Update: KKNPP Must Tell the Whole Truth

Driving in Kopachi, the buried village in the Chernobyl Exclusion Zone
via Miguel Ortega Lafuente

If you are pro-nuclear for the benefit of progress of your beloved country, your imagination of anti-nuclear ‘activists’ might merely be of a hypocritical bunch of thumb-twiddlers waiting for disaster to win a simple argument. We don’t want another Chernobyl, Cancer Street, Pripyat, or Kopachi in your/our beloved country. We don’t want our fish to die of brine accumulation or radioactive bio-magnification. We don’t want people to disappear and houses to be buried. We want transparent, trust-worthy technology that actually cares about the breathing lives in this land and sea. We don’t want disaster. And heck if disaster happens, we truly know we have nothing in place to manage it!

sam pc

Koodankulam Press Release | October 20, 2014
KKNPP Must Tell the Whole Truth and the Director Must Go

The turbine of the first unit at the KKNPP is said to have developed some major problem. Although the first unit attained criticality in July 2013, it has not begun commercial operation yet even after 15 months of its erratic functioning. Even before starting its commercial operations “the world class third generation plant” is on the blink. It is ironic that the Department of Atomic Energy, Atomic Energy Regulatory Board, Nuclear Power Corporation of India Limited, KKNPP and scores of pro-government scientists have been issuing “the best and the safest” certification to this project for the past three years.

It is reliably learnt now that the faulty equipment in the turbine are being replaced and it may take a considerable amount of time to do that. It is quite pertinent to note here that there was a valve burst at the first unit a few months back and six workers were badly injured. All this attest to our claim that they have used shoddy and substandard parts at the Koodankulam project.

The Atomic Energy Regulatory Board tested all the equipment and their functioning so carefully and methodically and issued certificates for each step. How come they did not detect any problems with the turbine then? What kind of tests did they do? How did they give “all clear” certification? If this is the efficiency and efficacy of the AERB, we have to be really worried about the safety and security of 8 crore Tamils and 4 crore Malayalis in the southern tip of India.

It is really disconcerting that the KKNPP authorities remain tight-lipped about the excessive diesel purchase, recurrent accidents, and equipment malfunctioning that keep happening at the KKNPP. Mr. R. S. Sundar, the Site Director of the KKNPP, must resign from his job. He has been refusing to tell the truth to the people of this country and the press about the KKNPP. This is a major dereliction of duty. He would do the same mistake even if a major accident were to happen here at Koodankulam. It is not clear who he is trying to protect. It is also not clear if he does care about the safety and security of the people of this area. People in this region cannot sleep peacefully with our children with officers like Mr. Sundar in charge of a mega nuclear power park. So he must resign from his job.

Interestingly, the Russian Ambassador to India, Mr. Alexander Kadakin, has spoken recently that the Koodankulam nuclear power project is the best and the safest in the world and that his country would sell some 22 more plants to India. But today we hear that the turbine is not working at Koodankulam. The turbines the Russians had supplied to China (Tianwan) and to Iran (Busher) had serious problems too. We have strong reasons to believe that there are problems not only in the turbine of the KKNPP but also in the reactor core and other crucial areas.

When the first two reactors at Koodankulam are limping and tumbling, it would be a reckless move to erect two more reactors at the Koodankulam site. It is all too clear that the KKNPP project is a complete and total failure and it must be shut down permanently to safeguard the safety and security of the people of the southern tip of India.

People’s Movement Against Nuclear Energy

Electricity Board’s Leaky Bucket – Justice Rocks Concert, Sunday, March 16, 2014, at SPACES, Besant Nagar

(Join the event on Facebook)

Leaky Bucket Logo by Trotsky Marudu

“Tamil Nadu reportedly has an electricity deficit of about 2000 MW. It is this deficit that is behind our legendary power cuts. What if we were to tell you that this deficit can be bridged quite simply, without much cost and without setting up a single new power plant?” ( via Leaky Bucket’s Concept Note)

Youth Action on Climate Change, Chennai, is getting ready this week to show us how to run an entire evening of music, theatre, comedy and satire with a bicycle powered generator. The SPACES wall has been painted with images of power plants, protesters, a grim reaper character with a bucket full of holes, and in nice bold red letters: TNEB. 😀

This year, the Justice Rocks concert is un-sponsored by the Electricity Board. Leaky Bucket will be an evening of finding possibilities. How can we save electricity, instead of producing more of it that we can waste? Wait! Do we really waste electricity? Leaky Bucket writes:

