமான அடையாளம். இந்தியாவின் அணு ஆட்சியில் இந்த பண்புகள் அறவே இல்லை.

அணுசக்தி விஷயத்தில் வற்புறுத்தப்பட வேண்டியது சம்பந்தப்பட்ட மக்களில்லை. அணு உலைகள் ஆபத்தற்ற்வை என்று காப்பீட்டு நிறுவன்ங்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. கூடங்குளம் அணு உலை பாதுகாப்பானது எனக் கூறும் டாக்டர் அப்துல் கலாம், அணு உலைகளுக்கான முழு காப்பீட்டை இந்த காப்பீட்டு நிறுவன்ங்களை தருமாறு ஒப்புக் கொள்ள வைக்க முடியுமா? அதே போல, அணு விபத்து ஏற்படும் பட்சத்தில், அந்த விபத்து தெரிந்தே நடந்திருந்தால் கூட, அணு உலைக்கான இயந்திரங்கள் சப்ளை செய்யப் போகும் நிறுவன்ங்களை சட்ட்த்தின் பிடியில் இருந்து தப்பிக்க வைக்கும் ”அணு கடப்பாடு உடன்படிக்கையை” விடாப்படியாக நிறைவேற்ற வற்புறுத்தி வரும் நிறுவன்ங்களை அந்த கோரிக்கையை கைவிட செய்ய முடியுமா?

சுனாமியோ, பெரிய நில நடுக்கமோ வராது என்று கடவுள் மீது வைக்கும் நம்பிக்கைப் போல கண் மூடித்தனமான நம்பிக்கை வைத்திருப்பதுதான் அறிவியலுக்கு எதிரானதாகும். குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் தொடர்ச்சியாக நடந்து வரும் பேரழிவுகள், பேரழிவுகளால் ஏற்படும் சமூக- பொருளாதார மற்றும் சுற்றுப்புற பாதிப்புகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இந்திய அணு துறைக்கு எதிரான பயங்களை கொண்டுள்ள மக்களின் எதிர்ப்பு அறிவியல் அடிப்படையில் தான் இருக்கிறது. இந்த பயத்தை பலப்படுத்தும் வண்ணம், இந்தியா மற்றும் சர்வதேச அணு மையங்களின் கள்ள மௌனமும், இரகசியக் காப்பும் அமைந்திருக்கிறது. தொழில்நுட்ப கோளாறுகளாலும், 2G நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகு, ஊழலினாலும் பேரழிவு நடப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகரித்து இருப்பதாக எண்ணுவது தவறோ, அறிவியல் அடிப்படையற்றதோ இல்லை.

விஞ்ஞானிகளும், பொறியாளர்களும் தங்கள் அறிவையும், திறமையையும் அழிவற்ற ஆபத்து குறைந்த முறைகளின் மூலம் மின்சாரம் தயாரிக்கும் முறைகளுக்காக செலவிட வேண்டும் என்பது முக்கியம்.

10. ஒவ்வொரு தொழில்நுட்பத்திலும் ஆபத்துகள் இருக்கின்றன. கார்கள், தொடர் வண்டிகள், கப்பல்கள் என ஒவ்வொன்றும் விபத்தில் சிக்கித் தான் வருகின்றன. அதனால் கார்களையும், கப்பல்களையும் விட்டுத் தள்ளுகிறோமா? அப்படி இருக்கும் போது அணு சக்தியை மட்டும் ஏன் விட்டுத் தள்ள வேண்டும்?

கார் விபத்துகளோ அல்லது விமான விபத்துகளோ, 20 கிமீட்டர் அளவுக்கு, மனித நாகரித்தையே நிரந்தரமாக அழிக்க்க்கூடிய தாக்கத்தை உண்டு பண்ணுவதில்லை. காரிலும், விமானத்திலும் பயணம் செய்யும் ஒருவர் ஒரு சில ஆபத்துகளுக்கு வலிந்து ஒப்புக் கொண்டு தான் அதைச் செய்கிறார். கார் விபத்தோ, விமான விபத்தோ இன்னும் பிறக்காத அடுத்த தலைமுறையினரை பாதிப்பதில்லை. நாம் எடுக்கும் ஆபத்தான முயற்களில் அடுத்த தலைமுறையினருக்கு உடன்பாடு இருக்கிறதா என்று கேட்க முடியுமா? ஏதும் அறியாத ஒரு தலைமுறையயே ஆபத்துக்கு உட்படுத்துவது முற்றிலும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத்து. கார் விபத்திற்காக எந்த காலத்திலும் 75 கிமீட்டர் சுற்றளவில் இருக்கும் மக்களை வெளியேற்ற வேண்டியிருந்ததில்லை.

