The Many Lives of Paper


LEARNING FROM AN EXPERT


kabadiwalla

MUSINGS ON WASTE (Part 6)

This is a post by one of Kabadiwalla Connect’s research interns, Rajesh, who works at the Indian Institute of Public Policy. Rajesh has been involved in collecting data from the field.

Chennai has a thriving informal market for scrap paper; most neighbourhoods have local kabadiwallas who buy paper from homes and other generators at the market price. This is just the tip of the iceberg, though, since this paper is a crucial part of a much larger recycling network. It’s rather ironic to note that both the paper currency in our wallets and the scrap paper we sell to kabadiwallas carry value.

As part of the initial pilot surveys with the Kabadiwalla Connect team, I happened to come across a large go-down near MMDA Colony. It was around 2400 square feet and used almost exclusively for storing and sorting scrap paper. The piles of paper there were neatly baled and packed into special gunny bags, before being transported to locations around the city where paper waste is processed. The paper go-down interested me, and so I spent some time there finding out more about its functioning.

Paper finds use in several forms based on its quality. Our newspapers are mostly 35-50 GSM, while the inner pages of mid-market magazines pages (like those of Kumudham, Kunkumam, Viketan etc.) are generally 90 GSM. Posters and paper sourced from stationary stores are between 130 GSM and 170 GSM. At the other end of the spectrum, 180 to 250 GSM paper is used for printing high quality magazine covers (like those of National Geographic, Discovery TLC, and Gadget Magazines). Finally, business cards are made of paper of 350 GSM and above.

The owner of the go-down spent time explaining to us how the kinds of waste paper find their way to his establishment. A typical day starts at about 10.30 am, when accounts from the previous day are settled and business hours begin. The owner has established connections with different printing presses in the city, and they call him to pick up waste paper that has been accumulated from the previous working day. They are picked up by daily wage freelance waste-pickers, who use either tricycles (the Vyaparis) or Tata Aces (aka the ‘Chinna Yaanai’, or ‘Small Elephant’). The waste paper is then dumped in the sorting yard where four employees begin sorting it into categories based on quality. The concept of GSM really doesn’t ring a bell with them and so they have their own names for the various types of paper.

Newspapers are divided into English and vernacular publications for the simple reason that each category fetches a different price per kilogram. Bound books are sorted into notebooks, textbooks and magazines. Sheets of paper are divided into print paper (mostly low GSM ad posters that accompany newspapers), white paper (un-used A4 size sheets), black (black and white printed A4 size sheets), colour (coloured low GSM paper) and more. The high quality GSM paper arrives a little later.

Once sorted, the paper is shredded to increasing packing and baling efficiency. Baling not only reduces the space taken up by the material, but also helps in the recycling process, during which time the paper is treated with chemicals, separated into fibres and reconstituted once again into paper.

“We normally get our supply of waste paper from printing presses. In recent times, they have begun to attract a lot of customers who wish to print books, brochures, magazines, certificates, banners etc. For every square metre of paper printed on, atleast 5-10 percent results in wastage,” claimed the owner, adding, “Business is a little low now since not too many people, especially the educated ones, want to recycle.”

He has a point – with the advent of IT companies and the rise in education standards, many have now lost the need to send in their waste paper for recycling. Municipal dump yards have been growing at higher rates with the increase in the number of residential complexes. The only way forward now would be to encourage the public and the kabadiwallas to co-operate and help each other sustain a clean and green environment that would truly embody the spirit of the Swachh Bharat campaign.

So what exactly does recycling paper mean in terms of benefits to the economy, environment and us? Recycling 1 ton of paper saves close to 20 trees, 26 cubic metres of water, 2.3 cubic metres of landfill space, 320 litres of oil and 4100 kWh of electricity, which is almost enough to power an average Indian home for close to 1.5 years! So, the next time you come across waste paper, pick it up and give it to your neighbourhood kabadiwalla.


– Written by Rajesh Ramesh. Kabadiwalla Connect is a Chennai-based project that aims at reducing waste sent to urban landfills by leveraging the potential of the informal sector. Our partners include Gubbi Labs and the Indo-German Centre for Sustainability, IIT-Madras. Read the post on their blog.


REST OF THE SERIES
Advertisements

Games for Actors and Non-Actors excerpt – The Nuclear Power Station

“Wouldn’t it be wonderful to see a dance piece where the dancers dance in the first act, and in the second showed the audience how to dance? Wouldn’t it be wonderful to see a musical where in the first act the actors sang and in the second we all sang together?

What would also be wonderful would be a theatre show where we, the artists, would present our world-view in the first act and where in the second act, they, the audience, could create a newworld.

Let them create it first in the theatre, in fiction, to be better prepared to create it outside afterwards, for real.” (p.29)

Forum Theatre is a technique, or a compendium of methodologies, developed in the 1970s by a Brazilian theatre director, Augusto Boal. It creates a theatre where the audience is encouraged to be participants (spect-actors) in identifying and dramatizing the connections between socio-cultural problems, economic and political repression, and also internal and personal oppressions. First, a group of actors devise, rehearse and enact a play presenting a certain view of the world, with at least one political or social problem, which can be analysed during the forum session. Then, the spect-actors are asked if they agree with the solutions given by the protagonist. The actors then perform the play one more time, but this time the audience members can yell stop and take the space of the protagonist and change actions. Forum theatre plays can be surreal, linear, or in any style or genre that organically grows from the rehearsals, but the objective must be to discuss concrete situations. Games for Actors and Non-Actors is a collection of games and exercises that can be used in any space that needs discussion, dialogue, theatre, and action. Boal has written experiential notes along with the games, to give you the context of where it was developed, and how it played out. Here is an excerpt from the book, an example of a forum theatre play in Sweden, discussing many themes we have spoken about in Chai Kadai –

“In Sweden, the controversy over nuclear energy and the construction of power stations was very much a live issue. Some even said that the main reason for the gunning down of Prime Minister Olof Palme was his having affirmed that he would pursue a policy of nuclear gearing-up. His opponents said the opposite – and afterwards, they did it anyway…

1st action

Eva is in her office, at work. The scene shows friends, the Boss, day-to-day problems, the process of finding new projects to work on, the daily grind of a hard life.

2nd action

Eva is at home; her husband is out of work, their daughters are spendthrifts, they need money. A Female Friend drops round, they go out. They go straight to a demonstration against the construction of atomic power plants.

3rd action

Back at the office. The Boss comes in whooping with joy: a new project has been accepted! Everyone celebrate the news! Champagne is consumed! Joy unbounded…. till the Boss explains what this new project is about – the development of a refrigeration system for a nuclear power station. Eva is torn; she needs work, she wants to support her fellow workers, but this situation poses a moral problem for her. She gives all the reason she can for not accepting this new project, and her colleagues give their opposing reasons. Finally Eva gives in and accepts the job!

The forum

In this piece it was clear that the protagonist was going to have to commit an error and not be heroic. The audience almost cried when Eva gave in. And the effect of this was an extraordinary intensification of the fight – the game of actors/oppressors against spect-actors/oppressed – when it came to finding reasons for Eva to say no. Each time a spect-actor gave in and saw that she was beaten, the piece rapidly retraced its path towards Eva’s ‘Yes’. Passions in the audience ran high again till someone shouted ‘Stop!’; then the scene stopped a new spect-actor tried a new solution starting from the first action, or the second, or even the third. Everythin was analysed: the husband’s unemployment, the daughters’ mania for consumption, Eva’s indecision. Sometimes the analysis was purely ‘psychological’, then another actor would come in and try to show the political side of the problem.

Should we be for or against nuclear power stations? Can one be against scientific progress? Can the word ‘progress’ be applied to science when it leads us to the discovery of nuclear weapons?

And on the question of the disposal of ‘nuclear waste’: surely it could be satisfactorily disposed of in a social system whose central value was the human being rather than the profit motive.

I have already twice had the opportunity to take part in pieces of this kind. The first time was in the USA, where an analogous piece had been written about the inhabitants of a town which was producing the napalm used in Vietnam. In the end, in the American example, the inhabitants accepted the factory, reaching the conclusion that it would be economically ruinous to close it….. Ruinous for whom? The second time was in Lisbon, again with a similar model: there is a refinery there which is causing a noticeable increase in the occurrence for lung cancer…. but it is important for the economy. Here again, the residents give way and resigned themselves to living with pollution, rather than living without jobs.” (p. 26, 27, 28.)

Read more on the International Theatre of the Oppressed Organisation’s website: www.theatreoftheoppressed.org

shared by samyuktha pc

The Unreality of Wasseypur

by Javed Iqbal

‘The ending of the film was shown properly,’ Speak unanimous voices, the well-known folklore of Wasseypur, Dhanbad, ‘Gangster Shafiq Khan was really gunned down at the Topchachi petrol pump like it was shown in the first part of the film.’

‘That’s how it’s done in Dhanbad.’

And there are long lists of assassinations and murders in Dhanbad. MLA Gurdas Chaterjee of the Marxist Co-ordination Committee was gunned down on the highway. Superintendent of Police Randhir Verma was murdered by dacoits during a botched bank robbery. Santosen Gupta of the Forward Bloc was gunned down. Mukul Dev of the RJD was murdered. S K Rai, a union leader is murdered. Samin Khan, a gangster, gets bail and leaves court and is shot to death, while still in the custody of the police. Sakel Dev Singh, of the coal mafia is killed at the bypass, his brother who works with him, is killed at Shakti chowk, gunned down by an AK47. Manoj Singh alias Dabloo from Matkuria village, who allegedly terrorized the muslims of Wasseypur was gunned down. Chottna Khan, 18 years old, the son of Shafiq Khan was gunned down. Mohd Irfan a railway contractor was killed by a gang. Najeer Ahmed, a ward commissioner, is murdered. A woman home guard who once shared a love with a police officer, who would eventually take him on after their affair turned bitter, would find the dead body of her cut-up nephew in a well at the Dhanbad Polytechnic.

These are just a few high profile murder cases, say the locals, who on one level shy away from the violence that represented their city and on another level take pride in the knowledge of who was gunning down who at what point.

Wasseypur, now a part of Dhanbad district in Jharkhand, has grown, over the decades from a culture of violence and gang warfare, parts of which are depicted in the film.

The film tells the story of three generations of a family, starting with a backdrop to mining in Dhanbad, with the murder of Shahid Khan in the hands of coal mafia leader Ramadhir Singh, and the revenge promised by his son Sardar Khan (in reality Shafiq Khan), and his sons Faisal Khan (in reality Faheem Khan).

‘There was never any revenge story,’ Said Iqbal (24), the son of Faheem Khan (50), grandson of (Shafiq), sitting in the very room where a rival gang had attacked late at night, and even fired onto a police check post as shown in the opening sequence of the film, ‘My great grandfather died of natural causes, he was never murdered by any Singh. And there was another thing, a twist. I had a grand uncle Hanif, who had wanted my father Faheem dead and who had hired a man called Sagir.’

‘And it’s for the murder of Sagir that my father is in Hazaribagh jail now.’

‘None of this is in the film.’ Continued Iqbal, who adds that the sequence where Sardar Khan would call for the rescue of an abducted woman, fictitious, as well as one-time affair of Sardar Khan’s wife, or the Romeo-Juliet type inter-gang marriages, or the arbitrariness of names of characters such as ‘Perpendicular’ and ‘Definite’. There are instead, Prince Khans and Goodwin Khans.

‘There are two kinds of laws in Dhanbad. There’s the law to arrest for the Faheem Khan Family and there’s the law to investigate for the Singh Mansion.’ Says Iqbal, himself just released on bail for murder, referring to the fact that the Singh family is still at large.

The Violent Landscape of Dhanbad

Dhanbad is an unreal place. A small mining town with extreme poverty and a rich labour history. A small town with a bustling middle class bursting through the one main road. You can expect to be stuck in an hour long traffic jam in Dhanbad over Wasseypur, you can find shopping complexes, or remnants of a burnt truck where four people were killed in police firing last year on the 27th of April, or you can find the dead body of a lawaris young man in a seedy hotel near the bus stop. It’s a city of myths, half-truths, and blatant lies. A city where a man called Suraj Deo Singh is also Suryadev Singh, or A K Rai, is also A K Roy. Now an old mansion of a private mine owner who owned 85 mines lay in ruin while the police still continues to extort money from the poorest who pick off scraps of coal to sell. A district partially affected by Maoists, two blocks – Topchachi and Tundi, have been sights of arrests and ambushes. It’s a town with massive migration, massive amounts of pollution owing to the coal mines, many left abandoned and unfilled, other’s now open-cast, and massive amounts of exploitation by the mafia that literally sells labour across the district border.