“…With water it is more visible. We see the Metrowater tankers spilling precious sweet water. We see leaky pipes, and overflowing overhead tanks. The losses and wastage of electricity are not always that obvious. But they are equally large, and easily avoidable…”

So where do we lose all of this electricity? Leaky Bucket’s concept note points out that from 2012 to 2013, in the span of just one year, Tamil Nadu lost over 20 percent of the electricity pumped into its grid and distribution infrastructure. “In the 180,000 megawatts of electricity generated in India, 72,000 megawatts, 40 percent is lost or wasted.” (via Koodankulam FAQ) Leaky Bucket finds the holes in the bucket:

  1. Transmission & Distribution Loss: Official figures state that about 20 percent of all electricity that is pumped into Tamil Nadu’s grid and distribution infrastructure is lost due to inefficient transmission and distribution even before it reaches consumers. This is solely technical losses, and does not include theft and other commercial losses. In 2012-2013, Tamil Nadu’s peak demand was 12,700 MW. Only 11000 MW was supplied to consumers, and there was a shortage of 1700 MW. Of the 13,200 MW that was generated and poured into the grid, 20 percent — or 2200 MW — was lost in transmission and distribution inefficiencies due to use of substandard material and equipment, and poor management of load and distribution infrastructure. If losses were brought down to, say, 4 percent as in Japan, only 500 MW from the 13,200 MW would be lost. No deficit. No power cuts. The T&D losses are a big hole in the bucket.
  2. Agricultural Pumpsets: Agri pumpsets are horribly inefficient, and use a lot of electricity to draw out water. We do not have an accurate figure for how much is consumed in this sector because agricultural consumption is not metered. It is widely known that State Electricity Boards inflate figures for agricultural consumption by showing T&D losses as agri consumption to avail of state subsidies for the sector and to downplay inefficiency. Metering agricultural pumpsets will give us an accurate figure of T&D losses and the opportunities to reduce the same. Introducing energy efficient pumpsets can yield savings of 30 to 40 percent from the overall agri consumption. Finally, planting choices and agricultural practices need to change from water-intensive crops such as sugarcane and rice. Free and unmetered electricity and water-intensive crops have led to electricity shortage and falling groundwater levels.
  3. Stupid Buildings: Commercial buildings, particularly luxury hotels, IT companies and the new glass and steel buildings are wasters of electricity. For one, much of the consumption there is for luxury and not survival. Secondly, if they are built smartly, they will not consume as much electricity as they do now. For instance, many of these buildings use glass frontage. Glass traps heat and increases cooling costs. To reduce cooling costs, the glass is tinted. This prevents the abundant daylight available in our state from lighting up the buildings. So these stupid buildings use air-conditioners and lighting 24×7.
  4. Wasteful Consumption: Elections are around the corner. Political parties will start setting up garish decorations — to light up their street corner events or flex banners. Miles of road stretches will be lit up by tubelights with stolen electricity. Advertising billboards are another area of wasteful consumption. 100 units of electricity is more than sufficient to power an average home for a month. 25 large billboards will consume in a day what is sufficient for an average family for a month. If electricity is truly scarce, how is it that hotels, malls and rich houses waste so much electricity in cooling, lighting and other luxuries just because they can pay for it. Consider this: Reliance’s Mukesh Ambani’s monthly electricity bill at his 75-storeyed house in Mumbai is Rs. 76 lakhs. The house consumes 55,000 units a month, or the equivalent of 550 families.
  5. Commercial and Domestic Consumers: The devices we use at home and in our commercial and industrial buildings also leave us with plenty of opportunity to reduce wastage. A Compact Fluorescent Lamp (CFL) uses only 25 percent of the electricity required to produce the same amount using an incandescent lamp (bulb). So, a 100W bulb can be replaced with a 25W CFL without any reduction in light. While the bulb will consume 1 unit in 10 hours, a CFL will only consume 0.25 units. Similar improvements are possible for refrigeration, fans, pumpsets, grinders and other common household appliances. One study estimates that replacing all incandescent bulbs with CFLs in Tamil Nadu can yield a savings of 2000 MW (far more than our current deficit)

Efficiency enhancement measures are very inexpensive in comparison to capacity enhancement measures. While conservation and efficiency improvement cost about Rs. 50 lakhs per megawatt saved, setting up a nuclear plant will cost about Rs. 26 crores per megawatt of production capacity. Coal costs about Rs. 7 crores per megawatt; solar about Rs. 8 crores and wind about Rs. 4 crores/megawatt.