ஒரு தொழில்நுட்பத்தின் பாதிப்புகள் கையாளப்படக் கூடியவை என்று நிரூபிக்கப்படும் வரை, அந்த தொழில்நுட்பத்தை ஒதுக்கி வைத்தல் தான் சரி என்பதை அனுபவம் நமக்குக் கற்றுத் தந்துள்ளது. தொடர்ந்த அணு பேரழிவுகள் இந்த தொழில்நுட்பம் பாதுகாப்பற்றது என்பதையும் நமக்கு உணர்த்தியுள்ளது. அதனால், விவரம் அறியாத மக்களின் மேல் அணு சக்தியை கட்டவிழ்த்துவிட முடியாது.

11. டாக்டர் அப்துல் கலாம் ரூபாய் 200 கோடி செலவில் கூடங்குளத்தை சுற்றி இருக்கும் மக்களுக்கு சுத்தமான நீர், வேலை வாய்ப்பு, பள்ளிகூடங்கள், மருத்துவமனைகள், மோட்டார் படகுகள் மற்றும் குளிரூட்டி சேமித்து வைக்கும் வசதிகள் ஆகியவற்றை செய்வதாக வாக்களித்துள்ளார். இந்த முயற்சிகளால், அப்பகுதியில் ஏற்படக்கூடிய வளர்ச்சியை அனைவருக்கும் பொதுவாக்க முடியாதா?

இந்த 200 கோடிக்கான வசதிகள் கேவலமானவை. “மக்களை ஒப்புக் கொள்ள வைக்க முடியாவிட்டால் அவர்களுக்கு இலஞ்சம் கொடுங்கள்” என்பதைத் தான் டாக்டர் கலாமின் முயற்சிகள் காட்டியுள்ளன. தேர்தலுக்கு முன்னால் அரசியல்வாதிகள் கொடுக்கும் இலவசங்களுக்கும் இதற்கும் என்ன வேறுபாடு இருக்கிறது? அணு உலைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தால் பள்ளிகள், மருத்துவமனை, சுத்தமான நீர், இன்ன பிற வசதிகள் அனைத்தும் மக்களுக்கு மறுக்கப்படும் என்பது தான் இதன் பொருளா? அணு உலை எதுவும் கட்டப்படும் திட்டம் இல்லாத சமூகங்களின் நிலை என்ன? அவர்கள் பகுதியில் ஒரு அணு உலை கட்டப்படும் வரை இந்த வசதிகளுக்காக அவர்கள் காத்திருக்க வேண்டுமா? மக்கள் தங்களின் முக்கியமான கேள்விகளுக்கு விடை கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த கேள்விகளை மரியாதையுடன் அணுக முடியாவிட்டால் டாக்டர் கலாம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.

Click here for more resources and to read this post in English.

Two Girls Fat and Thin

Another good book from our library. A novel with dark intensity and wicked wit. Mary Gaitskill writes in a stunning synthesis of both the perpetrator’s role and that of the victim. The story superficially is the study two women who are contrasting characters and yet share equally haunting sexual burdens carried since youth. The unforgiving tone and brutality to some extent makes it a real intense book, but a good one too.

Yes, if you know where we live, you’re welcome to come and read this. We are a little touchy just like any other book owners about letting you borrow. Just in case you don’t find us, you’ll find the book on Amazon or Flipkart.

The Danish Girl

Sometimes it is hard to keep up the promises of posting in regularity. However, here’s one more gem from our library. David Ebershoff is the publishing director of The Modern Library, a division of Random House, and the author of The Rose City (which we haven’t yet read). The Danish Girl is his first novel, and probably one of the most beautiful and stunning piece of work that explores sex and gender, love and marriage.