Dhanbad is where the Chasnala mining accident took place in December 1975 that claimed over 380 lives. A lake vanished into the mines. No one survived. Kala Patthar was made and still remembered. And in September of 1995, the Gazlitang mining accident claimed 96 lives.

Yet what also followed the mining, were the mafias.

‘There are many gangs here.’ Says a lawyer, ‘If you want to tell the story of Dhanbad, you’d need to spend three months here.’

A lot of gangs simply fight over scraps of urbanization: ‘Agenty’ the term for extortion from private bus services was apparently a cause of conflict between the son of Sardar/Shafiq Khan and another gangster called Babla (this was all denied by the home of Sardar/Shafiq/Faheem Khan). Eventually, Faheem Khan, the son of Sardar/Shafiq Khan allegedly instigated a conflict with a businessman Shabir who refused to be extorted and Shabir found himself, on common ground with Babla. Faheem, however struck, allegedly murdering Wahid Alam, Shabir’s brother, a while after Wahid had organized an attack on his home that left one dead and another injured. And Shabir was allegedly responsible, convicted and now out on bail for the murders of Faheem Khan’s mother, or Shafiq Khan’s widow, the aged Nazama Khatoon, who at one point was a known leader at Wasseypur.

‘The rivalry of Shafiq Khan and Faheem Khan with the ‘Singh Mansion’ is not so much,’ Said the Superintendent of Police RK Dhan, ‘It’s really them fighting themselves.’

The ‘Singh Mansion’ is really a collection of different Singhs who often share public office, especially standing on BJP tickets in contemporary times. They include Suryadev Singh (apparently Ramadhir Singh in the film), Baccha Singh, Ramadhin Singh, Shashi Singh and Khunti Singh. Suryadev was alleged responsible for the murder of one of the biggest mine owners V P Sinha decades ago and he died of natural causes in 1991. The Mansion had called for the banning of the film due to the negative portrayal they had received. Yet it is commonly known that the Singh Mansion had their own conflict with Suresh Singh who was murdered in December last year. The conflict between the Singhs was over the coal mines while it is generally known in Dhanbad that Shafiq Khan and his sons were never involved in the mines.

‘Shashi Singh murdered Suresh Singh, according to many witnesses’ Continues the Superintendent of Police.

Yet at the home of Faheem Khan, in Wasseypur, antagonism against the Singh Mansion exists, as it had become no secret that they were involved in providing assistance to the enemies of the family. Sultan, who lived close to Naya Bazaar was in open conflict with Shafiq and had the support of the Singh Mansion. Shabir who lived a mere ten seconds from Faheem Khan, had the support of the Singh Mansion. And spoken in whispers, the ambition of the Khans, led them onto a direct conflict course with the Singh Mansion.

A Dissenter Among the Violence

‘When I was young, a man was hacked up in front of us.’ Says W, a family member of one of the gangs of Dhanbad.

‘In front of you?’

‘Not really in front of me, but we saw the body parts in different bags.’

‘And?’

‘After that all of us were called later to talk to uncle. And uncle, was talking to us about something else, we never gave eye contact, and somehow we pretended nothing had happened.  The thing is, Javed Bhai, we really like to keep ourselves different from them, we know how they might use us, for this or that.’

The Man Who Wore Recycled Tires

A frail old man with glasses, sits quietly holding his arms at the ICU in Dhanbad Central Hospital – he can barely speak yet there was a time that his name was synonymous with the name of Dhanbad. A K Rai, was a chemical engineer, turned trade unionist who helped organize a majority of the mine workers on private mines in Dhanbad, who would be elected three times to office – , and would be in open conflict with the state machinery, the coal mafia and the private mine owners who’d dismiss workers on the slightest hint of organizing, or would hire goons to deal violently with the organizers and strikes.

‘We must’ve lost around 25 to 30 comrades in the 70’s.’ Said Comrade Ramlal, once a miner, than an organizer. He sits back to recall a story that started long before liberalization, long before nationalization, long before Naxalbari and the thousands of days of violence.

‘Before 1962, there were two central government collieries that had some wage structure, but there were some 60-65 private collieries where there was no minimum wages system.’

‘Back then, the bosses never even gave money in some of the collieries, they just had booze shops and their own ration shops. The message to the workers was to just work, and take what you get. And the workers were kept in camps, so they won’t run away. And there was no safety, nothing. There were a lot of movements then also, but the workers were often beaten into submission and there were many murders.’

‘It was during this time that A K Rai had come as a chemical engineer in some company. By day he used to work, by night he would teach in a school in one of the nearby villages.’

Strike after strike, beatings after beatings, the workers would even find themselves in a war of attrition with the coal mafia, especially against Suryadev Singh, who had workers killed and would find that the workers could also defend themselves. At one point A K Rai was convinced by the mine workers to stand for election. He would win for the first time in 1967 on an Assembly seat, then in 1969 to the Vidhan Sabha, again in 1972, then in 1977 after being arrested during the Emergency and only started to lose after 1991. The status of the three-time MP and the MLA stayed intact as a minister would be seen around Dhanbad standing in line to pay his electricity bill, or travel by train, standing in general compartment. Even today miners speak of a time in the 1970’s during the apex of the power of the unions and there is a legacy of the work that was done. Just this year, a one-day strike had helped increase the wages for the miners from Rs.17,000 to Rs.21,000 – this from virtual slave labour before unionization. However there are still no signs of health benefits or for pensions.

‘A K Rai, was probably the only minister who said that ministers should not take pensions.’ Said Divan, a colleague, and it was well known that the battle for pensions amongst the miners was never won. Today, an older generation of unionists speak of failures and the inability to combat the cultural hegemony that came with liberalization. Their children work as managers or in the private sector, a growing middle class has controlled elections, and they’ve slowly seen the diminishing of the power of the unions due to mechanization and less prominence of the Bharat Coking Coal Limited, who were the voting bank of A K Rai, who finally lost the elections in a landslide to the widow of a murdered Superintendent of Police in 1991.

There is even a well known story in Dhanbad of the assassins who had gone to kill A K Rai over a decade ago. They found a frail old man, who was elected to office three times, sweeping a party office early in the morning. They saw his shoes, made of recycled tire rubber, his meager demeanor and walked across a shop to confirm who is A K Rai. When they were sure they knew who it was, they entered the office, drank water, turned around and walked away.

‘Something about that man affected them,’ Said Divan, who also says that the board ‘Bihar Colliery Kamgar Union’ on their office, was the only thing about AK Rai and the labour movement visible in the film Gangs of Wasseypur. ‘I think the mind of this filmmaker was also globalized.’ He laughs.

The coal mafia was born the minute the coal started to leave earth with colliery after colliery owned by private individuals with their own private armies who’d all find themselves in conflict with the miners who began to organize themselves, and there seems to be a reason why every man above the age of forty who has lived in Dhanbad all his life seems to know the name of A K Rai, yet his name is even known amongst the youth.

‘There was probably no man who had done so much for the poor in Dhanbad.’ Said 24 year old Iqbal Khan, gangster or student, who would even say: ‘Krantikari.’

Yet the gang war seems to never end, as Shabir who was released from prison on bail still vows for revenge against the family of Faheem Khan, and local newspapers report that Iqbal, who had a ‘supari’ on his name when he was in the 12th, and is now merely 24, promising to continue the fight.

Meanwhile, a quiet old man who shook the earth is living the last of his days at Dhanbad Central Hospital, while the names of the miners who died in Chasnala fade from the memorial built for them.

***

Earlier this year, assigned to do a piece on ‘Gangs of Wasseypur: Reality vs. Movie’ for a magazine who agreed to fund a trip to Jharkand, the author took the chance to ask what the gangsters and mafia were really doing in Dhanbad over the last fifty years. However, the piece was re-written and published late by the magazine and WordPress has been blocked by certain internet connections. So, the author released an unedited version as a note on Facebook. 

Javed Iqbal is a freelance journalist and photographer who blogs at moon chasing.wordpress.com

Other articles by him on chai kadai-

A Short History of Death and Madness in Bastar. 09 July 2012

“Even if they don’t let us settle here…” 04 May 2012

The Last of The Asbestos Miners of Roro 23 January 2012

The War Dogma 19 October 2011.

When Individuality means Waging War Against the State. 11 October 2011

 

கூடங்குளமும் அணுசக்தியும் – சில கட்டுக்கதைகள், உண்மைகள், அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கான பதில்கள்

 நவம்பர் 2011, கூடங்குளம் போராட்டத்துக்கான சென்னை ஆதரவுக் குழு

cartoon by aarti sunder

***

அறிமுகம்

2011 ஆகஸ்ட் மாதத்தில் இருந்து கூடங்குளம் அணுசக்தித் திட்டத்தில் 1000 மெகாவாட் திறன் கொண்ட இரண்டு மின் நிலையங்களை அமைப்பதற்கு எதிரான போராட்டங்கள் விரமடைந்துள்ளன. இந்தத் திட்டம் 1988இல் முன்மொழியப்பட்ட காலத்தில் இருந்து, இத்திட்டத்துக்கு எதிரான போராட்டங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. ஜப்பானிலுள்ள ஃபுகுஷிமாவில் ஏற்பட்ட கட்டுப்படுத்தப்பட முடியாத அணுஉலை விபத்து, அதன் பயங்கரமான பாதிப்புகளை அடுத்து, கூடங்குளத்தில் அணுஉலைத் திட்டத்தை தொடங்குவதற்கு எதிரான கவலைகள் இந்தியாவிலுள்ள சிந்திக்கும் மக்களிடையே அதிகரித்துள்ளது. இந்தியாவில் அணுஉலைகளுக்கு எதிரான போராட்டங்கள் கூடங்குளத்தில் மட்டும் நடக்கவில்லை. மகாராஷ்டிராவில் உள்ள ஜெய்தாபூரைச் சேர்ந்த விவசாயிகள், மீனவர்கள், ஹரியானாவில் உள்ள கோரக்பூர் விவசாயிகள், உள்ளூர்வாசிகள் ஆகியோர் தங்கள் பகுதிகளில் அணுஉலை அமைப்பதற்கு எதிராக வலுவாக குரல் கொடுத்து வருகின்றனர். மேற்குவங்கத்தில் உள்ள ஹரிபூரில் ரஷ்ய அணுஉலைகள் வரவிருந்த நிலையில், அந்தப் பகுதி அணுஉலைகள் வரைபடத்தில் இருந்து அகற்றப்பட்டுள்ளது. உள்ளூர் மக்களின் கருத்துகளுக்கு மதிப்பளித்து அந்த மாநில அரசு மேற்குவங்கத்தை அணுசக்தி இல்லாத மாநிலமாக அறிவித்துள்ளது. புத்திசாலி மக்கள் எப்போதும் அடுத்தவர்கள் செய்யும் தவறுகளில் இருந்து கற்றுக்கொள்வார்கள். ஜெர்மனி, ஸ்விட்சர்லாந்து, இத்தாலி, பெல்ஜியம், ஜப்பான் உள்ளிட்ட நாடுகள் அணுசக்தியை குறைத்துக் கொண்டு, தூய்மையான, நீடிக்கும் மின் ஆதாரங்களை நாடிச் சென்று வருகின்றன. ஆனால் இந்தியா மட்டும் அணுசக்தி பித்துப் பிடித்துப் போய், சாதாரண விவசாயிகள், மீனவர்களை பகடைக் காய்களாக்கி உயிருக்கு ஆபத்து விளைவிக்கும் ஆட்டத்தை ஆடி வருகிறது. திருநெல்வேலி, கன்னியாகுமரி, தூத்துக்குடி விவசாயிகள், வணிகர்கள், மீனவர்கள் ஆகியோரின் கூட்டான, தீவிரமான போராட்டம் அணுசக்தி நிர்வாகத்துக்கு பயத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இந்தத் திட்டத்தை கைவிட வலியுறுத்துவதற்கான உண்மையான காரணங்கள் முன்வைக்கப்படும் நிலையில், காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு தனது வழக்கமான தந்திரங்களை கையாள ஆரம்பித்துவிட்டது. பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி, பிரச்சினைக்கு மதச்சாயம் பூசுதல், அந்நிய சதி ஆகிய குற்றச்சாட்டுகளை அது சுமத்துகிறது. இந்த விவகாரத்தில் அணுசக்தித் துறையும், பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கும் வெவ்வேறு நேரங்களில் வெவ்வேறு விஷயங்களை கவனப்படுத்துகின்றனர் – இந்தத் திட்டம் இல்லையென்றால், தமிழகத்தின் தொழில் வளர்ச்சி பாதிக்கப்படும், அணுசக்தி இல்லாமல் இந்தியா செயல்பட முடியாது, நமது அணுஉலைகள் 100 சதவீதம் பாதுகாப்பானவை, இந்த நிலையில் அணுஉலை திட்டத்தை கைவிடுவது என்பது மிகப் பெரிய ஆபத்து என்றெல்லாம் கூறப்படுகின்றன. மிகப் பெரிய பேரழிவு ஏற்படுத்தும் பாதிப்புகளைப் பற்றி பலரும் கவனப்படுத்தி வரும்போது, அப்துல் கலாம் உள்ளிட்ட இந்திய விஞ்ஞானிகள் பகுத்தறிவைப் பயன்படுத்துவதற்கு மாறாக, ஜோசியக்காரர்கள் போல பேசுகின்றனர். கூடங்குளம் இருக்கும் பகுதியை நிலநடுக்கம் தாக்காது என்பதை எப்படி ஒருவர் முன்கூட்டியே கணிக்க முடியும் அல்லது மனிதர்கள் உருவாக்கிய தொழில்நுட்பங்கள் தவறாது, பொய்த்துப் போகாது என்று எப்படி உறுதி தர முடியும்?