Leaky Bucket invites everyone for an open evening of music, comedy, and cycling. Join them to ask the Government to improve efficiency, reduce losses and curtail wastage. Follow them on Facebook. Let’s sing, laugh and dance, for we don’t need any more power plants.

shared by samyuktha pc. 

Kudankulam’s neighbours weigh nuclear power fears against living standards | India Insight | Reuters

Some people say that anti-nuclear activists are trying to take advantage of simple-minded and uneducated people who don’t understand the benefits of electricity.  “(T)he local people who protest in Kudankulam are not those who can analyse the safety issues of the nuclear plant, but they are being carried away blindly by the skillful campaign of their leaders, who appear have an agenda of their own,” S Venkataraman wrote in the Deccan Herald.

But Rani and Elsi are neither simple minded, nor raised in the dark. They are modern women — members of the mixer-grinder generation, and are well acquainted with the joys of electrical appliances.

“I have a fridge, a TV, grinder, mixie, fan and iron box,” Rani said. Their neighbours, Jayabal Markus and his wife, have their mobile phones lying on their washing machine. They own a DVD player, speakers, induction stove and other gadgets.

But they don’t have electricity to power their mixies. It’s a conspiracy, they say: whoever controls the power grid will choke their electricity supply until the protesters give up and the plant goes live.

In 2005, 94 percent of households in urban India had electricity, compared with 57 percent in rural areas, according to a World Bank paper. The 2011 India census shows that there has been an increase in households using electricity, and the rural-urban gap is at 37 per cent. And these figures do not include the energy-intensive industries that operate out of urban areas. Contrast this with the fact that 70 percent of India lives in rural areas, and one arrives at a conundrum of supply and demand.

The Kudankulam plant has the capacity to generate 2,000 megawatts of power, about 30 percent of the demand for New York City’s more than 8 million people, according to this website.

The locals do not like the idea that the entire burden of middle-class aspiration for more electricity, is being burned onto them. “These power cuts we are facing (are) a pressure tactic.” said Jayabal.

There is more than just coercion, real or imagined. On Sept. 10, there was a clash between the police and protesters. The St. Lourdes church was vandalised, allegedly by the police, and police shot a fisherman dead. Another local fell from a pier and died. He panicked after an Indian Coast Guard plane flew in low over the protesters.

At the end of my visit, Rani took me back to the St. Lourdes church from her house. Hundreds of wind turbines dotting the area around Idinthakari, twinkled and twirled. Seeing the natural power of the wind the sun and the tides while talking about an energy crisis invited observations about irony. Behind her, the plant formed a hazy silhouette in the setting sun.

via Kudankulam’s neighbours weigh nuclear power fears against living standards | Anoo Bhuyan | India Insight | Reuters 08 October 2012.


Nuclear Power vs. People Power by Raminder Kaur. Bulletin of the Atomic Scientists

Article Highlights

  • India’s ambitions include a tenfold increase in nuclear power so it supplies 25 percent of the nation’s energy  needs by 2050. Two 1,000-megawatt nuclear reactors at Koodankulam are expected to go online very soon — the first commissioned reactors since Fukushima.
  • The People’s Movement Against Nuclear Energy has successfully mobilized tens of thousands of Indian citizens to join nonviolent protests, while the Indian state has resorted to  harassment and threats of violence.
  • The nuclear establishment is the darling of Indian statehood, with far more people employed by the nuclear industry than the renewable energy sector. Citizen calls for increased transparency, accountability, and proper adherence to procedure have been met  with repeated denials, deferrals, and deceit.

Kaur is the author of Atomic Bombay: Living with the Radiance of a Thousand Suns (2012) andPerformative Politics and the Cultures of Hinduism (2003/5). She is also co-author of Diaspora and Hybridity (with Virinder Kalra and John Hutnyk, 2005) and co-editor of Censorship in South Asia (with William Mazzarella, 2009),Bollyworld: Popular Indian Cinema through a Transnational Lens (with Ajay Sinha, 2005) andTravel Worlds: Journeys in Contemporary Cultural Politics (with John Hutnyk, 1999). She is based in the School of Global Studies at the University of Sussex.