Inspired by the true story of Danish painter Einar Wegener and his California-born wife, this tender portrait of a marriage asks: What do you do when someone you love wants to change? It starts with a question, a simple favour asked of a husband by his wife on an afternoon chilled by the Baltic wind while both are painting in their studio. Her portrait model has canceled; would he slip into a pair of women’s shoes and stockings for a few moments so she can finish the painting on time? “Of course,” he answers. “Anything at all.” Whit that, one of the most passionate and unusual love stories of the twentieth century begins.

Yes, if you know where we live, you’re welcome to come and read this. We are a little touchy just like any other book owners about letting you borrow. Just in case you don’t find us, you’ll find the book on Amazon or Flipkart.

The Crane by Reiner Zimnik

Reiner Zimnik was born in 1930 in Poland, and began drawing at the age of five. At the end of Second World War, he settled in Germany in Munich, where he works as a writer and an artist. He says he likes nature, a simple life and ordinary people.

The town council builds the tallest crane in the world and puts it in charge of a young man with a blue feather in his cap. He climbs to the driver’s cabin at the top and stays there. From his perch he watches the town change, a war come and go, a flood sweep in to cover the land. The he is alone except for his friend, the eagle. All the time he keeps the crane in working order till the disasters are over and a new world grows up beneath him. But by then the crane driver is getting old and tired: time for him to move on?

This is a book every child should read, but it doesn’t really matter if you’re not a child anymore. Like Antoine de Saint Exupery wrote in his dedication note at the beginning of The Little Prince: All grown-ups were once children–although a few of them remember it. If you haven’t read this book and you know us, you’re welcome to come and spend a day at our home library. If you don’t know us, a few prints are still available on

Koondankulam and Nuclear Power: Some myths, realities and frequently asked questions

English: Anti nuclear power movement's Smiling...


In April this year, Damian Carrington wrote on his environmental blog in The Guardian that they are five key questions we should ask ourselves in order to understand our stand on nuclear energy:

1. Do you think the global community can prevent the proliferation of nuclear weapons and, if not, do you think it can prevent a nuclear weapon being used?

2. Is the hazard of climate change greater than that posed by a nuclear disaster?

3. Is global political will too weak to create a low-carbon energyfuture that does not involve nuclear power and in time to avert climate chaos?

4. Is nuclear power vital to ensuring the security of energy supply?

5. Can the full costs of nuclear truly be calculated?

Now these are obviously not questions we can sit on our chairs, look into our hearts and answer. Though Carrington offers a few viewpoints and links for further reading, a collection of frequently asked questions were seriously needed. In light of the anti-nuclear protests in Koondankulam, Nityanand Jayaraman and G. Sundar Rajan of the Chennai Solidarity Group for Koondankulam Struggle have put together a factual response to genuine questions they encountered during their various campaigns. 



Since August 2011, Tamilnadu has witnessed renewed protests against the commissioning of the first of two 1000 MW power plants as part of the Koodankulam Nuclear Power Project (KKNPP). While protests have been ongoing against the project since the proposal was mooted in 1988, the impending commissioning of the reactors in light of the devastating and uncontrollable nuclear meltdown in Fukushima, Japan, has rightly triggered a wave of concern among thinking people in India. The protests against nuclear power plants is not isolated to Koodankulam. Even as we speak, fisherfolk and farmers in Jaitapur, Maharashtra and farmers and residents of Gorakhpur, Haryana, are saying a loud “No” to nuclear power plants in their area. Haripur, West Bengal, which was to be a site of Russian reactors, will no longer be on the nuclear map, as the State Government bowed to local sentiments and declared West Bengal a nuclear-free State.

Wise people do learn from others’ mistakes. Germany, Switzerland, Italy, Belgium and Japan have all announced that they will move away from the nuclear option, and explore clean and sustainable forms of electricity generation. But India’s chest-thumping “nucleocracy” wants to play the death game with peasants and fisherfolk as the pawns in the gamble.

The staunch and united protests by Farmers, Traders and fisher folks of Tirunelveli, Kanyakumari and Thoothukudi has scared the nuclear establishment. Faced with the real prospect of having to abandon the project, the Congress-led UPA Government is doing what it does best — Divide and Rule; communalise the issue, and allege that foreign hands are at play. At different times, the nuclear establishment and Dr. Manmohan Singh have said different things – that Tamilnadu’s industrialisation will falter without the project; that India cannot do without nuclear energy; that our nuclear plants are 100 percent safe; that abandoning the project at this stage can prove to be dangerous. When it comes to explaining the consequences of a major disaster, Indian scientists, including Dr. Kalam, have behaved more like astrologers than rationalists. How can anyone predict that no major earthquake will hit this area or that this human-made technology cannot fail?