ஃபுகுஷிமா விபத்து ஏற்படுத்திய பயங்கள், தொடர்ச்சியாக மின் பற்றாக்குறை நிலவுவது போன்றவை மக்கள் மனதில் பயத்தையும், கேள்விகளையும், உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பையும் உருவாக்கியுள்ளன. அணுசக்தியின் பாதுகாப்பு தொடர்பான மூடநம்பிக்கைகளை போக்கும் வகையிலும், தொடர்ச்சியாக கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கு பதில் அளிக்கும் வகையிலும் இந்த சிறுபுத்தகம் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது.

1. இந்தியா ஒரு வளரும் நாடு. நாம் வளர்ச்சியடைய மின்சாரம் தேவை. அணுசக்தி வேண்டாம் என்றால், நமது வளர்ச்சி பாதிக்கப்படும்.

மின்சாரம் உற்பத்தி செய்வதற்கு அணுசக்தி மட்டும்தான் ஒரே வழியல்ல. பல மரபு சார்ந்த, மரபு சாராத ஆற்றல் ஆதாரங்கள் மூலம் மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்ய முடியும். விடுதலை பெற்று 60 ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் நடைபெற்ற தொழில்மயமாக்கம், நவீனமயமாக்கத்துக்குப் பயன்பட்ட மொத்த மின்உற்பத்தியில் அணுசக்தியின் பங்கு வெறும் 3 சதவீதத்துக்கும் குறைவு. இந்தியாவின் மின்சார தேவையை பூர்த்தி செய்வதில் புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் ஆதாரங்களுக்கு ஏற்கெனவே 10 சதவீதம் பங்கு இருக்கின்றது. மேலும் மிகப் பெரிய நீர்மின் திட்டங்கள் 22 சதவீதம் பங்கை அளித்து வருகின்றன. இந்தியா உண்மையிலேயே ஒரு புதிய தலைமையாக உருவாக வேண்டுமென்றால், நமது இயற்கை மூலதனத்தை – நமது நிலம், நீர், காற்று, மக்களை – அழித்துவிடக் கூடாது. அணுஉலைகள் போன்ற ஆபத்தான, விபத்து நடக்க வாய்ப்புள்ள, செலவு அதிகம் கொண்ட தொழில்நுட்பங்களுக்குப் பதிலாக, மின்சார உற்பத்திக்கு தூய்மையான, நியாயமான, குறைந்த ஆபத்துள்ள மின்உற்பத்தி முறைகளுக்கு வாய்ப்புகளை அதிகரிக்க வேண்டும். மின்சார சேமிப்பு, தேவை அடிப்படையிலான மேலாண்மை வியூகங்கள் போன்றவற்றின் மூலமே மின்சார அளவை அதிகரிக்க முடியும். இப்போது உற்பத்தி செய்யப்படும் ஒவ்வொரு 100 மெகாவாட் மின்சாரத்திலும், 40 மெகாவாட் மின்சாரம் மோசமான விநியோகம், கடத்துதல் காரணமாக இழக்கப்படுகிறது. முன்னேறிய நாடுகளான ஸ்வீடன் போன்ற நாடுகளில் விநியோகம், கடத்துதல் இழப்பு 7 சதவீதம். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், உற்பத்தி செய்யப்படும் 1,80,000 மெகாவாட் மின்சாரத்தில், 72,000 மெகாவாட் (40 சதவீதம்) இழக்கப்படுகிறது. இது தமிழ்நாடு, ஆந்திரா, கர்நாடகா, மகாராஷ்டிரா, குஜராத் ஆகிய ஐந்து மாநிலங்களிலும் உள்ள அனைத்து மின்உற்பத்தி நிலையங்களையும் மூடி விடுவதற்குச் சமம். மின் விநியோகம், கடத்துதல் திறனை 90 சதவீதம் அதிகரிக்கிறோம் என்று வைத்துக் கொண்டால், அது 60,000 மெகாவாட் மின்உற்பத்தித் திறன் கொண்ட ஒரு மின் நிலையத்தை உருவாக்குதற்குச் சமம். வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், தற்போது சர்ச்சைக்கு உள்ளாகி இருக்கும் கூடங்குளத்தைப் போன்ற 60 மின்நிலையங்களை உருவாக்குதவற்குச் சமம் இது. ஆனால் இந்த அளவு செலவோ, ஆபத்தோ அதில் துளியும் கிடையாது. தமிழகத்தில் உள்ள குண்டு பல்புகள் அனைத்தையும் எல்.இ.டி. பல்புகளாக மாற்றுகிறோம் என்று வைத்துக் கொண்டால், 2,000 மெகாவாட் மின்சாரத்தை சேமிக்கலாம். இதை இந்தியா முழுவதும் நடைமுறைப்படுத்தினால் எவ்வளவு சேமிக்கலாம் என்றும், விவசாயத்துக்கு தற்போது பயன்படுத்தப்பட்டு வரும் பழைய பம்புகளை ஆற்றல் திறன் மிகுந்த பம்புகளாக மாற்றினால் எவ்வளவு சேமிக்கலாம் என்றும் சிந்தியுங்கள்.

இதற்கெல்லாம் மேலாக தேவையற்ற மின்செலவை குறைப்பதும் நிறைய பலன்களைத் தரும். ஷாப்பிங் மால்கள், ஐ.டி. நிறுவனங்கள் நாள் முழுவதும் மின்சாரத்தை செலவு செய்கின்றன. இரவோ, பகலோ லைட், ஏ.சி. போன்றவை இயங்குகின்றன. ஆனால் மற்றொரு புறம் வீடுகளும், வணிக நிறுவனங்களும் மின் பற்றாக்குறையால் அவதிப்படுகின்றன. மின்சாரத்தை பயன்படுத்துவதில் ஒரு நியாயமான பங்கீடு தேவை. “சமமற்ற மின் விநியோக”த்துக்கு நல்ல எடுத்துக்காட்டு, கல்பாக்கம் அணுஉலையைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களுக்கு தினசரி 2 மணி நேரம் மின் விநியோகம் தடை செய்யப்படுகிறது.

2. புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் தொழில்நுட்பங்கள் செலவு குறைந்தவையா? நமது மின்ஆற்றல் தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் திறன் கொண்டவையா?

இந்தியாவின் மின்சாரத் தேவையை பூர்த்தி செய்ய புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் ஆதாரங்கள் மட்டும் போதாது. ஏனென்றால் ஆற்றலில் மின்சாரம் என்பது ஒரு வகை மட்டுமே. இந்தியாவின் ஆற்றல் பாதுகாப்பு என்பது, ஆற்றல் தயாரிப்பிலும், கட்டுப்படுத்துவதிலும் நாம் முன்வைக்கும் நல்ல முன்மாதிரியில்தான் அடங்கி இருக்கிறது. தற்போது நாம் முன்வைக்கும் முன்மாதிரி என்பது திறனற்ற மின்சார உற்பத்தி, தவறான கடத்துதல் முறைகள், ஏற்றத்தாழ்வான விநியோகம், முறையற்ற பயன்பாடு ஆகியவற்றுக்கு ஊக்கமளிக்கிறது. இதில் கிராமப் பகுதிகள், சிறிய வணிக நிறுவனங்கள் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருக்க மேல்தட்டு மக்களோ மின்சாரம், இதர ஆற்றல் ஆதாரங்களை எந்த இடையூறும் இன்றி தொடர்ச்சியாக பயன்படுத்தி வருகிறார்கள். அதிக விரயத்தை ஏற்படுத்தும், இந்த நியாயமற்ற உற்பத்தி – நுகர்வு இலக்கை எட்ட தற்போதுள்ள மரபு சார்ந்த அல்லது புதுப்பிக்கத்தக்க மின் உற்பத்தி ஆதாரங்கள் போதுமானதாக இருக்காது. இந்தியாவின் ஆற்றல் தலைநகர் என்று அழைக்கப்பட்ட அனல்மின் நிலையங்களால் நிரம்பிய சிங்ராலி என்ற ஊரைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்கள் ஏன் மாசுபாட்டால் பாதிக்கப்பட்டு, இன்றைக்கு மின்சாரமோ, தண்ணீரோ கிடைக்காமல் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன? நிலக்கரி, அணுஉலைகளை கேள்விக்கு உட்படுத்தும் அதேநேரம், பழங்குடிகள், தலித்துகள், விவசாயிகள், மீனவர்கள் உளளிட்டோர் தொடர்ச்சியாக தியாகம் செய்ய வலியுறுத்தி, அதன் மூலம் மற்றவர்கள் அனைவரும் வளமானவர்களாக மாறும் வளர்ச்சி முறையையும் நாம் கேள்விக்கு உட்படுத்தியாக வேண்டும்.

புதுப்பிக்கத்தக்க மின் ஆதாரங்கள் என்று வரும்போது, அதன் முழுமையான திறனையும் பயன்படுத்திக் கொள்ளாமல் இருந்து வருகிறோம் என்பதுதான் உண்மை. இந்திய அரசு அளிக்கும் தகவலின்படி, புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் உற்பத்தித் திறன்: காற்றாலை – 65,000 மெகாவாட் (http://www.inwea.org/); சிறிய நீர்மின் நிலையங்கள் – 15,000 மெகாவாட், தாவர ஆற்றல் – 21,000 மெகாவாட், சூரிய மின்சக்தி – குறைந்தபட்சம் 4, 00,000 மெகாவாட். அணுஉலை தொழில்நுட்பத்துக்கு வாரியிறைக்கப்படும் பணத்தை, புதுப்பிக்கத்தக்க எரிசக்தி தொடர்பான ஆராய்ச்சி, ஆற்றல் திறன் மேலாண்மைக்கு திட்டங்களுக்குத் திருப்பிவிடலாம். ஏற்கெனவே, சூரிய மின்சக்தி, காற்றாலைகளில் வளர்ந்து வரும் தொழில்நுட்பங்கள் காரணமாக மின்உற்பத்திச் செலவு குறைந்து வருகிறது.

இரண்டாவதாக, நல்ல கட்டட வடிவமைப்பு மூலமும் மின் தேவையை குறைக்கலாம். சென்னை போன்ற ஊர்களில் மங்கிய கண்ணாடிகளை கட்டடங்களில் பொருத்துவதன் மூலம், நாள் முழுவதும் லைட் எரிவதற்கான மின்சாரச் செலவை குறைக்க முடியும். வெளியே வெயில் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருக்கும்போதும், அவர்கள் உள்ளே லைட் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சென்னையில் உள்ள மால்களும், தகவல்தொழில்நுட்ப வளாகத்திலுள்ள ஐ.டி. நிறுவனங்களும் இந்த முட்டாள்தனமான வடிவமைப்புக்கு நல்ல உதாரணம். கடந்த 15 ஆண்டுகளில் புதுப்பிக்கத்தக்க மின் ஆதாரங்கள் மூலம் இந்தியா 17,000 மெகாவாட் மின்உற்பத்தி செய்துள்ளது. அதேநேரம் சீனாவோ, கடந்த ஒரே ஆண்டில் 17,000 மெகாவாட் புதுப்பிக்கத்தக்க மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்துள்ளது. ஆனால் நாமோ, நமது ஆர்வம் அனைத்தையும் “அணுசக்தி கூடை”க்குள்ளேயே எப்போது பார்த்தாலும் கொட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதற்கு சிறந்த உதாரணம் இது.