கூடங்குளம்: வளர்ச்சி அரசியல் வன்முறை

by Rajan Kurai Krishnan

மக்களின் போர்க்குணம் என்பது அரசியலின் அடிப்படை ஆற்றல். எல்லா காலங்களிலும் வரலாறு என்று எதையாவது யோசிக்க விரும்புபவர்களுக்கு அடிப்படை ஆதாரமாக இருப்பது மக்கள் திரண்டெழுந்து தங்கள் ஆற்றலை வெளிப்படுத்தும் தருணங்கள்தான். அந்த வகையில் கூடங்குளம் போராட்டம் நம் காலத்தின் முக்கியமான தருணம் என்பதில் எந்த ஐயமும் இருக்க முடியாது. தங்கள் வாழ்வை, வாழ்வாதாரங்களை ஒரு சிறு விபத்து அல்லது அக்கறையற்ற நிர்வாகத்தின் மூலம் நிரந்தரமாக நாசம் செய்யக்கூடியது அணு உலை என்பதை உணர்ந்த மக்கள், அரசின் மிருக பலத்திற்கும் அடக்குமுறைக்கும் அஞ்சாது போராடுவது மனதை தொடுகிறது.

ஆனால் அவர்கள் மீது வன்முறையை செலுத்துவது போலீஸ் என்றோ, அரசு என்றோ மட்டும் புரிந்துகொள்வதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. அந்த வன்முறையின் ஊற்றுக்கண், அந்த வன்முறையை நியாயப்படுத்தும் கருத்தொப்புமை. அந்த கருத்தொப்புமையின் பெயர் வளர்ச்சி அரசியல். வளர்ச்சி அரசியலை விமர்சித்து நிராகரிக்கும், அரசியலை மாற்றி வடிவமைக்கும் கருத்தியல் என்பது இன்று தெளிவற்றும், உருவாகாமலும், பலவீனமாகவும் உள்ளதால் கருத்தியல் ரீதியாக வலுவற்ற ஒரு அடித்தட்டு மக்கள் போராட்டமாகத்தான் கூடங்குளம் போராட்டத்தை கணிக்க முடியும்.

அணு உலையின் பாதுகாப்பு குறித்து எத்தனை சுற்று பேச்சுவார்த்தைகள் நடந்தால் என்ன? கூடங்குளம் மக்களையெல்லாம் ஜனாதிபதி மாளிகைக்கு கூட்டிச்சென்று மூன்று நாள் கருத்தரங்கம் நடத்தினால்தான் என்ன? அடிப்படையில் அணு உலை மிக ஆபத்தானது என்பதும், ஆனால் வளர்ச்சி அரசியல் அதை நிர்மாணித்தே தீரும் என்பதிலும் என்ற மாற்றமும் இல்லை. நாட்டின் முக்கிய அரசியல் கட்சிகள் அனைத்தும் வளர்ச்சி அரசியலை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு விட்டன. இந்த நிலையில் தேசமெங்கும் கோடிக்கணக்கான மக்கள், அதாவது தொழிற்சங்க கட்டமைப்புகள், நகர்புற மத்தியதர மக்கள், மாணவர்கள் அனைவரும் திரண்டு போராடினால்தான் வளர்ச்சி அரசியலின் மேலாண்மையை கட்டுப்படுத்தி அணு உலையை தடுக்க முடியும். ஆனால் முகப்புத்தகத்தில் வெளிப்படும் கருத்துக்களை பார்த்தாலே தெரியும், வளர்ச்சி அரசியல் எல்லோர் மனதையும் ஆக்கிரமித்திருப்பது. உதயகுமாருக்கு பின்னால் அந்நிய நிதியும், பன்னாட்டு கிறித்துவ அமைப்புகளும் இருப்பதாக கூசாமல் சொல்கிறார்கள். அந்நிய நிதி மற்றும் இன்றைய காந்தி வல்லுனர் ஜெயமோகன் கூடங்குளம் விஷயத்தில் அணு உலையை எதிர்த்தாலும், அப்துல் கலாம் என்ற கண்மூடித்தனமான அணு உலை ஆதரவாளர் உன்னதமான மனிதர், அவரை திட்டுபவர்கள் தேசத்துரோகிகள் என்பதில் தீர்மானமாக இருக்கிறார். கலாம் அணு உலையை ஆதரிப்பது தவறானாலும் அவருடைய கருத்துக்களுக்கு உண்மையாக இருப்பதால் உன்னத மனிதர். அணு உலை எதிர்ப்பாளர்கள் அவர்கள் கருத்தின் அடிப்படையில் அவரை தாக்கினால் அவர்கள் தேசத்துரோகிகள். இதுதான் தமிழில் வெளிப்படும் சிந்தனையின், தர்க்கத்தின் இலட்சணம்.