The fears of Fukushima and the fears about continued electricity shortage have raised a number of conflicting emotions and doubts in people’s minds. This booklet aims to quell some of the misconceptions about the safety of nuclear energy, and answer some frequently arising questions.

1. India is a developing country. We need electricity to develop. If we rule out the nuclear option, won’t our development will be hampered?

Nuclear power is not the only option for generating electricity. There are a number of conventional and non-conventional sources of energy that can be explored for generating electricity. It is a fact that in more than 60 years of post-independence industrialisation and modernisation, the contribution of nuclear energy to the total electricity generation is less than 3 percent. Renewable energy sources already contribute more than 10 percent of India’s electricity and Large Hydro projects deliver about 22 percent. Large dams, though, have exacted a devastating toll on the environment and lives of adivasi communities.

For India to emerge as a true leader, we have to be careful not to destroy our natural capital – our waters, lands, air and people. By saying “No” to dangerous, risky and expensive technologies like nuclear, we create opportunities to develop cleaner, saner and less dangerous forms of electricity generation.

Increasing the available electricity can also be achieved by conservation and demand-side management strategies. For every 100 MW of electricity generated in India, more than 40 MW is lost because of inefficient transmission and distribution (T&D). Industrialised countries like Sweden have a T&D loss of less than 7 percent. In other words, of the total 180,000 megawatts of electricity generated in India, 72,000 megawatts (40 percent) is lost, wasted. That is equivalent to shutting off all power plants in the States of Maharashtra, Gujarat, Tamilnadu, Andhra Pradesh, and Karnataka.

If efficiency were to be increased to, say 90 percent, the savings would be the equivalent of setting up a 60,000 MW power plant – or about 60 plants the size of the Koodankulam plant that is currently at the heart of a controversy – with a fraction of the investment and none of the risks. Increasing energy efficiency of electrical appliances is another way to save electricity. In Tamilnadu alone, if incandescent lamps are converted to LED bulbs, we can save about 2,000MW.

Add to all this, the benefits of cutting on wasteful consumption. Shopping malls and IT companies burn electricity throughout the day. Night or day, lights and AC are running, even while households and small commercial establishments have to suffer power outages. There must be a rationalisation of the use of electricity. The fact that villages surrounding Kalpakkam where a nuclear plant is situated are reeling under major power shortages is itself proof of “inequitable distribution” of electricity.

2. Is renewable energy technologically viable? Will it be able to meet our energy needs?

Meeting India’s energy needs requires more than just renewable energy, especially since electricity is merely one form of energy. In India, electricity meets only 12 percent of total energy needs. People make do without electric lighting or cooling. But even the most indigent family needs fuel for cooking. Biomass (firewood or cow dung patties) is by far the most important source of energy for the nation.

India’s energy security depends on the robustness of our paradigm of harnessing and deploying energy in various forms, and in forms meaningful to the millions of under-served Indians. The current paradigm promotes inefficient energy generation and transmission, inequitable distribution and consumption wherein rural areas and small commercial establishments suffer even while elite users enjoy uninterrupted access to electricity and other forms of energy. With the current wasteful and unjust modes of production and consumption, neither conventional nor renewable forms of electricity generation will suffice. Why is it that villages that are reeling under the effects of pollution from the thermal plants in Singrauli, UP – once hailed as the energy capital of India – have neither electricity nor clean water? While challenging coal and nuclear, we also need to question a development model that incessantly calls for sacrifices by adivasis, dalits, farmers and fisherfolk so that others may prosper.

On the topic of renewable forms of energy for electricity generation, though, the fact remains that we have barely scratched the surface in terms of harnessing the potential. According to the Government of India, India’s potential in renewables is as follows: wind energy – 48,500 MW (65,000MW, according to Indian Wind Energy Association; small hydro power – 15,000 MW; biomass Energy – 21,000 MW; and at least 4,00,000 MW from Solar Energy. The monumental amounts of money being sunk into nuclear technology can be gainfully diverted to increase research in renewables, and electrical energy efficiency. Already, advances in solar and wind technologies are reducing per MW costs. The capacity of existing wind mills can be increased six to eight-fold by replacing older, lower-capacity turbines, with newer, higher capacity turbines, or by installing new and more efficient turbines amidst existing wind mills. In the last 15 years, India has added about 17,000MW of power using renewable sources; China has added the same amount in just one year. So, where is the need to put all our eggs in just the “Nuclear Basket”?