ஜெர்மனியிலுள்ள பிளாக் ஃபாரஸ்ட் பகுதியைச் சேர்ந்த உர்சுலா ஸ்லாடெக் என்ற பெண், செர்னோபில் விபத்துக்குப் பிறகு, தங்கள் பகுதியில் உள்ள மின்னுற்பத்தி நிலையத்தை விலை கொடுத்து வாங்குவதற்கு மக்களிடையே பிரசாரம் செய்தார். இன்றைக்கு மக்களால் நடத்தப்பட்டு வரும் அந்த நிறுவனம், சிறிய, பரவலான புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் ஆதாரங்கள் மூலம் 1,00,000 வாடிக்கையாளர்களுக்கு மின்சாரத்தை வழங்கி வருகிறது. ஃபுகுஷிமா அணுஉலை விபத்துக்குப் பின்னர், தங்களுக்கு தூய்மையான ஆற்றல் வேண்டுமென கேட்டு அந்த நிறுவனத்துக்கு மாதம் ஒன்றுக்கு சராசரியாக 400 புதிய வாடிக்கையாளர்கள் வருகிறார்களாம். இதிலிருந்தே புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல் ஆதாரம் என்பது, சுற்றுச்சூழலை மாசுபடுத்தாது என்பது மட்டுமில்லாமல், வணிக ரீதியில் லாபகரமானது என்றும் தெரிகிறது.

3. அப்துல் கலாம் கூறுவதைப் போல பொருளாதாரரீதியில் வளர்ச்சியடைந்த நாடாக இந்தியா மாற வேண்டும் எனற நமது கனவை, ஃபுகுஷிமாவில் நடந்த ஒரே ஒரு பேரழிவுக்காக கைவிட்டு விட வேண்டுமா?

மிகப் பரவலாக அறியப்பட்ட, அமெரிக்காவில் நடைபெற்ற மூன்று மைல் தீவு (1979) மற்றும் செர்னோபில் (1986) அணுஉலை விபத்துகளைத் தாண்டி, 1947 – 2008 ஆண்டுகளுக்கு இடையே குறைந்தது 76 அணுஉலை விபத்துகள் நிகழ்ந்துள்ளன. இதனால் 1 லட்சம் கோடி ரூபாய் நஷ்டம் ஏற்பட்டுள்ளது. இதில் 56 விபத்துகள் செர்னோபில் விபத்துக்குப் பின்னால் நேர்ந்தவை. இதன்படி சராசரியாக ஒவ்வோர் ஆண்டும் தலா ஒரு மோசமான அணுஉலை விபத்து ஏற்பட்டு வருகிறது, இதனால் ஆண்டுக்கு ரூ. 165 கோடி நஷ்டமும் ஏற்பட்டுள்ளது. 2005 முதல் 2055ஆம் ஆண்டுக்குள் குறைந்தது நான்கு பயங்கரமான அணுஉலை விபத்துகள் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது என்று மாசாசூசெட்ஸ் தொழில்நுட்ப நிறுவனம் 2003ஆம் ஆண்டு நடத்திய “அணுசக்தியின் எதிர்காலம்” என்ற ஆராய்ச்சியின் முடிவில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. எம்.ஐ.டி. நிறுவனத்தின் கணிப்புகளில் 2011ஆம் ஆண்டு நேர்ந்த ஃபுகுஷிமா அணுஉலை பேரழிவு முதலாவது. மேலும் பேரழிவுகளைக் கண்டு மட்டும் நாங்கள் கவலைப்படவில்லை. மிகவும் கச்சிதமாக செயல்படும் அணுஉலைகள் மூலமாகவும்கூட புற்றுநோய், விளக்க முடியாத இறப்பு போன்றவை ஏற்படுகின்றன. அமெரிக்காவில் 65 இடங்களில் 104 அணுஉலைகள் செயல்படும் பகுதிகளைச் சுற்றி வாழும் மக்களிடையே ரத்தப் புற்றுநோய், மூளைப் புற்றுநோய் தாக்குதல் சதவீதம் அதிகரித்துள்ளது.

4. அனல் மின்நிலையங்கள் மாசுபாட்டை ஏற்படுத்துகின்றன, காலநிலை மாற்றத்தை விரைவுபடுத்தும் கார்பனை அவை பெருமளவி்ல் வெளியிடுவதால் அவை மோசமானவை என்று அப்துல் கலாம் கூறியிருக்கிறாரே. நிலக்கரி சுரங்கங்கள் காரணமாக மாசுபாடு, அப்பகுதிக்கு அருகே வாழும் மக்கள் சந்தித்து வரும் பயங்கரமான பாதிப்புகளையும் அவர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளாரே.

அனல் மின்நிலையங்கள் பற்றி அப்துல் கலாம் கூறியுள்ளது சரியானதுதான். அனல் மின்நிலையங்கள் மாசுபடுத்தக்கூடியவை, மோசமானவை. நிலக்கரி சுரங்கங்களை பூமியில் உள்ள நரகங்கள் என்று சொல்லலாம். ஆனால் இரண்டு பேய்களிடையே நல்ல பேயை தேர்ந்தெடுக்குமாறு எங்களை கட்டாயப்படுத்தக் கூடாது. நீங்கள் அடித்தே கொல்லப்பட விரும்புகிறீர்களா அல்லது நேரடியாக கொல்லப்பட விரும்புகிறீர்களா என்று கேட்பதைப் போலிருக்கிறது. என்னைக் கேட்டால் இரண்டையும் வேண்டாம் என்றே கூறுவேன்.

ஆனால் அணுஉலைகளுக்குத் தேவையான யுரேனியத்தைத் தரும் யுரேனிய சுரங்கங்கள் சுற்றுச்சூழலுக்கும், சுற்றி வாழும் மக்களின் உடல்நலத்துக்கும் ஏற்படுத்தும் பயங்கரமான பாதிப்புகள் பற்றி அப்துல் கலாம் பேசவில்லை. ஜார்கண்டில் உள்ள ஜாதுகோடாவில் இந்திய யுரேனியக் கழகம் யுரேனியம் தோண்டுகிறது. இதன் காரணமாக சுற்றுப்புற பழங்குடி மக்கள் மீதான கதிரியக்க பாதிப்புகள் பயங்கரமாக இருக்கின்றன. நோபல் பரிசு பெற்ற அணுஆயுத போர் தடுப்புக்கான சர்வதேச மருத்துவர்கள் அமைப்பின் இந்திய பிரிவான அமைதி மற்றும் வளர்ச்சிக்கான இந்திய மருத்துவர்கள் அமைப்பு, ஜாதுகோடாவில் நடத்திய மருத்துவ ஆய்வை சமீபத்தில் வெளியிட்டது. அந்த ஆராய்ச்சியில் தெரிய வந்தது:

• யுரேனியம் தோண்டும் பகுதிக்கு அருகே வாழும் மக்களிடையே அடிப்படை மலட்டுத்தன்மை மிக அதிகமாக இருக்கிறது.

• யுரேனியம் தோண்டும் பகுதிக்கு அருகே வாழும் பெண்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள் அதிகமாக பிறவி ஊனத்துடன் இருக்கின்றன.

• யுரேனிய சுரங்கங்கள் அருகே வாழும் பெண்களின் குழந்தைகள் பிறவி குறைபாடுகள் காரணமாக இறக்கும் விகிதம் அதிகமாக உள்ளது.

• யுரேனிய சுரங்கங்களைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் புற்றுநோயால் இறப்போர் விகிதம் அதிகமாக இருக்கிறது.

• ஜார்கண்ட் மாநில மக்களின் சராசரி ஆயுள்காலத்தை எடுத்துக் கொண்டால், யுரேனிய சுரங்கங்களில் இருந்து தள்ளி இருக்கும் கிராமப் பகுதிகளில் உள்ள மக்களின் சராசரி ஆயுள்காலம் ஆகியவற்றைக் காட்டிலும் யுரேனிய சுரங்கங்கள் அருகே வாழும் மக்களின் ஆயுள் காலம் குறைவாக இருக்கிறது.

• மற்ற கிராமங்களுடன் ஒப்பிடும்போது, பாதிக்கப்பட்ட கிராமங்களில் பொருளாதார, எழுத்தறிவு விகிதம் அதிகமாக இருந்தாலும்கூட, மோசமான உடல்நலம், எளிதில் பாதிக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகரித்துள்ளதையே மேற்கண்ட அம்சங்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

சுற்றுச்சூழலை அழிக்கும் தொழில்நுட்பங்களான நிலக்கரி, அணுஉலை ஆகியவற்றை கைவிட்டால்தான், எதிர்காலத்தில் வளம்குன்றாத, சமூகநீதி கொண்ட புதிய பாதையை வகுக்க முடியும். மேலும் அணு மின்சாரம் பசுமை ஆற்றல் என்று கூறுவதும், அது காலநிலை மாற்றத்தை கட்டுப்படுத்தும் என்று கூறுவதும் அப்பட்டமான பொய். புதுப்பிக்கத்தக்க மின் ஆதாரம் மூலம் ஒரு மெகாவாட் மின்உற்பத்தி செய்வதில் வெளிப்படும் கார்பன் டை ஆக்சைடைவிட, அணுஉலைகள் 4 – 5 மடங்கு அதிகமான கார்பன் டை ஆக்சைடை வெளியிடுகின்றன. (ஆதாரம்: டெக்னாலஜி ஃபிரம் ஹெல் – நீரஜ் ஜெயின்). ஒட்டுமொத்த அணு எரிபொருள் சுழற்சியையும் கணக்கிட்டோம் என்றால், அணுஉலை தொழி்லநுட்பமே மிகப் பெரிய மாசுபடுத்தி.

5. போராட்டக்காரர்கள் ஏன் இவ்வளவு தாமதமாகப் போராடுகிறார்கள்? முதலில் அரசு முன்மொழிந்த போதே இந்தத் திட்டம் தங்களுக்குத் தேவையில்லை என்று அவர்கள் கூறியிருக்கலாமே?

1988ஆம் ஆண்டு இந்தத் திட்டம் முன்மொழியப்பட்டது. ஒரு சில மாதங்களிலேயே அணுஉலைக்கு எதிராக போராட்டங்கள் தொடங்கிவிட்டன. அப்போதைய ரஷ்ய அதிபர் மிகயீல் கோர்பசேவ் 1989இல் இந்தியாவுக்கு வந்தபோது அவரிடம் தருவதற்காக மக்களும், மாணவர்களும் இணைந்து அணுஉலைக்கு எதிராக 10 லட்சம் கையெழுத்துகளைப் பெற்றனர். கறுப்புக் கொடி ஆர்ப்பாட்டங்கள், இளைஞர்களைத் திரட்டுதல், சென்னை, இதர நகரங்களில் ஆர்ப்பாட்ட பேரணிகள் ஆகியவை நடைபெற்றன. அறிவிக்கப்பட்ட நாள் முதலே கூடங்குளம் சர்ச்சைக்குரிய பிரச்சினையாகவே இருந்து வருகிறது. அன்றைய ராஜிவ் காந்தி அரசும், இன்றைய சோனியா காந்தி அரசும் போராட்டங்களை ஏற்றுக்கொள்ளவோ அல்லது உள்ளூர் மக்களின் விருப்பங்களை காது கொடுத்து கேட்கவோ தயாராக இல்லை.

இதை நம்புவதற்கு கஷ்டமாக இருக்கிறது என்று கூற முடியாது, ஏனென்றால் இன்றைக்கும் அந்த நிலைமை மாறவில்லை. உள்ளூர் விவசாயிகள், மீனவர்களின் கடுமையான எதிர்ப்பை மீறி ஜெய்தாபூர் அணு உலையை திணிப்பதற்காக அனைத்து முயற்சிகளையும் எடு்க்கும் மத்திய அரசைப் பார்த்தாலே இது தெளிவாகப் புரியும். ஹரியாணாவில் உள்ள கோரக்பூர், ஜெய்தாபூரில் நடத்தப்பட்ட ஆர்ப்பாட்டங்கள் அரசால் புறக்கணிக்கப்பட்ட்தோடு வன்முறையை பயன்படுத்தி ஒடுக்கப்பட்ட்து.

கூடங்குளம் அணுஉலையின் உடனடிச் செயல்பாடு, மேலும் இந்த அணுஉலை வளாகத்தை 10,000 மெகாவாட் மின்னுற்பத்தித் திறன் கொண்டதாக விரிவாக்கம் செய்யக்கூடிய ஆபத்து போன்றவை உளளூர் மக்களின் அச்ச உணர்வை மீண்டும் அதிகரித்துள்ளன என்பது உண்மைதான். இயற்கையின் பேரழிவு எப்படி இருக்கும் என்பதை 2004 ஆழிப் பேரலை (tsunami) மீனவ மக்களுக்கு நன்கு உணர்த்தியுள்ளது. ஃபுகுஷிமாவில் நடைபெற்ற மூன்று முனை விபத்துக் காட்சிகளும், அதைத் தொடர்ந்து லட்சக்கணக்கான ஜப்பானிய மக்கள் தங்கள் வீடுகளுக்கு திரும்ப விடப்படாமல் தடுக்கப்பட்டது, அன்றாட வாழ்க்கை வாழ அனுமதிக்கப்படாத அவலம் ஆகியவற்றை தொலைகாட்சியில் பார்த்தது மக்கள் மனதில் அப்படியே தங்கியுள்ளது. எனவே, மக்கள் அச்சப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது முட்டாள்தனமானது.