உண்மையில் நான் அறிந்தவரை வளர்ச்சி அரசியல் என்றால் என்ன என்பதிலேயே சிந்தனைத் தெளிவு பரவலாக இல்லை. எனக்கும் இல்லை. நான் அரை குறையாக சில பலதை படித்ததன் விளைவாக உருவான சில கேள்விகளை மீண்டும் மீண்டும் பகிர்ந்துகொள்வது மட்டுமே என்னுடைய சாத்தியமாக இருக்கிறது. ஃபுகுஷிமா அணு உலை வெடிப்பிற்கு பின் தீராநதியில் ஒரு கட்டுரை எழுதினேன். அதைப்படித்தவர்கள் என்ன நினைத்தார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. பலருக்கு இந்த கேள்விகளில் ஆர்வமே இல்லை.

என்னுடைய கேள்விகள் சுலபமானவை. ஒரு நாடு ஏன் பொருளாதார ரீதியாக வளர வேண்டும்? மக்களுக்கெல்லாம் உணவு, உடை, உறைவிடம் வேண்டும் என்றால் புரிகிறது. கலை, இலக்கியம் முதலிய பண்பாட்டு நடவடிக்கைகள் சிறக்க வேண்டுமென்றால் புரிகிறது. மக்களிடையே முரண்பாடுகளும் வன்முறையும் குறைந்து அன்பான சகவாழ்விற்கான ஆற்றல் அதிகரிக்க வேண்டும் என்றால் புரிகிறது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் பொருளாதார தன்னிறைவு என்றால் புரிகிறது. பொருளாதார வளர்ச்சி என்றால் புரியவில்லை. தேசத்தின் மொத்த உற்பத்தி ஒவ்வொரு ஆண்டும் 9% அதிகரிக்க வேண்டும் என்றால் என்ன என்றே எனக்கு புரியவில்லை. எதை உற்பத்தி செய்யவேண்டும்? எதற்காக உற்பத்தியை அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்? இப்படி உற்பத்தி தொடர்ந்து அதிகரித்தால் எல்லா மக்களும் சுபிட்சமாக சந்தோஷமாக இருப்பார்களா? அப்படி ஒன்றும் நடக்கக் காணோமே? உற்பத்தி அதிகரிப்பது என்றால் ஆதிவாசிகளும், பழங்குடியினரும் வாழ்வாதாரங்களை இழப்பது என்பதுதான் பொருளா? தேசத்தின் உற்பத்தி அதிகரிப்பதால் அவர்களுக்கு என்ன நன்மை? பெருமளவு கிராமங்களில் விவசாயக் கூலிகளாக உள்ள அடித்தட்டு மக்களான தலித் மக்களுக்கு என்ன நன்மை? தேசத்தின் உற்பத்தி இப்படி எத்தனை ஆண்டுகள் அதிகரிக்க வேண்டும்? இன்னம் பத்தாண்டுகள் தேசம் வளர்ந்தால் போதுமா? நூறாண்டுகள் வளர்ந்தால் போதுமா? இல்லை எப்போதும் ஓயாமல் வளர்ந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும்? வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் வளர்ந்து முடித்துவிட்டனவா? அப்படியென்றால் அமெரிக்கா ஏன் கடுமையாக கடன்வாங்குகிறது? அங்கே இலவச உணவு கூப்பன்களை உபயோகிப்பவர்கள் எண்ணிக்கை ஏன் அதிகரிக்கிறது? அமெரிக்கா திவாலாகிவிடும் என்பது உண்மையா?  ஃபிரான்சு ஏன் பற்றாக்குறை பட்ஜெட் போடுகிறது? ஸ்பெயின், இத்தாலி போன்ற நாடுகளின் பொருளாதாரம் ஏன் தள்ளாடுகிறது? ஜப்பானில் ஏன் தற்கொலைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறது? இவையெல்லாம் “வளர்ந்த” நாடுகள்தானே? அப்போது இந்தியாவும் வளர்ந்துபிறகு அப்படித்தான் இருக்குமா? அதற்கு வளராமலேயே இருக்கலாமே?