Secondly, many of the applications of electricity can be met by smart design. Tinted glass buildings in a city like Chennai require the burning of electricity for lighting throughout the day, even when the sun is shining brightly outside. Our city’s malls and the IT companies in the Knowledge Corridor are examples of such “stupid” design.

In Germany’s Black Forest region, an ordinary woman named Ursula Sladek, mobilised people to pay for the take over of the electricity company after the Chernobyl disaster. Today, the people-owned company supplies electricity generated from small, decentralised renewable sources to more than 100,000 customers. After the Fukushima disaster, an average of 400 new customers are subscribing to the company every day requesting clean electricity. It is clear that electricity from renewable energy is not just environmentally sustainable but also commercially viable.

3. Can we, as Dr. Abdul Kalam says, let one disaster (in Fukushima) derail our dreams of becoming an economically developed nation?

Besides the better known disasters at Kyshtym, in erstwhile USSR (1957), Three Mile Island (1979) and Chernobyl (1986), at least 76 nuclear accidents totalling $19.1 billion in damages have occurred between 1947 and 2008. Most of these accidents – 56 to be precise – happened after the Chernobyl disaster. This translates to one serious nuclear incident every year causing $332 million in damages annually. Between 2005 and 2055, at least four serious nuclear accidents are likely to occur, according to calculations by an interdisciplinary study titled “The Future of Nuclear Power” conducted by Massachusetts Institute of Technology in 2003. The 2011 Fukushima disaster is the first of MIT’s prophetic estimates.

And it is not just disasters that we are concerned about. Even nuclear reactors that “operate perfectly” are associated with higher risks of cancer and unexplained deaths.[1] In the US, where 104 reactors are operating at 65 sites, elevated rates of leukemia and brain cancers are reported from communities near nuclear power plants.

Studies conducted by Dr. V. Pugazhenthi, a physician and researcher, who provides medical service in the nuclear town of Kalpakkam, Tamilnadu, have revealed elevated incidences of congenital deformities like polydactyly (webbed fingers), thyroid problems and various kinds of cancers among the residents living around the nuclear facility.

4. Dr. Abdul Kalam says coal-fired power plants are dirty because they cause pollution and emit tons and tons of climate-changing carbon. He points out to the devastating impacts of coal mining on the environment and the lives of communities in the vicinity.

Dr. Kalam is right about coal-fired power plants. Coal plants are dirty and polluting. Coal mines are hells on earth. But we should not be forced to choose between two evils – nuclear or coal. What would you prefer? To be tortured or killed? My answer is “Neither.”

Dr. Kalam does not talk of the effects of uranium mining on the environment and health of communities. In Jadugoda, Jharkhand, where India’s uranium is mined by the Uranium Corporation of India Ltd, the effects of radiation among the local adivasi population are horrendous. Indian Doctors for Peace and Development, a national chapter of the Nobel-winning International Physicians for Prevention of Nuclear War, recently published a health study on Jadugoda. The study found that:

  • Primary sterility is more common in the people residing near uranium mining operations.
  • More children with congenital deformities are being born to mothers living near uranium mining operations.
  • Congenital defects as a cause of death of children are higher among those living near uranium mines.
  • Cancer as a cause of death is more common in villages surrounding uranium operations.
  • Life expectancy of people living near uranium mining operations is lower than Jharkhand’s state average and lower than in villages far removed from the mines.
  • All these indicators of poor health and increased vulnerability is despite the fact that the affected villages have better economic and literacy status than reference villages.

The path to a sustainable and socially just future lies in moving away from environmentally destructive technologies such as coal and nuclear. Nuclear energy will not help us combat climate change. Per unit of power, nuclear energy emits four to five times more Carbon dioxide (CO2) than renewable energy.[2] If the entire nuclear fuel cycle is considered, the emissions are even higher.