6. கோடிக்கணக்கான ரூபாய் செலவு செய்து அணு உலை கட்டி முடிக்கப்பட்ட பிறகு இப்போது இத்திட்ட்த்தை கைவிடுவது சரியானதாக இருக்குமா?

சரியான காரியத்தை செய்வதற்கு சரியான நேரம் என்று ஒன்று கிடையாது அணுவின் அபாயத்தை அறிந்த பிறகு அதில் தொடர்ந்து முதலீடு செய்வதை விட, ஏற்கனவே செய்யப்பட்ட முதலீட்டோடு அத்திட்ட்த்தை கைவிடுவது மேலானது. ஒரு பேரழவின் விலையை எண்ணிப்பாருங்கள். முன்னாள் சோவியத் யூனியனில் இருந்த மாநிலமான பெலாரஸ் தான் 1986 செர்னோபில் பேரழிவால் அதிகம் பாதிக்கப்பட்ட்து. சர்வதேச அணு திறன் ஆணையத்தின் அறிக்கைப்படி 1991 ஆம் ஆண்டிலிருந்து 2003 ஆம் ஆண்டு வரை பெலாரஸ் மாநிலம் 13 பில்லியன் டாலர்களை பேரழிவு தொடர்பான பணிகளுக்கு செலவிட்டுள்ளது. 30 ஆண்டுகளில் 235 பில்லியன் டாலர்கள் செலவிட்டுள்ளதாகவும் தெரிய வருகிறது. செர்னோபில் தொழிற்சாலை இருந்த உக்ரேன் நாட்டின் மொத்த அரசாங்க செலவில் 6-7% இன்றும் பேரழிவால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகளை சீர் செய்வதற்காக செலவிடப்படுகிறது. பேரழிவினால் வெளியான கதிர்வீச்சு, பெரும்பாலும் ரஷ்யாவிலும், அது தவிர பெலாரஸ் மற்றும் உக்ரேன் ஆகிய பகுதிகளிலும் 200,000 க்கும் அதிகமான சதுர கிலோமீட்டர்களை மாசுபடுத்தியுள்ளது. இந்த பரப்பளவு தமிழ்நாட்டின் பரப்பளவை விட இரண்டு மடங்கு அதிகமானதாகும்.

ஃபுகூசிமாவில், டாய்-இச்சி அணு உலையை மூடி, பாதுகாப்பாக பிரித்தெடுத்து அப்புறப்படுத்த 30 வருடங்கள் ஆகும். இதற்கான செலவு 12 பில்லியன் டாலர்களிலிருந்து 19 பில்லியன் டாலர்கள் வரையிலும் இருக்கும். உடல்நல கண்காணிப்பு, மக்களை பாதுகாப்பாக வெளியேற்றுவது, சமூக பாதுகாப்பு, மாசடைந்த சுற்றுப்புறத்தை சீர் செய்வது, விவசாயமும் மீன்பிடிப்பும் பாதிக்கப்படுவதால் ஏற்படும் பொருளாதார இழப்பு, கதிர் வீச்சு அபாயத்தின் மீதான பயத்தால் இழக்கப்படவிருக்கும் அந்நிய வணிகம் ஆகிய செலவுகள் மேற்கூறிய தொகையில் சேர்க்கப்படவில்லை.

அதேநேரம் அணு உலையை கைவிடும் முடிவு எடுக்கப்பட்டால், கூடங்குளம் அணு மின் நிலையத்தை, ஆபத்து குறைந்த, மாசு குறைந்த வாயு அனல் மின் நிலையமாக மாற்றுவதற்கான முயற்சிகள் எடுக்கப்படலாம். த்ரீ மைல் தீவு விபத்துக்குப் பிறகு, நியூயார்க்கின் லாங் ஐலேண்டில் இருக்கும் ஷோர்ஹம் அணு மின் நிலையம் இயற்கை வாயுவில் இயங்குவதாக மாற்றப்பட்ட்து. ஒஹயோவில் இருக்கும் வில்லியம் எச் சிம்மர் அணு மின் நிலையமும், மிஷிகனில் இருக்கும் மிட்லேண்ட் கோஜெனரேஷன் வசதியும் படிம எரிபொருள் (fossil fuel) கொண்டு இயங்கும் வண்ணம் மாற்றப்பட்டன.

7. இந்திய அணு உலைகள் பாதுகாப்பானவை. இந்தியாவில் இருக்கும் பல அணு உலைகள் எவ்வித அழிவும் ஏற்படுத்தாமல் பல பத்தாண்டுகளாக இயங்கி வருகின்றன. பிறகு என்ன பிரச்சனை?

இந்திய அணு உலைகள் பாதுகாப்பானவை என்பது உண்மைக்கு புறம்பான கூற்று. இந்தியாவின் அணு நிறுவனத்தில் ஏற்படும் பாதுகாப்பு மீறல்கள் வெளி உலகத்துக்கு தெரியாமல் ”இரகசிய காப்பு” என்ற போர்வைக்குள் மறைக்கப்படுகின்றன. ஆயினும் நமக்கு தெரிந்த தகவல்களே கவலையளிக்கும் விதமாக தான் இருக்கின்றன. கல்பாக்கத்தை எடுத்துக் கொண்டால், கீழே கூறப்பட்டுள்ள அத்துமீறல்கள் வெளியுலகத்துக்கு தெரிய வந்துள்ளன. இவற்றில் சில அத்துமீறல்கள் நிகழ்ந்த ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டன.

• 1987: எரிபொருள் ஏற்ற விபத்தில் அணு உலையின் மையத்தில் முறிவு ஏற்பட்ட்து.

• 1991: கதிரியக்கம் கொண்ட கன நீருக்கு தொழிலாளர்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டார்கள்.

• 1999: 42 தொழிலாளர்கள் கதிரியக்க பாதிப்புக்கு ஆளானார்கள்.

• 2002: கதிரியக்கம் கொண்ட 100 கிலோ சோடியம் சுற்றுச்சூழலில் வெளியேற்றப்பட்ட்து

• 2003: உயர்ந்த கதிரியக்கத்துக்கு 6 தொழிலாளர்கள் ஆளானார்கள்.

• இன்னும் ஆபத்தான சம்பவங்கள் நடந்துள்ளன. 1991 ஆம் ஆண்டு RAPS( ராப்ஸ்) அணு உலை வளாகத்தில் பணிபுரிந்த காண்ட்ராக்டர் ஒருவர் கதிர் வீச்சு நிறைந்த தண்ணீரை, பெயிண்ட் கலக்கவும், பெயிண்ட் பிரஷ்கள், முகம் மற்றும் கைகளை கழுவ்வும் பயன்படுத்தினார்.

• 2009 ஆம் ஆண்டு கர்நாடகாவின் ”கைகா” அணு உலையில் கதிர் வீச்சு நிறைந்த ட்ரைடியம் கொண்ட நீரை குடித்த்தால் 55 தொழிலாலர்கள் மிகையான கதிரியக்கத்திற்க்கு ஆளானர்கள்.

பாதுகாப்பு முறைகளை பலப்படுத்துவது என்பது காலம் கடந்த யோசனையாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது. 1986ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் அணு சக்தி துறையின் அணு உலை பாதுகாப்பு ஆய்வு குழு வெளியிட்ட “ இந்தியாவின் கன நீர் அழுத்த அணு உலைகளின் பாதுகாப்பு” என்ற் தலைப்பிடப்பட்ட அறிக்கை “இந்தியாவில் சுனாமியோ நீர் மட்டம் மாறலோ (seiche) ஏற்படுவதில்லை. அதனால் சூறாவளி மட்டுமே கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த ஆய்வு கல்பாக்கத்தில் அமைந்துள்ளது போன்றதான கன நீர் அழுத்த அணு உலைகளைப் பற்றியது. 2004 ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட சுனாமியின் போது கல்பாக்கம் குடியிருப்பு , அணு உலை வளாகம் முழுவதும் வெள்ளக்காடாக மாறியது. 2004 ஆம் ஆண்டின் சுனாமியிலிருந்து கல்பாக்கம் அணு மின் நிலையம் தப்பியது அதன் திட்டமிட்ட வடிவமைப்பினால் அல்ல, சந்தர்பவசத்தால் தான்.

இன்றைக்கும் கல்பாக்கம் அணு உலை சக்தி வாய்ந்த நிலநடுக்கத்தையோ, சுனாமியையோ தாக்குபிடிக்கும் நிலையில் இல்லை. சர்வதேச அணு சக்தி குழும்ம் ஒன்று கல்பாக்கத்திலிருந்து 60 கிமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் பாண்டிச்சேரி கடற்கரையிலிருந்து கொஞ்சம் தள்ளி நீருக்குள் எரிமலை ஒன்று செயல் திறனுடன் இருக்கிறது என்று அறிவித்தும் கல்பாக்கத்தில் பாதுகாப்பு முயற்சிகள் எடுக்கப்படவில்லை.

8. கூடங்குளத்தில் அனைத்து பாதுகாப்பு முறைகளும் சரியாக இருக்கின்றன. அணு உலை நில அதிர்ச்சி புவி மையத்திலிருந்து (seismic centre point) 1300 கிமீட்டர் தொலைவில் இருப்பதால் சுனாமியால் எந்த பாதிப்பும் ஏற்படாது என்று டாக்டர் அப்துல் கலாம் கூறியுள்ளார். மேலும், அரசையும், அரசு விஞ்ஞானிகளையும், பொறியாளர்களையும் நம்புமாறு கூறியுள்ளார். இதை செய்வதை விட்டு மக்கள் இவர்களை கேள்வி கேட்கலாமா?

முதலில், எந்த ஒரு நல்ல விஞ்ஞானியோ, பொறியாளரோ 100% பாதுகாப்பு என்று ஒன்று இல்லை என்று கண்டிப்பாக கூறுவார்கள். இது போன்ற உறுதி மொழிகள் 100% பொய்யானவை. பேரழிவின் போது ஏற்படும் உண்மையான பாதிப்புகளுக்கும், விளைவுகளுக்கும் மக்களை தயார்படுத்தாமல் அவர்களை மன நிறைவடையச் செய்கிறார் டாக்டர் அப்துல் கலாம். பேரழிவுக்கு மக்களை தயார் செய்ய வேண்டிய தருணத்தில் அவர்களின் பயங்களை பொய்யாய் போக்க நினைப்பது மிகவும் தவறான போக்காகும். ஆபத்தான தொழில்நுட்பத்தைப் பற்றி உண்மைக்கு புறம்பான விஷயங்களை மக்களிடம் கூறுவது பொறுப்பற்றது.

இரண்டாவதாக, அணு சக்தி துறையின் உறுதி மொழியை பொய்யாக்கிய 2004 சுனாமிக்குப் பிறகும், டாக்டர் கலாம் அதே தவறை மீண்டும் செய்கிறார். சுனாமி வர வாய்ப்புகள் இல்லை என்று டாக்டர் கலாம் கூறுவது அறிவியல் இல்லை, ஆருடம்.

பாதுகாப்பு மற்றும் சரியான அவசர கால நடவடிக்கைகளை கையாள தொழில்நுட்பங்கள் மட்டுமே போதும் என்று டார்டர் கலாம் நம்மை நம்ப வைக்க் முயற்சிக்கிறார். அது உண்மையல்ல. முழு பாதுகாப்பு மற்றும் சரியான அவசர கால நடவடிக்கைக்கு தேவை, சரியான இட்த் தேர்ச்சி, திட்டமிடல், தப்பித்தல் வழிகள் அமைத்து பராமரிப்பது, தகவல்களை நன்கு அறிந்து அவசர காலத்தில் சரியான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட வேண்டிய மக்கள், வெளிப்படையான உண்மையைக் கூறக்கூடிய, தவறுகளை தெரிந்து திருத்திக் கொள்ளக்கூடிய நிர்வாகம், இயற்கையின் வலிமையை புரிந்து கொள்ளக் கூடிய விஞ்ஞானிகள், பொறியாளர்கள் மற்றும் நேர்மையான கட்ட்ட கலைஞர்கள் மற்றும் காண்ட்ராக்டர்கள்.

நேர்மையான அறிவியலுக்கு தேவை உண்மையை நிலைநாட்டும் எண்ணம், இந்த நாட்டில் அதற்கான இடம் கிடையாது. மக்களுடைய அன்றாட வாழ்க்கையை புரட்டி போடும் அளவுக்கு ஊழலும், பித்தலாட்டமும் மலிந்து கிடக்கும் இந்த நாட்டில் டாக்டர் அப்துல் கலாமின் வார்த்தைகளை மட்டும் எப்படி நம்ப முடியும்.