அடிப்படையில் எனக்கு பொருளாதாரமே புரியவில்லை என்பதுதான் பிரச்சினை. படிக்காததால் புரியவில்லை என்பதல்ல. படிக்க, படிக்க புரியாமை அதிகரித்துக்கொண்டே போவதுதான் பிரச்சினை. ஆனால் நாம் வாழ்வதோ அரசியல் என்பதே பொருளாதாரம்தான் என்று முடிவாகிவிட்ட காலம். பங்குச்சந்தை நிலவரங்கள் புனிதமான அந்தஸ்தை பெற்றுவிட்டன. தேசத்தின் ஆரோக்கியமே பங்குச்சந்தை குறியீட்டு எண்ணில்தான் இருக்கிறது. தமிழ் தொலைக்காட்சிகளிலும் இப்போது பங்குச்சந்தை நிலவரங்களை விரிவாகச் சொல்கிறார்கள். எனக்கு மாட்டு சந்தை, காய்கறி சந்தை எல்லாம் புரிகிறது. பங்கு சந்தை என்றால் என்னவென்றே புரியவில்லை. அதை விளக்கி ஏன் பங்குச்சந்தை தேசத்தின் ஆரோக்கியத்தின் அறிகுறி என்று யாராவது சொல்லித் தந்தால் பரவாயில்லை.

ஆனால் எனக்கு ஒன்று புரிகிறது. பங்குச்சந்தை வளர்ச்சி என்பது முதலீட்டின் பெருக்கம். முதலீடு பெருகினால் அது சும்மாயிருக்க முடியாது. எதையாவது உற்பத்தி செய்துதான் தீரவேண்டும். உற்பத்தியாகும் பொருட்களை யாராவது நுகர்ந்துதான் தீரவேண்டும். ஒட்டுமொத்தமாக உற்பத்தியும், நுகர்வும் அதிகரித்துக்கொண்டே இருப்பதுதான் பொருளாதார வளர்ச்சி. எனக்கு இதில் எந்த ஐயமும் இல்லை. பிரச்சினைதான் இருக்கிறது. நுகர்வு தேவையா? உற்பத்தி தேவையா என்ற கேள்வியை யார் கேட்பது? முதலீட்டியத்தின் ஆரம்பகட்ட வளர்ச்சியில் சக்கரை என்ற, அதுவரை மானுடம் பொருட்படுத்தியிராத வஸ்துவின் புதிய வடிவத்தை எல்லோர் வாழ்க்கையிலும் தேநீர், காப்பியின் மூலம் இன்றியமையாததாக மாற்றியிதற்கு முக்கிய பங்கு இருக்கிறது. அந்த காலத்தில் காப்பி இல்லை; தேநீர் இல்லை என்பது மட்டுமல்ல – சக்கரையும் இந்த வடிவில் இருக்கவில்லை. அடுத்தது புகையிலை. அது பற்றி நான் கூறவேண்டியதில்லை. உங்களுக்கே தெரியும். அல்லது சர்ச்சில் உறையூர் சுருட்டுத்தான் குடிப்பார் என்று பெருமைப்படுவதை கடந்து, புகையிலை என்றால் என்ன என்று யோசிக்கத்தொடங்கினால் புரியும். சோழர் காலத்தில் என்ன உறையூரில் புகையிலையா பயிரிட்டார்கள்?தேவையற்ற பொருள்களை இன்றியமையாததாக மாற்றி அவற்றின் உற்பத்தியையும், நுகர்வையும் பெருக்குவதுதான் முதலீட்டியம் என்று நான் புரிந்துகொள்கிறேன். அதன் முற்றிய வடிவம்தான் அணு உலை.

அணு உலைக்கு மாற்றாக காற்றாடிகள், சூரிய ஒளி போன்ற சுய பெருக்கம் செய்துகொள்ளும் (renewable) ஆற்றல்களின் மூலம் மின்சாரம் தயாரிக்கலாமே என்று சொல்பவர்கள் வளர்ச்சி அரசியலை புரிந்துகொள்வதில்லை. மின்சாரத்தேவை என்பது ஏதோ ஒரு நிலையான அளவினை கொண்டது  என்பதுபோலவும், அந்த நிலையான அளவினை எந்த வகையில் பெறலாம் என்பது போலவும் பேசமுடியாது. ஆண்டுக்கு ஒன்பது சதவீத வளர்ச்சி என்பது இப்போதைய இலட்சியம்தான். அஹுலிவாலியாவுக்கு பதில் பஹூலிவாலியா வரும்போது பன்னிரண்டு சதவீத அல்லது இருபது சதவீத வளர்ச்சி அவசியம் என்று முடிவு செய்யலாம். ஆகவே எப்படியெல்லாம் மின்சாரம் தயாரிக்க முடியுமோ அப்படியெல்லாம் தயாரித்துத்தான் தீரவேண்டும். உலக அளவில் உற்பத்தி செய்யச் சாத்தியமான அனைத்தையும் உற்பத்தி செய்துதான் தீரவேண்டும். உற்பத்தி பொருட்களில் ஒன்றுதான் அணு உலை. அவற்றை உபயோகித்துதான் தீரவேண்டும். அணு ஆயுதங்களையும் ஆத்திர அவசரத்திற்கு தயாரித்து வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆயுதங்கள் போணியாகவில்லையென்றால் இரண்டு நாடுகளிடையே பிரச்சினைகளை கிளப்பி அவற்றை விற்றாகவேண்டும். போதைப்பொருட்கள், கள்ள மார்கெட் ஆயுதங்கள், மாஃபியா, கிரிமினல் கும்பல்கள் என்ற நிழல் பொருளாதாரத்தை கட்டமைக்க வேண்டும். வளர்ச்சி என்றால் சும்மாவா? பிரமாதமாக நம் நகங்களை பாலிஷ் போட்டு வளர்த்து நம் கண்ணையே குத்திக்கொள்ளும் கலை அல்லவா அது?