5. Why are people protesting only now? Couldn’t they have told the Government that they don’t want the project when it was first proposed?

The project was first proposed in 1988. Within months, protests built up against the nuclear plant. People and students mobilised 1 million signatures against the nuclear plant to hand over to Mikhail Gorbachev, the then Premier of USSR, when he visited India in 1989. Black flag protests, youth mobilisation, rallies in Chennai and other urban centres. Koodankulam has been a controversial issue from Day One. On May 1, 1989, fisherfolk and other residents from around the project site organised a massive rally in Kanyakumari town. The peaceful rally was disrupted by the police, and one youngster – Ignatius – was shot in the police firing that ensued. Between 1991 and 2001, the protests died down, because USSR – the technology provider – splintered into several smaller nations. But this history is glossed over by the nuclear propagandists, and repeated without verification by a lazy and irresponsible media.

Like the Rajiv Gandhi Government at that time, the Sonia Gandhi Government now has refused to acknowledge the protests or heed the aspirations of local people.

That is evident from the manner in which the Central Government is hell-bent on pushing the Jaitapur nuclear project in the face of stiff opposition by local farmers and fisherfolk. Protests in Gorakhpur, Haryana, and Jaitapur are not just being ignored, but violently repressed.

It is true that the imminent commissioning of the Koodankulam plant, and the threat of expansion of the complex to accommodate 6,000 MW of capacity has re-awakened the fears of the local people. The 2004 tsunami gave the coastal people first hand experience of the raw fury of nature. The television images of the devastation caused by the triple disaster in Fukushima, and the subsequent tragedy of lakhs of Japanese who were prevented from returning to their homes or to their normal lives are still fresh in the minds of people. People would be stupid to not be fearful.

We should not be asking people why they have not protested, or protested strongly enough. Rather, we should be asking our Government why it wasted all this money instead of acknowledging people’s opposition and abandoning the project.

6. Crores of rupees have already been spent on constructing the plant. Isn’t it too late to abandon the project now?

It is never too late to do the right thing. It is better to write off a bad investment, than to continue investing in spite of knowing the certainty of routine nuclear pollution and the risks of a disaster.

Consider the costs of a disaster. Belarus, a state in the erstwhile USSR, suffered the maximum damage as a result of the 1986 Chernobyl nuclear disaster. According to a report by the International Atomic Energy Agency, between 1991 and 2003, Belarus spent $13 billion on disaster-related expenses. It has estimated its losses over 30 years at $235 billion. In Ukraine, the country where Chernobyl was located, still allocates 6-7 percent of total Government spending on disaster rehabilitation programs. Radiation fallout from the disaster has contaminated more than 200,000 square kilometers, mostly in Russia, Belarus and Ukraine. That is about twice the size of Tamilnadu.

In Fukushima, just closing down and safely dismantling the Dai-Ichi nuclear plant will take 30 years and cost between $12 billion and $19 billion. This does not include the costs of health monitoring, evacuation and social security, remediation of contaminated environment, the economic losses arising from loss of agriculture and fisheries income, or the foreign trade lost due fear of radiation contamination.

If a decision to opt out of nuclear power is taken, there is still time to convert the Koodankulam plant to a less risky and less polluting technology such as a gas thermal plant. The Shoreham nuclear plant in Long Island, New York, was converted to work on natural gas after the Three Mile Island accident took place. The William H Zimmer nuclear plant in Ohio, and the Midland Cogeneration Facility in Michigan were similarly converted to run on fossil fuel.

7. Indian nuclear plants are safe. So many of India’s nuclear plants have run for decades without mishaps. So what’s the problem?

The claim that Indian nuclear plants are safe is contrary to facts. Safety breaches in India’s nuclear establishment seldom comes to light because of the shroud of secrecy surrounding the institutions. But what little we know gives serious cause for concern.[3] Just take the case of Kalpakkam. The following violations have come to light, including some that were acknowledged more than 6 months after the incident.

  • 1987: A refuelling accident ruptured the reactor core.
  • 1991: Workers were exposed to radioactive heavy water
  • 1999: 42 workers were exposed to radiation
  • 2002: 100 kg of radioactive sodium was released into the environment
  • 2003: 6 workers were exposed to high levels of radiation

Other very serious incidents have happened in other reactors. In 1991, a contractor working in the RAPS reactor complex used radioactive heavy water to mix paint, and wash the brush, face and hands.