2010 ஆம் ஆண்டு காமன்வெல்த் போட்டிகளுக்காக கட்டப்பட்ட பாலம் ஒன்று போட்டிகள் தொடங்குவதற்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன் இடிந்து விழுந்த்து. தரமற்ற பொருட்களை கொண்டு சரியாக திட்டமிடப்படாத கட்டுமான்ங்கள் வெறும் நடை மேடைகளுக்கு மட்டும் பொருந்துவதில்லை.

1994 ஆம் ஆண்டு மே மாதம், கர்நாடகாவின் கேய்காவில் கட்டப்பட்டு வந்து அணு உலையின் உட்புற கொள்கலம் இடிந்து 120 டன் கான்கிரீட்டுடன் கீழே விழுந்த்து. இந்த கொள்கலன், ஆபத்து காலத்தில் கதிரியக்கத்தை கட்டுபடுத்துவதற்காக கட்டப்பட்ட்து. அணு சக்தி முறைப்படுத்தல் வாரியத்தின் முன்னாள் தலைவர் அ. கோபால கிருஷ்ணன், “இந்திய அணுசக்தி கார்ப்பரேஷனின் (NPC) மூத்த கட்ட்ட பொறியாளர்களுக்கும், அணு சக்தி துறைக்கு கட்ட்ட பொறியியல் வடிவமைப்புகளை தரும் தனியார் நிறுவன்ங்களுக்கும் நெருக்கமான உறவு இருக்கிறது. இந்த தோழமையின் அடிப்படையில் இந்நிறுவன்ங்கள் அனுப்பும் கட்ட்ட வடிவமைப்பு திட்டங்களை NPC பொறியாளர்கள் சரியான தர சோதனைக்கு உள்ளாக்குவதில்லை” என்று எழுதுகிறார். கர்நாடகாவில் இந்த விபத்தின் போது அணு உலை புழக்கத்தில் இருந்திருந்தால் இந்த விபத்தினால் 7 ஆம் நிலை உருகுதலுக்கு நாம் ஆளாகியிருப்போம்.

2011 ஆம் ஆண்டு ஜீலை மாதம் ஃபூக்குஷிமாவில் பேரழிவு நடந்து கொண்டிருக்கும் போதே, ரஷ்யாவில் கட்டப்பட்டு வந்து லெனின்க்ராட்-2 அணு உலை மோசமான விபத்துக்கு ஆளானது. ஒரு அணு உலையின் வெளிப்புற பாதுகாப்பு கூடு அமைப்பதற்காக கான்கிரீட் ஊற்றப்பட்ட போது, அந்த முழு கட்டுமானமும் உருமாற ஆரம்பித்த்து. வலிமையூட்டும் கம்பிகள் வளைந்து நிலத்திலிருந்து 26 அடி உயரத்துக்கு தொங்க ஆரம்பித்தன. கட்டப்பட்டு வந்த அணு உலையின் பொறியியல் VVER 1200 என்ற வகையைச் சேர்ந்த்து ஆகும். இது கூடங்குளத்தில் இருக்கும் VVER 1000 என்ற வகையைவிட முன்னேறிய தொழில்நுட்பம் ஆகும். ரஷ்யாவில் ஏற்பட்ட இந்த விபத்துக்கு ஊழலும், தரக்குறைவான பொருட்களை பயன்படுத்தியதும் காரணமாக இருக்கலாம் என்று வல்லுநர்கள் கூறுகிறார்கள். இந்நிலையில் பித்தலாட்டங்களில் முதலிட்த்துக்கு போட்டி போட்டுக் கொண்டு வரும் ரஷ்ய மற்று இந்திய நாடுகளின் கூட்டு முயற்சியில் கூடங்குளம் அணு உலை அமைக்கப்படுகிறது என்பதை நினைவில் நிறுத்த வேண்டும்.

9. அணு உலைக்கு எதிரான போராட்டம் உண்ர்ச்சிவயப்பட்ட்தாகவும், அறிவியலுக்கு எதிரானதாகவும் இருக்கிறதே?

கூடங்குளத்துக்கு எதிரான வாதம் என்பது அறிவியலுக்கும், சோதனைகளுக்கும் எதிரான வாதம் இல்லை. ஜைதாபுரிலும், கூடங்குளத்திலும் 10,000 மெகா வாட்டில் நடப்பது சோதனையுமல்ல. ஆய்வுக்கூட்த்தில் நட்த்தப்படும் 100 கிலோ வாட் எதிர்விசைக்கான சோதனையில்லை இது. மின்சார உற்பத்தி தொழில்நுட்பத்தில் பெரும் முதலீடுகளை கொண்டு சோதனையாளர்களைத் தவிர இன்னும் பல்லாயிரக்கணக்கோரின் உயிரை பணயம் வைக்கும் முயற்சி இது. கலாமின் அறிவியலுக்காக, உடன்பாடில்லாத மக்கள் தங்கள் உயிரை பணயம் வைக்க முடியாது. அறிவியலின் பீட்த்தில் எண்ணற்ற சோதனையாளர்கள் தங்கள் உயிரை தியாகம் செய்துள்ளார்கள். அவர்களுக்கு நம்முடைய மரியாதைகளை செலுத்துவோம். நச்சுத்தன்மைக் கொண்ட இரசாயன்ங்களை அப்பாவி யூதர்கள் மீது சோதித்து பார்த்த நாசிகளும், இப்போது ஏழை, பழங்குடி மக்கள் மீது தங்களின் மருந்துகளை சோதித்துப்பார்க்கும் மருந்து கம்பெனிகளும் அறிவியல் முன்னேற்றத்துக்கு வழி வகுக்கலாம். ஆனால் அதற்காக அவர்கள் பயன்படுத்தும் முறை கிரிமினலானது. கூடங்குளம் திட்ட்த்துக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிப்போர் “செய்ய முடியாதவர்கள்” இல்லை, “செய்ய மறுப்பவர்கள்”. அறிவியல் முன்னேற்றத்திற்காக தன் உயிரை பணயம் வைப்தைப் பற்றி கலாம் பேசவில்லை, கூடங்குளம் மக்கள் தங்கள் உயிரை பணயம் வைக்க மறுக்கின்றனர் என்பது பற்றி குறை கூறுகிறார்.

பணிவு, நேர்மை, தவறுகளை ஒப்புக் கொண்டு புதுப் படிப்பினைகளை ஏற்றுக் கொண்டு முன்னேறும் மனப்பான்மை ஆகியவையே நல்ல பொறியாளர்களுக்கும், விஞ்ஞானிகளுக்குமான அடையாளம். இந்தியாவின் அணு ஆட்சியில் இந்த பண்புகள் அறவே இல்லை.

அணுசக்தி விஷயத்தில் வற்புறுத்தப்பட வேண்டியது சம்பந்தப்பட்ட மக்களில்லை. அணு உலைகள் ஆபத்தற்ற்வை என்று காப்பீட்டு நிறுவன்ங்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. கூடங்குளம் அணு உலை பாதுகாப்பானது எனக் கூறும் டாக்டர் அப்துல் கலாம், அணு உலைகளுக்கான முழு காப்பீட்டை இந்த காப்பீட்டு நிறுவன்ங்களை தருமாறு ஒப்புக் கொள்ள வைக்க முடியுமா? அதே போல, அணு விபத்து ஏற்படும் பட்சத்தில், அந்த விபத்து தெரிந்தே நடந்திருந்தால் கூட, அணு உலைக்கான இயந்திரங்கள் சப்ளை செய்யப் போகும் நிறுவன்ங்களை சட்ட்த்தின் பிடியில் இருந்து தப்பிக்க வைக்கும் ”அணு கடப்பாடு உடன்படிக்கையை” விடாப்படியாக நிறைவேற்ற வற்புறுத்தி வரும் நிறுவன்ங்களை அந்த கோரிக்கையை கைவிட செய்ய முடியுமா?

சுனாமியோ, பெரிய நில நடுக்கமோ வராது என்று கடவுள் மீது வைக்கும் நம்பிக்கைப் போல கண் மூடித்தனமான நம்பிக்கை வைத்திருப்பதுதான் அறிவியலுக்கு எதிரானதாகும். குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் தொடர்ச்சியாக நடந்து வரும் பேரழிவுகள், பேரழிவுகளால் ஏற்படும் சமூக- பொருளாதார மற்றும் சுற்றுப்புற பாதிப்புகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இந்திய அணு துறைக்கு எதிரான பயங்களை கொண்டுள்ள மக்களின் எதிர்ப்பு அறிவியல் அடிப்படையில் தான் இருக்கிறது. இந்த பயத்தை பலப்படுத்தும் வண்ணம், இந்தியா மற்றும் சர்வதேச அணு மையங்களின் கள்ள மௌனமும், இரகசியக் காப்பும் அமைந்திருக்கிறது. தொழில்நுட்ப கோளாறுகளாலும், 2G நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகு, ஊழலினாலும் பேரழிவு நடப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகரித்து இருப்பதாக எண்ணுவது தவறோ, அறிவியல் அடிப்படையற்றதோ இல்லை.

விஞ்ஞானிகளும், பொறியாளர்களும் தங்கள் அறிவையும், திறமையையும் அழிவற்ற ஆபத்து குறைந்த முறைகளின் மூலம் மின்சாரம் தயாரிக்கும் முறைகளுக்காக செலவிட வேண்டும் என்பது முக்கியம்.

10. ஒவ்வொரு தொழில்நுட்பத்திலும் ஆபத்துகள் இருக்கின்றன. கார்கள், தொடர் வண்டிகள், கப்பல்கள் என ஒவ்வொன்றும் விபத்தில் சிக்கித் தான் வருகின்றன. அதனால் கார்களையும், கப்பல்களையும் விட்டுத் தள்ளுகிறோமா? அப்படி இருக்கும் போது அணு சக்தியை மட்டும் ஏன் விட்டுத் தள்ள வேண்டும்?

கார் விபத்துகளோ அல்லது விமான விபத்துகளோ, 20 கிமீட்டர் அளவுக்கு, மனித நாகரித்தையே நிரந்தரமாக அழிக்க்க்கூடிய தாக்கத்தை உண்டு பண்ணுவதில்லை. காரிலும், விமானத்திலும் பயணம் செய்யும் ஒருவர் ஒரு சில ஆபத்துகளுக்கு வலிந்து ஒப்புக் கொண்டு தான் அதைச் செய்கிறார். கார் விபத்தோ, விமான விபத்தோ இன்னும் பிறக்காத அடுத்த தலைமுறையினரை பாதிப்பதில்லை. நாம் எடுக்கும் ஆபத்தான முயற்களில் அடுத்த தலைமுறையினருக்கு உடன்பாடு இருக்கிறதா என்று கேட்க முடியுமா? ஏதும் அறியாத ஒரு தலைமுறையயே ஆபத்துக்கு உட்படுத்துவது முற்றிலும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத்து. கார் விபத்திற்காக எந்த காலத்திலும் 75 கிமீட்டர் சுற்றளவில் இருக்கும் மக்களை வெளியேற்ற வேண்டியிருந்ததில்லை.

ஒரு தொழில்நுட்பத்தின் பாதிப்புகள் கையாளப்படக் கூடியவை என்று நிரூபிக்கப்படும் வரை, அந்த தொழில்நுட்பத்தை ஒதுக்கி வைத்தல் தான் சரி என்பதை அனுபவம் நமக்குக் கற்றுத் தந்துள்ளது. தொடர்ந்த அணு பேரழிவுகள் இந்த தொழில்நுட்பம் பாதுகாப்பற்றது என்பதையும் நமக்கு உணர்த்தியுள்ளது. அதனால், விவரம் அறியாத மக்களின் மேல் அணு சக்தியை கட்டவிழ்த்துவிட முடியாது.

11. டாக்டர் அப்துல் கலாம் ரூபாய் 200 கோடி செலவில் கூடங்குளத்தை சுற்றி இருக்கும் மக்களுக்கு சுத்தமான நீர், வேலை வாய்ப்பு, பள்ளிகூடங்கள், மருத்துவமனைகள், மோட்டார் படகுகள் மற்றும் குளிரூட்டி சேமித்து வைக்கும் வசதிகள் ஆகியவற்றை செய்வதாக வாக்களித்துள்ளார். இந்த முயற்சிகளால், அப்பகுதியில் ஏற்படக்கூடிய வளர்ச்சியை அனைவருக்கும் பொதுவாக்க முடியாதா?