நாளைய காந்தி  

காந்தியை மறுவாசிப்பு செய்வதென்பது இந்திய சிந்தனையாளர்களின் வாழ்வில் தவிர்க்க முடியாத ஒரு காலகட்டம் (அதாவது அவர்கள் தொடர்ந்து சிந்தித்தால்). தமிழ் சிந்தனையாளர்களும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. மறுவாசிப்பு இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதல்ல. ஏதோவொரு விதத்தில் அதை தவிர்க்க முடியாது என்பதுதான். காந்தியை வாசிப்பதில் பல சிக்கல்கள் இருக்கின்றன. சமகால வாசிப்பில் பல ஒவ்வாமைகளை நாம் சந்திக்கத்தான் வேண்டியிருக்கும். ஆனால் காந்தியின் சிந்தனைகளில் புறக்கணிக்க முடியாத சில அம்சங்கள் இருக்கின்றன. அவரது “இந்து சுயராஜ்யம்” என்ற நூல் இந்த வகையில் முக்கியமானது. இதை நான் குறிப்பிடுவது பலருக்கு பிடிக்காது என்று எனக்குத் தெரியும். இந்துத்துவ சிந்தனை மரபு அவரைக் கொன்றே போட்டது. மார்க்ஸீய, நேரூவிய, பெரியாரிய, அம்பேத்கரிய விமர்சன மரபுகள் காந்தியின் சிந்தனைகளுக்கு எதிராக பல முக்கிய கருத்துக்களை வைத்துள்ளன. ஆனால் இவற்றையெல்லாம் அங்கீகரித்த பின்னும், பல விமர்சனங்களை ஏற்றுக்கொண்ட பின்னும் வளர்ச்சி அரசியலை புரிந்துகொள்ள நமக்கு காந்தி முக்கியமான ஆதாரமாகிறார்.

இந்து சுயராஜ்யம் நூலின் மூலம் காந்தி மிக முக்கியமான திருப்புமுனையை இந்திய அரசியலில் ஏற்படுத்தினார். அதுவரை வெள்ளைக்காரர்களிடம் அதிகாரப் பகர்வு, சுயாட்சி என்ற அடிப்படையில் இயங்கி வந்த அரசியல் சொல்லாடலை முற்றிலும் புதிய திசையில் திருப்பினார். வெள்ளைக்காரர்கள் இந்தியாவில் இருப்பதோ, ஆட்சி செய்வதோ பிரச்சினையில்லை, ஆனால் அவர்கள் நாட்டின் நவீன உற்பத்தி முறை மற்றும் அரசியல் நிர்வாக அம்சங்களை இங்கே இறக்குமதி செய்யக்கூடாது என்றார். வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால் இந்திய மக்கள் அவர்கள் வாழ்வை மேற்குலகிலிருந்து வேறுபட்ட விதத்தில் வடிவமைத்துக்கொள்ளும் உரிமையைப் பெறுவதே சுயாரஜ்யம் என்றார். எல்லா தீர்க்கதரிசிகளுக்கும் நடப்பது போலவே அவர் மஹாத்மாவாக்கப்பட்டார், ஆனால் அவர் கருத்திற்கு நேர்மாறாக ஆட்சியதிகாரம் மட்டுமே இந்தியர்கள் கைக்கு வந்தது. இந்தியா மேற்கத்திய உற்பத்தி மற்றும் நிர்வாக வழிமுறைகளை பின்பற்றத் தொடங்கியது. இந்தியா வல்லரசாக மாறவேண்டும் என்பது அனைவரும் சூல்கொள்ள வேண்டிய மனக்கிடக்கையாக மாறியது. எதற்காக இந்தியா வல்லரசாக வேண்டும்; உகாண்டாவோ, சிலியோ, நேபாளமோ, மாலத்தீவோ உலக வல்லரசாக மாற முடியுமா? அப்படி மாறாததால் அவர்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சினையா என்று யாரும் யோசிப்பது சாத்தியமற்றுப் போனது. முதலீட்டிய நவீன தேசிய அரசு என்ற நோய் எங்கும் பரவியது.