In November 2009, more than 55 workers in Kaiga nuclear plant, Karnataka, were exposed to excessive levels of radiation when they drank water laced with radioactive tritium.

Addition of safety systems have often been an afterthought. A November 1986 report titled “Safety of the Indian Pressurised Heavy Water Reactors” by the Department of Atomic Energy’s Reactor Safety Analysis Group states that “In India, tsunamis and seiches do not occur. Hence cyclones alone have been singled out for detailed study.”[4] This analysis was for Pressurised Heavy Water Reactors (PHWR) of the kind that is installed in Kalpakkam. The 2004 tsunami flooded the entire township and reactor complex. The Kalpakkam reactor survived the 2004 tsunami not by design but by chance.

Even today, the Kalpakkam reactor is not designed to survive a major earthquake or tsunami despite the fact that an International Atomic Energy Agency publication of 2011[5] identifies one active submarine volcano near the coast of India, and that is off the coast of Pondicherry, 60 km from Kalpakkam.

8. All safety systems are in place in Koodankulam. Dr. Kalam says the plant is 100 percent safe, and that there is no threat of a tsunami since the plant is located 1300 km from the seismic centre point. He has urged people to have faith in the Government, and to believe Governmental experts and engineers. Shouldn’t people do that instead of questioning the experts?

First, any good scientist or engineer will tell you that there is no such thing as 100 percent safe. Such a declaration is 100 percent false. Rather than educating people on the true nature of the risks, and the magnitude of effects in the event of a disaster, Dr. Kalam seems intent on lulling them into complacence. Complacence is the worst thing that can happen for disaster preparedness. It is outright irresponsible to lie to people about the true nature of dangerous technologies.

Second, despite the 2004 tsunami, which belied the Department of Atomic Energy’s declaration that “In India, tsunamis. . .do not occur,” we have Dr. Kalam repeating this false statement. Dr. Kalam’s statement that a tsunami will not occur belongs in the realm of astrology and not science.

It is not just earthquakes that generate tsunamis. Submarine landslides too can give birth to tsunamis. Less than 100 km off Koodankulam, oceanographers have documented two massive submarine “slumps” called the East Comorin slump and the Colombo slump. A slump is a massive mountain of loosely-bound sediment on the ocean floor. Any major disturbance can cause a landslide triggering a mega tsunami. The E. Comorin slump is more than 70 km long and 40 km wide lies off the coast of Tirunelveli. The 1998 mega tsunami that claimed 2200 lives in Papua New Guinea is attributed at least in part to a seabed slide on a slump.[6]

Dr. Kalam would have us believe that safety and emergency response are merely matters of technology. That is not true. Robust safety and emergency response systems have to do with siting, planning, the setting up and maintenance of escape routes, an informed citizenry that is trained to react appropriately, an open and transparent administration that is capable of acknowledging and correcting mistakes, engineers and technologists that respect nature’s power, and builders and contractors that are honest.

Good science and technology requires an unwavering commitment to truth, a trait that is in short supply in this country. With scams tainting every aspect of Indian life, people who heed Dr. Kalam’s advice to trust the Government and its engineers would be acting unwisely.

In 2010, a pedestrian bridge constructed for the much-hyped Commonwealth Games collapsed a week before the launch of the Games. The use of sub-standard material and poor construction methods are not restricted to relatively lower risk structures like the ill-fated pedestrian bridge.

In May 1994, the inner containment dome of a nuclear reactor under construction in Kaiga, Karnataka, collapsed sending 120 tonnes of concrete crashing down. The dome is meant to contain radiation in the event of an accident. A. Gopalakrishnan, Atomic Energy Regulatory Board’s former head, writes that “Senior NPC civil engineers and the private firms which provide civil engineering designs. . .to the DAE have had a close relationship. In this atmosphere of comradeship, the NPC engineers did not carry out the necessary quality checks on the designs they received.” If the dome had collapsed when the plant was in operation, we would have had a Level 7 meltdown on our hands.