இந்த 200 கோடிக்கான வசதிகள் கேவலமானவை. “மக்களை ஒப்புக் கொள்ள வைக்க முடியாவிட்டால் அவர்களுக்கு இலஞ்சம் கொடுங்கள்” என்பதைத் தான் டாக்டர் கலாமின் முயற்சிகள் காட்டியுள்ளன. தேர்தலுக்கு முன்னால் அரசியல்வாதிகள் கொடுக்கும் இலவசங்களுக்கும் இதற்கும் என்ன வேறுபாடு இருக்கிறது? அணு உலைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தால் பள்ளிகள், மருத்துவமனை, சுத்தமான நீர், இன்ன பிற வசதிகள் அனைத்தும் மக்களுக்கு மறுக்கப்படும் என்பது தான் இதன் பொருளா? அணு உலை எதுவும் கட்டப்படும் திட்டம் இல்லாத சமூகங்களின் நிலை என்ன? அவர்கள் பகுதியில் ஒரு அணு உலை கட்டப்படும் வரை இந்த வசதிகளுக்காக அவர்கள் காத்திருக்க வேண்டுமா? மக்கள் தங்களின் முக்கியமான கேள்விகளுக்கு விடை கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த கேள்விகளை மரியாதையுடன் அணுக முடியாவிட்டால் டாக்டர் கலாம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.

Click here for more resources and to read this post in English.

Koondankulam and Nuclear Power: Some myths, realities and frequently asked questions

English: Anti nuclear power movement's Smiling...

Note:

In April this year, Damian Carrington wrote on his environmental blog in The Guardian that they are five key questions we should ask ourselves in order to understand our stand on nuclear energy:

1. Do you think the global community can prevent the proliferation of nuclear weapons and, if not, do you think it can prevent a nuclear weapon being used?

2. Is the hazard of climate change greater than that posed by a nuclear disaster?

3. Is global political will too weak to create a low-carbon energyfuture that does not involve nuclear power and in time to avert climate chaos?

4. Is nuclear power vital to ensuring the security of energy supply?

5. Can the full costs of nuclear truly be calculated?

Now these are obviously not questions we can sit on our chairs, look into our hearts and answer. Though Carrington offers a few viewpoints and links for further reading, a collection of frequently asked questions were seriously needed. In light of the anti-nuclear protests in Koondankulam, Nityanand Jayaraman and G. Sundar Rajan of the Chennai Solidarity Group for Koondankulam Struggle have put together a factual response to genuine questions they encountered during their various campaigns. 


***

INTRODUCTION

Since August 2011, Tamilnadu has witnessed renewed protests against the commissioning of the first of two 1000 MW power plants as part of the Koodankulam Nuclear Power Project (KKNPP). While protests have been ongoing against the project since the proposal was mooted in 1988, the impending commissioning of the reactors in light of the devastating and uncontrollable nuclear meltdown in Fukushima, Japan, has rightly triggered a wave of concern among thinking people in India. The protests against nuclear power plants is not isolated to Koodankulam. Even as we speak, fisherfolk and farmers in Jaitapur, Maharashtra and farmers and residents of Gorakhpur, Haryana, are saying a loud “No” to nuclear power plants in their area. Haripur, West Bengal, which was to be a site of Russian reactors, will no longer be on the nuclear map, as the State Government bowed to local sentiments and declared West Bengal a nuclear-free State.

Wise people do learn from others’ mistakes. Germany, Switzerland, Italy, Belgium and Japan have all announced that they will move away from the nuclear option, and explore clean and sustainable forms of electricity generation. But India’s chest-thumping “nucleocracy” wants to play the death game with peasants and fisherfolk as the pawns in the gamble.

The staunch and united protests by Farmers, Traders and fisher folks of Tirunelveli, Kanyakumari and Thoothukudi has scared the nuclear establishment. Faced with the real prospect of having to abandon the project, the Congress-led UPA Government is doing what it does best — Divide and Rule; communalise the issue, and allege that foreign hands are at play. At different times, the nuclear establishment and Dr. Manmohan Singh have said different things – that Tamilnadu’s industrialisation will falter without the project; that India cannot do without nuclear energy; that our nuclear plants are 100 percent safe; that abandoning the project at this stage can prove to be dangerous. When it comes to explaining the consequences of a major disaster, Indian scientists, including Dr. Kalam, have behaved more like astrologers than rationalists. How can anyone predict that no major earthquake will hit this area or that this human-made technology cannot fail?

The fears of Fukushima and the fears about continued electricity shortage have raised a number of conflicting emotions and doubts in people’s minds. This booklet aims to quell some of the misconceptions about the safety of nuclear energy, and answer some frequently arising questions.

1. India is a developing country. We need electricity to develop. If we rule out the nuclear option, won’t our development will be hampered?

Nuclear power is not the only option for generating electricity. There are a number of conventional and non-conventional sources of energy that can be explored for generating electricity. It is a fact that in more than 60 years of post-independence industrialisation and modernisation, the contribution of nuclear energy to the total electricity generation is less than 3 percent. Renewable energy sources already contribute more than 10 percent of India’s electricity and Large Hydro projects deliver about 22 percent. Large dams, though, have exacted a devastating toll on the environment and lives of adivasi communities.

For India to emerge as a true leader, we have to be careful not to destroy our natural capital – our waters, lands, air and people. By saying “No” to dangerous, risky and expensive technologies like nuclear, we create opportunities to develop cleaner, saner and less dangerous forms of electricity generation.

Increasing the available electricity can also be achieved by conservation and demand-side management strategies. For every 100 MW of electricity generated in India, more than 40 MW is lost because of inefficient transmission and distribution (T&D). Industrialised countries like Sweden have a T&D loss of less than 7 percent. In other words, of the total 180,000 megawatts of electricity generated in India, 72,000 megawatts (40 percent) is lost, wasted. That is equivalent to shutting off all power plants in the States of Maharashtra, Gujarat, Tamilnadu, Andhra Pradesh, and Karnataka.

If efficiency were to be increased to, say 90 percent, the savings would be the equivalent of setting up a 60,000 MW power plant – or about 60 plants the size of the Koodankulam plant that is currently at the heart of a controversy – with a fraction of the investment and none of the risks. Increasing energy efficiency of electrical appliances is another way to save electricity. In Tamilnadu alone, if incandescent lamps are converted to LED bulbs, we can save about 2,000MW.

Add to all this, the benefits of cutting on wasteful consumption. Shopping malls and IT companies burn electricity throughout the day. Night or day, lights and AC are running, even while households and small commercial establishments have to suffer power outages. There must be a rationalisation of the use of electricity. The fact that villages surrounding Kalpakkam where a nuclear plant is situated are reeling under major power shortages is itself proof of “inequitable distribution” of electricity.

2. Is renewable energy technologically viable? Will it be able to meet our energy needs?

Meeting India’s energy needs requires more than just renewable energy, especially since electricity is merely one form of energy. In India, electricity meets only 12 percent of total energy needs. People make do without electric lighting or cooling. But even the most indigent family needs fuel for cooking. Biomass (firewood or cow dung patties) is by far the most important source of energy for the nation.

India’s energy security depends on the robustness of our paradigm of harnessing and deploying energy in various forms, and in forms meaningful to the millions of under-served Indians. The current paradigm promotes inefficient energy generation and transmission, inequitable distribution and consumption wherein rural areas and small commercial establishments suffer even while elite users enjoy uninterrupted access to electricity and other forms of energy. With the current wasteful and unjust modes of production and consumption, neither conventional nor renewable forms of electricity generation will suffice. Why is it that villages that are reeling under the effects of pollution from the thermal plants in Singrauli, UP – once hailed as the energy capital of India – have neither electricity nor clean water? While challenging coal and nuclear, we also need to question a development model that incessantly calls for sacrifices by adivasis, dalits, farmers and fisherfolk so that others may prosper.

On the topic of renewable forms of energy for electricity generation, though, the fact remains that we have barely scratched the surface in terms of harnessing the potential. According to the Government of India, India’s potential in renewables is as follows: wind energy – 48,500 MW (65,000MW, according to Indian Wind Energy Association http://www.inwea.org/); small hydro power – 15,000 MW; biomass Energy – 21,000 MW; and at least 4,00,000 MW from Solar Energy. The monumental amounts of money being sunk into nuclear technology can be gainfully diverted to increase research in renewables, and electrical energy efficiency. Already, advances in solar and wind technologies are reducing per MW costs. The capacity of existing wind mills can be increased six to eight-fold by replacing older, lower-capacity turbines, with newer, higher capacity turbines, or by installing new and more efficient turbines amidst existing wind mills. In the last 15 years, India has added about 17,000MW of power using renewable sources; China has added the same amount in just one year. So, where is the need to put all our eggs in just the “Nuclear Basket”?

Secondly, many of the applications of electricity can be met by smart design. Tinted glass buildings in a city like Chennai require the burning of electricity for lighting throughout the day, even when the sun is shining brightly outside. Our city’s malls and the IT companies in the Knowledge Corridor are examples of such “stupid” design.

In Germany’s Black Forest region, an ordinary woman named Ursula Sladek, mobilised people to pay for the take over of the electricity company after the Chernobyl disaster. Today, the people-owned company supplies electricity generated from small, decentralised renewable sources to more than 100,000 customers. After the Fukushima disaster, an average of 400 new customers are subscribing to the company every day requesting clean electricity. It is clear that electricity from renewable energy is not just environmentally sustainable but also commercially viable.

3. Can we, as Dr. Abdul Kalam says, let one disaster (in Fukushima) derail our dreams of becoming an economically developed nation?

Besides the better known disasters at Kyshtym, in erstwhile USSR (1957), Three Mile Island (1979) and Chernobyl (1986), at least 76 nuclear accidents totalling $19.1 billion in damages have occurred between 1947 and 2008. Most of these accidents – 56 to be precise – happened after the Chernobyl disaster. This translates to one serious nuclear incident every year causing $332 million in damages annually. Between 2005 and 2055, at least four serious nuclear accidents are likely to occur, according to calculations by an interdisciplinary study titled “The Future of Nuclear Power” conducted by Massachusetts Institute of Technology in 2003. The 2011 Fukushima disaster is the first of MIT’s prophetic estimates.

And it is not just disasters that we are concerned about. Even nuclear reactors that “operate perfectly” are associated with higher risks of cancer and unexplained deaths.[1] In the US, where 104 reactors are operating at 65 sites, elevated rates of leukemia and brain cancers are reported from communities near nuclear power plants.

Studies conducted by Dr. V. Pugazhenthi, a physician and researcher, who provides medical service in the nuclear town of Kalpakkam, Tamilnadu, have revealed elevated incidences of congenital deformities like polydactyly (webbed fingers), thyroid problems and various kinds of cancers among the residents living around the nuclear facility.

4. Dr. Abdul Kalam says coal-fired power plants are dirty because they cause pollution and emit tons and tons of climate-changing carbon. He points out to the devastating impacts of coal mining on the environment and the lives of communities in the vicinity.

Dr. Kalam is right about coal-fired power plants. Coal plants are dirty and polluting. Coal mines are hells on earth. But we should not be forced to choose between two evils – nuclear or coal. What would you prefer? To be tortured or killed? My answer is “Neither.”

Dr. Kalam does not talk of the effects of uranium mining on the environment and health of communities. In Jadugoda, Jharkhand, where India’s uranium is mined by the Uranium Corporation of India Ltd, the effects of radiation among the local adivasi population are horrendous. Indian Doctors for Peace and Development, a national chapter of the Nobel-winning International Physicians for Prevention of Nuclear War, recently published a health study on Jadugoda. The study found that:

  • Primary sterility is more common in the people residing near uranium mining operations.
  • More children with congenital deformities are being born to mothers living near uranium mining operations.
  • Congenital defects as a cause of death of children are higher among those living near uranium mines.
  • Cancer as a cause of death is more common in villages surrounding uranium operations.
  • Life expectancy of people living near uranium mining operations is lower than Jharkhand’s state average and lower than in villages far removed from the mines.
  • All these indicators of poor health and increased vulnerability is despite the fact that the affected villages have better economic and literacy status than reference villages.

The path to a sustainable and socially just future lies in moving away from environmentally destructive technologies such as coal and nuclear. Nuclear energy will not help us combat climate change. Per unit of power, nuclear energy emits four to five times more Carbon dioxide (CO2) than renewable energy.[2] If the entire nuclear fuel cycle is considered, the emissions are even higher.

5. Why are people protesting only now? Couldn’t they have told the Government that they don’t want the project when it was first proposed?