வளர்ச்சி என்பது என்ன, எதற்காக எந்த அளவு அது தேவை, மின்சாரம் என்பது இன்றியமையாததா, நம்முடைய மின்சாரப் பயன்பாடுகளில் எவையெல்லாம், எந்தக்காரணங்களால் இன்றியமையாதவை என்பதையெல்லாம் கேட்காமல் அணு உலையை எதிர்ப்பதற்கான தத்துவ தளத்தை உருவாக்க முடியாது. இல்லையென்றால் “சாலையில் போனால் விபத்து நடக்கலாம் என்பதற்காக சாலையில் போகாமல் இருக்க முடியுமா?” என்பது போன்ற அபத்தமான, சோப்ளாங்கி தர்க்கங்கள்கூட அணு உலை எதிர்ப்பை பரவாமல் தடுத்துவிடும். அணு உலை எவ்வளவு அபாயமானது என்பதை மட்டும் பிரசாரம் செய்வது ஒரு பக்கச் சார்பானது. அந்த ஆபத்தை எதற்காக நாம் எதிர்கொள்ளவேண்டும் என்ற கேள்வியை முன்னெடுக்க வேண்டும். பொருளாதார வளர்ச்சி என்றால் என்ன, எதற்காக என்ற கேள்வியை கையிலெடுக்காமல் அணு உலை எதிர்ப்பிற்கான தத்துவ அடிப்படைகளை வலுப்படுத்த முடியாது. இருபத்திரண்டு வயதில் இந்து சுயராஜ்யம் படித்தபோது “மனிதனுக்கு கால்கள் போதுமென்றுதான் கடவுள் அவற்றைக் கொடுத்திருக்கிறார்; சக்கரங்கள் தேவையென்றால் கால்களுக்குப் பதில் சக்கரங்களை வைத்திருப்பார்” என்ற காந்தியின் வரிகளைப் படித்துவிட்டு வாய்விட்டுச் சிரித்தேன். ஆனால் அந்த வரிகளில் தேவை எது, இன்றியமையாதது எது என்பதை வேறுபடுத்திப் பார்க்கச்சொல்லும் தத்துவம் ஒளிந்திருப்பது இப்போதுதான் புரிகிறது.

நம்மால் செய்வதற்குச் சாத்தியமானதையெல்லாம் நாம் செய்தாகவேண்டயது அவசியமில்லை. தலைமுடியுடன் ஆட்டுக்கல்லை இணைத்துக்கட்டி இழுக்கலாம் என்பதால் தினசரி அதை செய்யவேண்டியதில்லை. அதே போல உற்பத்தி செய்ய முடிவதையெல்லாம் உற்பத்தி செய்தாக வேண்டும், நுகர முடிவதையெல்லாம் நுகர்ந்தாக வேண்டும் என்பது அவசியமில்லை. முதலீட்டியத்தின் பத்மாசுர வடிவம் அதைத்தான் செய்கிறது. யார் தலையில் கைவைத்தாலும் அவர்களை அழிக்கும் ஆற்றலை பெற்ற பத்மாசுரன் தன் தலையில் தானே கையை வைத்துக்கொண்டு அழிந்தான். ஆனால் முதலீட்டியம் தன் தலையில் தானே கைவைத்துக்கொள்ளும்போது அழியப்போவது அதை செயல்படுத்தும் மானுடம்தான்.


Views represented in this piece belong to the author and not everyone part of Chai Kadai. It is presented here as it is a necessary analysis to add to the dialogue on energy, violence and development. Please share. 

(will be translated in English soon)


S.P Udayakumar’s article states the reasons for the movement resisting the Koondakulam Nuclear Power Project.

The Prime Minister of India has voted for the project saying, “Nuclear energy is one option to enhance our energy security. The Central government will ensure that this pursued with full regard to the safety, livelihood and security of the people…I count on your support in ensuring timely implementation of the Kundankulam Project.” (quoted from The Hindu Front Page Oct 08, 2011)

It seems like whether we take to fasting or arms, there are certain voices that will go unheard in the Central Government. Why is the government against looking for different sources for energy?

Enhanced by Zemanta