In July 2011, even as the disastrous events in Fukushima were unfolding, the Leningrad-2 nuclear reactor under construction in Russia experienced a serious mishap. Shortly after concrete was poured for the construction of the outer protective shell of a reactor unit, the structure began to deform,[7] with the reinforcement bars bending and dangling about 26 feet above ground. The reactor under construction is of the VVER 1200 type, a generation ahead of the VVER 1000 reactors currently installed in Koodankulam. Experts have speculated that corruption and use of substandard material may have been behind the mishap. In Koodankulam, we are witnessing the setting up of a high-risk technology by two nations – India and Russia – which compete with each other in the realm of corruption.

9. Aren’t you being anti-science and emotional in protesting against nuclear power?

The argument against Koodankulam is not an argument against science and experimentation. 10,000 MW as in Jaitapur and Koodankulam are not experiments. These are not 100 kilowatt reactions in a lab condition. They are massive investments in power generation technology putting more than just the lives of experimenters at risk. Unwilling people cannot be asked to sacrifice their lives in the interest of Kalam’s science. It is true that many experimenters have sacrificed their lives at the altar of science, and we need to acknowledge them with gratitude. The Nazis experimenting with poisonous chemicals on unsuspecting and unwilling captive Jews, or the pharmaceutical companies currently testing their dangerous medicines on indigent and choiceless people may be contributing to the advancement of science. But their methods are plain criminal. The people supporting the Koodankulam struggle are not “Can’t Doers;” They are “Won’t Doers.” Dr. Kalam is not talking about risking his life for the advancement of science; he is blaming the Koodankulam people for refusing to risk their lives.

Good engineers and scientists require humility, integrity and an ability to accept mistakes and move ahead with the learnings. India’s nucleocracy lacks all these.

It is not the villagers that need convincing. Insurance companies are not convinced that nuclear plants are risk free. On the contrary, they believe that the risks of a nuclear blow-out are uninsurable. If the Koodankulam plant is completely safe as Dr. Kalam puts it, it would be useful to see Dr. Kalam convincing the insurance companies to provide blanket cover to nuclear power plants, and convincing the nuclear equipment suppliers to abandon their insistence on a nuclear liability protocol that exempts them from compensating in the event of a disaster, even if it is caused by a willful fault on their part.

Building a nuclear plant merely on the basis of a belief – as if in God – that a tsunami or major earthquake will not occur is what is anti-science. People who are agitated and fearful of the consequences of the nuclear technology being set up in India are scientific because their fears are based on the empirical evidence of regular disasters and a knowledge of the socio-economic and environmental fallouts of such disasters. The fear is further fuelled by the lack of transparency that shrouds nuclear establishments in India and elsewhere. Apprehension over the likelihood of a disaster given the numerous things that could go wrong technically or due to corruption or malpractices is not unscientific, especially given what is unfolding in terms of 2G scams.

What is being asked is for scientists and engineers to devote their skills in less destructive and risky means of generating electricity.

10. Every technology has its risks. Cars, ships and trains routinely have accidents. You don’t see us abandoning cars and ships. Then why should we abandon nuclear power?

Car accidents or even plane accidents do not leave behind a 20 km exclusion zone in which human life cannot return to normal for decades. A person driving in a car or travelling by plane accepts certain risks voluntarily. A car or a plane accident does not affect the next generation and the unborn. The unborn cannot even be consulted on whether the risk that we are taking is acceptable to them. Imposing such a risk on generations to come is patently unjust. Car accidents do not necessitate the evacuation of people living in a 75 km circle.

Until a technology’s risks are proven to be manageable – and we have seen the unmanageability of the nuclear technology on occasion after occasion – wisdom advises that it be kept in the realm of experimentation. It certainly cannot be unleashed on an unsuspecting community.

11. Dr. Kalam has offered a Rs. 200 crore development package including clean water, jobs, schools, hospitals and motor boats and cold storage facilities to the people in the villages surrounding Koodankulam. Will that not make this development more inclusive?

This offer of Rs. 200 crore is perverse. “If you can’t convince them, bribe them” seems to be the line taken by Dr. Kalam. How different is this from the spate of freebies offered by politicians before elections? Does this mean that if people don’t consent to the nuclear power plant, they will be denied hospitals, schools and clean water? What about other communities where no nuclear power plant is proposed to be built? Will they have to wait for one to be constructed in their backyard so that their rights to water and education can piggyback on that project?

The people are looking for answers to serious questions. Dr. Kalam should answer them respectfully, or restrain himself from speaking.