The project was first proposed in 1988. Within months, protests built up against the nuclear plant. People and students mobilised 1 million signatures against the nuclear plant to hand over to Mikhail Gorbachev, the then Premier of USSR, when he visited India in 1989. Black flag protests, youth mobilisation, rallies in Chennai and other urban centres. Koodankulam has been a controversial issue from Day One. On May 1, 1989, fisherfolk and other residents from around the project site organised a massive rally in Kanyakumari town. The peaceful rally was disrupted by the police, and one youngster – Ignatius – was shot in the police firing that ensued. Between 1991 and 2001, the protests died down, because USSR – the technology provider – splintered into several smaller nations. But this history is glossed over by the nuclear propagandists, and repeated without verification by a lazy and irresponsible media.

Like the Rajiv Gandhi Government at that time, the Sonia Gandhi Government now has refused to acknowledge the protests or heed the aspirations of local people.

That is evident from the manner in which the Central Government is hell-bent on pushing the Jaitapur nuclear project in the face of stiff opposition by local farmers and fisherfolk. Protests in Gorakhpur, Haryana, and Jaitapur are not just being ignored, but violently repressed.

It is true that the imminent commissioning of the Koodankulam plant, and the threat of expansion of the complex to accommodate 6,000 MW of capacity has re-awakened the fears of the local people. The 2004 tsunami gave the coastal people first hand experience of the raw fury of nature. The television images of the devastation caused by the triple disaster in Fukushima, and the subsequent tragedy of lakhs of Japanese who were prevented from returning to their homes or to their normal lives are still fresh in the minds of people. People would be stupid to not be fearful.

We should not be asking people why they have not protested, or protested strongly enough. Rather, we should be asking our Government why it wasted all this money instead of acknowledging people’s opposition and abandoning the project.

6. Crores of rupees have already been spent on constructing the plant. Isn’t it too late to abandon the project now?

It is never too late to do the right thing. It is better to write off a bad investment, than to continue investing in spite of knowing the certainty of routine nuclear pollution and the risks of a disaster.

Consider the costs of a disaster. Belarus, a state in the erstwhile USSR, suffered the maximum damage as a result of the 1986 Chernobyl nuclear disaster. According to a report by the International Atomic Energy Agency, between 1991 and 2003, Belarus spent $13 billion on disaster-related expenses. It has estimated its losses over 30 years at $235 billion. In Ukraine, the country where Chernobyl was located, still allocates 6-7 percent of total Government spending on disaster rehabilitation programs. Radiation fallout from the disaster has contaminated more than 200,000 square kilometers, mostly in Russia, Belarus and Ukraine. That is about twice the size of Tamilnadu.

In Fukushima, just closing down and safely dismantling the Dai-Ichi nuclear plant will take 30 years and cost between $12 billion and $19 billion. This does not include the costs of health monitoring, evacuation and social security, remediation of contaminated environment, the economic losses arising from loss of agriculture and fisheries income, or the foreign trade lost due fear of radiation contamination.

If a decision to opt out of nuclear power is taken, there is still time to convert the Koodankulam plant to a less risky and less polluting technology such as a gas thermal plant. The Shoreham nuclear plant in Long Island, New York, was converted to work on natural gas after the Three Mile Island accident took place. The William H Zimmer nuclear plant in Ohio, and the Midland Cogeneration Facility in Michigan were similarly converted to run on fossil fuel.

7. Indian nuclear plants are safe. So many of India’s nuclear plants have run for decades without mishaps. So what’s the problem?

The claim that Indian nuclear plants are safe is contrary to facts. Safety breaches in India’s nuclear establishment seldom comes to light because of the shroud of secrecy surrounding the institutions. But what little we know gives serious cause for concern.[3] Just take the case of Kalpakkam. The following violations have come to light, including some that were acknowledged more than 6 months after the incident.

  • 1987: A refuelling accident ruptured the reactor core.
  • 1991: Workers were exposed to radioactive heavy water
  • 1999: 42 workers were exposed to radiation
  • 2002: 100 kg of radioactive sodium was released into the environment
  • 2003: 6 workers were exposed to high levels of radiation

Other very serious incidents have happened in other reactors. In 1991, a contractor working in the RAPS reactor complex used radioactive heavy water to mix paint, and wash the brush, face and hands.

In November 2009, more than 55 workers in Kaiga nuclear plant, Karnataka, were exposed to excessive levels of radiation when they drank water laced with radioactive tritium.

Addition of safety systems have often been an afterthought. A November 1986 report titled “Safety of the Indian Pressurised Heavy Water Reactors” by the Department of Atomic Energy’s Reactor Safety Analysis Group states that “In India, tsunamis and seiches do not occur. Hence cyclones alone have been singled out for detailed study.”[4] This analysis was for Pressurised Heavy Water Reactors (PHWR) of the kind that is installed in Kalpakkam. The 2004 tsunami flooded the entire township and reactor complex. The Kalpakkam reactor survived the 2004 tsunami not by design but by chance.

Even today, the Kalpakkam reactor is not designed to survive a major earthquake or tsunami despite the fact that an International Atomic Energy Agency publication of 2011[5] identifies one active submarine volcano near the coast of India, and that is off the coast of Pondicherry, 60 km from Kalpakkam.

8. All safety systems are in place in Koodankulam. Dr. Kalam says the plant is 100 percent safe, and that there is no threat of a tsunami since the plant is located 1300 km from the seismic centre point. He has urged people to have faith in the Government, and to believe Governmental experts and engineers. Shouldn’t people do that instead of questioning the experts?

First, any good scientist or engineer will tell you that there is no such thing as 100 percent safe. Such a declaration is 100 percent false. Rather than educating people on the true nature of the risks, and the magnitude of effects in the event of a disaster, Dr. Kalam seems intent on lulling them into complacence. Complacence is the worst thing that can happen for disaster preparedness. It is outright irresponsible to lie to people about the true nature of dangerous technologies.

Second, despite the 2004 tsunami, which belied the Department of Atomic Energy’s declaration that “In India, tsunamis. . .do not occur,” we have Dr. Kalam repeating this false statement. Dr. Kalam’s statement that a tsunami will not occur belongs in the realm of astrology and not science.

It is not just earthquakes that generate tsunamis. Submarine landslides too can give birth to tsunamis. Less than 100 km off Koodankulam, oceanographers have documented two massive submarine “slumps” called the East Comorin slump and the Colombo slump. A slump is a massive mountain of loosely-bound sediment on the ocean floor. Any major disturbance can cause a landslide triggering a mega tsunami. The E. Comorin slump is more than 70 km long and 40 km wide lies off the coast of Tirunelveli. The 1998 mega tsunami that claimed 2200 lives in Papua New Guinea is attributed at least in part to a seabed slide on a slump.[6]

Dr. Kalam would have us believe that safety and emergency response are merely matters of technology. That is not true. Robust safety and emergency response systems have to do with siting, planning, the setting up and maintenance of escape routes, an informed citizenry that is trained to react appropriately, an open and transparent administration that is capable of acknowledging and correcting mistakes, engineers and technologists that respect nature’s power, and builders and contractors that are honest.

Good science and technology requires an unwavering commitment to truth, a trait that is in short supply in this country. With scams tainting every aspect of Indian life, people who heed Dr. Kalam’s advice to trust the Government and its engineers would be acting unwisely.

In 2010, a pedestrian bridge constructed for the much-hyped Commonwealth Games collapsed a week before the launch of the Games. The use of sub-standard material and poor construction methods are not restricted to relatively lower risk structures like the ill-fated pedestrian bridge.

In May 1994, the inner containment dome of a nuclear reactor under construction in Kaiga, Karnataka, collapsed sending 120 tonnes of concrete crashing down. The dome is meant to contain radiation in the event of an accident. A. Gopalakrishnan, Atomic Energy Regulatory Board’s former head, writes that “Senior NPC civil engineers and the private firms which provide civil engineering designs. . .to the DAE have had a close relationship. In this atmosphere of comradeship, the NPC engineers did not carry out the necessary quality checks on the designs they received.” If the dome had collapsed when the plant was in operation, we would have had a Level 7 meltdown on our hands.

In July 2011, even as the disastrous events in Fukushima were unfolding, the Leningrad-2 nuclear reactor under construction in Russia experienced a serious mishap. Shortly after concrete was poured for the construction of the outer protective shell of a reactor unit, the structure began to deform,[7] with the reinforcement bars bending and dangling about 26 feet above ground. The reactor under construction is of the VVER 1200 type, a generation ahead of the VVER 1000 reactors currently installed in Koodankulam. Experts have speculated that corruption and use of substandard material may have been behind the mishap. In Koodankulam, we are witnessing the setting up of a high-risk technology by two nations – India and Russia – which compete with each other in the realm of corruption.

9. Aren’t you being anti-science and emotional in protesting against nuclear power?

The argument against Koodankulam is not an argument against science and experimentation. 10,000 MW as in Jaitapur and Koodankulam are not experiments. These are not 100 kilowatt reactions in a lab condition. They are massive investments in power generation technology putting more than just the lives of experimenters at risk. Unwilling people cannot be asked to sacrifice their lives in the interest of Kalam’s science. It is true that many experimenters have sacrificed their lives at the altar of science, and we need to acknowledge them with gratitude. The Nazis experimenting with poisonous chemicals on unsuspecting and unwilling captive Jews, or the pharmaceutical companies currently testing their dangerous medicines on indigent and choiceless people may be contributing to the advancement of science. But their methods are plain criminal. The people supporting the Koodankulam struggle are not “Can’t Doers;” They are “Won’t Doers.” Dr. Kalam is not talking about risking his life for the advancement of science; he is blaming the Koodankulam people for refusing to risk their lives.

Good engineers and scientists require humility, integrity and an ability to accept mistakes and move ahead with the learnings. India’s nucleocracy lacks all these.

It is not the villagers that need convincing. Insurance companies are not convinced that nuclear plants are risk free. On the contrary, they believe that the risks of a nuclear blow-out are uninsurable. If the Koodankulam plant is completely safe as Dr. Kalam puts it, it would be useful to see Dr. Kalam convincing the insurance companies to provide blanket cover to nuclear power plants, and convincing the nuclear equipment suppliers to abandon their insistence on a nuclear liability protocol that exempts them from compensating in the event of a disaster, even if it is caused by a willful fault on their part.

Building a nuclear plant merely on the basis of a belief – as if in God – that a tsunami or major earthquake will not occur is what is anti-science. People who are agitated and fearful of the consequences of the nuclear technology being set up in India are scientific because their fears are based on the empirical evidence of regular disasters and a knowledge of the socio-economic and environmental fallouts of such disasters. The fear is further fuelled by the lack of transparency that shrouds nuclear establishments in India and elsewhere. Apprehension over the likelihood of a disaster given the numerous things that could go wrong technically or due to corruption or malpractices is not unscientific, especially given what is unfolding in terms of 2G scams.

What is being asked is for scientists and engineers to devote their skills in less destructive and risky means of generating electricity.

10. Every technology has its risks. Cars, ships and trains routinely have accidents. You don’t see us abandoning cars and ships. Then why should we abandon nuclear power?

Car accidents or even plane accidents do not leave behind a 20 km exclusion zone in which human life cannot return to normal for decades. A person driving in a car or travelling by plane accepts certain risks voluntarily. A car or a plane accident does not affect the next generation and the unborn. The unborn cannot even be consulted on whether the risk that we are taking is acceptable to them. Imposing such a risk on generations to come is patently unjust. Car accidents do not necessitate the evacuation of people living in a 75 km circle.

Until a technology’s risks are proven to be manageable – and we have seen the unmanageability of the nuclear technology on occasion after occasion – wisdom advises that it be kept in the realm of experimentation. It certainly cannot be unleashed on an unsuspecting community.

11. Dr. Kalam has offered a Rs. 200 crore development package including clean water, jobs, schools, hospitals and motor boats and cold storage facilities to the people in the villages surrounding Koodankulam. Will that not make this development more inclusive?

This offer of Rs. 200 crore is perverse. “If you can’t convince them, bribe them” seems to be the line taken by Dr. Kalam. How different is this from the spate of freebies offered by politicians before elections? Does this mean that if people don’t consent to the nuclear power plant, they will be denied hospitals, schools and clean water? What about other communities where no nuclear power plant is proposed to be built? Will they have to wait for one to be constructed in their backyard so that their rights to water and education can piggyback on that project?

The people are looking for answers to serious questions. Dr. Kalam should answer them respectfully, or restrain himself from speaking.

comment is free

Daniel Kahneman

Nobel Laureate and Father of behavioural economics, Daniel Kahneman, says in The Guardian:

‘A great deal of prejudice is built in and to some extent it’s uncontrollable. I mean it’s something that we have accept as a fact of life. We have stereotypes about everything. We have stereotypes about tables. Certainly, we have stereotypes about social groups.’

He calls for organizations to build an effective self-critique system, and of course not over critique and achieve only ‘paralysis by analysis’. Watch the interview here>>

Related:

Enhanced by Zemanta